Yola Çıkmadan

Eve bir kez daha dönmüştüm; durumu Roxy'ye ve ailemin diğer fertlerine açıklamak için. Bir süre eve gelemeyeceğimi söylediğimde, özellikle Ayşe endişeli görünüyordu. Neyse ki, bu kez gidip gelmek çok daha kolay olacaktı. Onları az gün arayla görmeye gelmeyi planlıyordum. Bu, uzun süreli bir yokluktan ziyade, bir iş seyahati gibiydi. Onlara bir süre gelemeyebileceğimi söylememin tek nedeni, öngörülemeyen bir durumun yaşanma ihtimaliydi. Işınlanma çemberimizin devre dışı kalma ihtimali vardı; o zaman eve dönmemiz çok uzun sürebilirdi.

“Pekala, buradaki işleri sana bırakıyorum.”

“Tamam. Dikkatli ol, Rudy,” dedi Roxy.

Onun da gelmekte ısrar edeceğini düşünmüştüm ama tüm detayları dinledikten sonra kalmayı kabul etti. Aslında biraz hayal kırıklığı yaratıcıydı.

Her neyse, yüzen kaleden gidip gelecektim ama beklenmedik durumlara hazırlıklı olmak önemliydi; ne olacağı asla belli olmazdı. Perugius bize, ışınlanma çemberini kullanarak kaleye dönemesek bile, Yedi Büyük Güç anıtlarından birinin önünde belirli bir büyülü aleti kullanabileceğimizi ve kendisinin bizi almak için birini göndereceğini söylemişti. Ona güvenmediğimden değildi ama ne olacağı belli olmazdı. Belki de biz ayrıldıktan saniyeler sonra Laplace canlanırdı. Eğer böyle bir şey olursa, Perugius bizimle ilgilenemeyecek kadar meşgul olurdu.

Bu ihtimalleri göz önünde bulundurarak, yüklü miktarda para ve takas edebileceğimiz eşyalar ile ışınlanma harabelerinin bir haritasını temin ettim. Tüm bu önlemleri aldığımız sürece, altı ay içinde İblis Kıtası'ndan buraya dönebilecektik. Yanımda, Fener Ruhu parşömenleri de dahil olmak üzere, birçok faydalı eşyayı bavuluma yerleştirdim. Tüm hazırlıklarım tamamlanmıştı.