Kuralların İradesi

Amon'un karşısındaki Klein'ın Budala kartına dönüşmesiyle birlikte oda küçüldü ve orijinal biçimini sergiledi.

Bu, üzerinde hafif korozyon izleri bulunan demir bir puro kutusuydu. Sefirah Kalesi'nin aurası ile tamamen bütünleşmişti.

Budala'nın tüm ilahi krallığı çökerken Klein'ın figürü birdenbire belirdi. O ihtişamlı saray yeniden ortaya çıkarken, Budala kartını ve Amon'un gerçek bedenini taşıyan bu kabı yakalayıp hızla kapattı.

Bu eşyayı Kapı yolunun ilgili yetkilerini elinde tutan Amon'u hapsetmek için kullanma gibi bir umudu yoktu. Bütün amacı biraz zaman kazanmak, Amon'u Sefirah Kalesi'nden dışarı fırlatmak ve inisiyatifi yeniden ele geçirmek için bir fırsat yaratmaktı.

Ancak tam o anda, siyah trençkotlu Klein duraksadı.

Diğer eliyle boşluktan kristal bir tek gözlük çıkardı ve sağ gözüne yerleştirdi.

Arkasında, sivri şapkalı ve klasik siyah cübbeli Amon, kendi figürünü hızla açığa çıkardı. Gözleri karanlık ve vahşiydi; güldü.

"Bir kukla kullanmadığımı sana düşündüren neydi?"

Amon daha lafını bitirmeden, Klein'ın parazitlenmiş figürü hızla inceldi ve kaba bir kağıt bebek haline geldi.

Klein temkinli davranmıştı; o da gerçek bedenini kullanmamıştı. Ruh Gövdesi İplikleri'ne aşılama yaptığı bir Kağıt Bebek İkamesi'ne dayanmıştı.

Amon'la savaşırken bir hata yapmaktansa bir fırsattan vazgeçmeyi tercih edeceğini çok iyi biliyordu. Bir kere hata yaptı mı, bir hatanın bastırma etkisi altında durumu kendi lehine çevirmesi neredeyse imkansızlaşırdı.

Avının bir kağıt bebeğe dönüşmesi karşısında Amon hiç şaşırmış görünmüyordu. Sadece elini kaldırıp kristal tek gözlüğe dokundu.

Görkemli sarayın diğer ucunda, silindir şapkalı ve trençkotlu Klein, Budala'nın otomatik gizlenmesinden kontrolsüzce dışarı adım attı.

Sağ elini kaldırdı ve büyük bir güçlükle boşluktan kristal bir tek gözlük çıkararak yavaşça sağ gözüne doğru götürdü.

Bu süreçte Klein'ın yüz ifadesi dirençle doluydu; sanki eline söz geçiremiyormuşçasına çarptı.

Yarı çıldırmış haldeki Amon müstehzi bir şekilde gülümsedi.

"Kendinin yerine kağıt bebek geçirebilirsin ama kağıt bebek de senin yerini alabilir.

Onun parazitlenmesi, senin parazitlenmenle eşdeğerdir.

Her şey görecelidir ve hepsinin açık noktaları vardır. Hiçbir Üstün gücü kırılamaz değildir. Yeter ki uygun durumda kullanılsın."

Kağıt Bebek İkamesi ile asıl beden arasındaki ilişkiyi kullanarak bir hata yaratmıştı.

Amon deliliği yüzünden konuşma arzusuna engel olamıyormuş gibi görünse de, bu durum Klein'ı tüm gücüyle çürütmesine engel değildi. Parazitleme etkisini adım adım güçlendiriyor, Klein'ın gerçekten bir tek gözlük takarak kendisine dönüşmesini sağlıyordu.

Tam o anda Klein'ın bedeni birden çöktü. Bunu kendi isteğiyle yapmıştı.

Dört bir yana dağılan sayısız şeffaf kurtta ayrıştı.

Bu Ruh Kurtları'nın arasında, on iki boğumlu birkaç Zaman Kurdu da karışmıştı.

Açıkçası Amon'un Zaman Kurtları, Ruh Kurtları gibi çok küçük yaratıkları bile zorla parazitleyebilirdi. Ancak Klein ayrışırken zamanın akışını karıştırmak için Kandırma yetkisini kullanmıştı. O birkaç Zaman Kurdu'nu kandırarak yalnızca sona doğru ayrışmalarını sağladı. Ruh Kurtları kümesini bulamayan kurtçuklar, parazitleyecek hedeflerini kaybetti.

Sonraki saniyede Sefirah Kalesi'ndeki manzara tekrar değişti. Klein, Budala için yeni bir ilahi krallık yaratmak üzere Gizemler Alanı güçlerini bir kez daha devreye soktu.

Amon anında bir odanın içinde belirdi.

Burası kalın, sarı bir halıyla kaplıydı ve tavandan kristal bir avize sarkıyordu. Her duvarda nereye çıktığı belirsiz birer kapı vardı.

Aynı zamanda, dört duvarda da çeşitli gözleri tasvir eden yağlı boya tablolar asılıydı.

Dikkatle incelemeye gerek bile yoktu. Amon tek bir bakışla bu dört kapının farklı etkilere sahip olduğunu anladı. Asıl amaç onun eylemlerini geciktirmek ve Klein'a sonraki hazırlıkları yapabilmesi için yeterli zamanı kazandırmaktı.

Bay Hata'nın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı ve gözlerini yere dikti.

Sağ yumruğunu uzatıp parmaklarını açtı.

Kalın sarı halının üzerinde hayali bir kapı belirdi.

Kapı bir saniye kadar hızla kıpırdadı, ardından sabitlenip sessizce açıldı.

Ancak bu hayali kapının açılmasıyla birlikte odadaki diğer kapılar tuhaf bir şekilde hareket etmeye başladı. Gıcırtılarla ardına kadar açıldılar!

Hemen hemen aynı anda, zifiri karanlık bir yabanın ortasında, göğe uzanan karanlık bir kulede Klein, Sihirli Dilek Feneri'ni tutuyor ve Trunsoest Pirinç Kitabı üzerindeki Kandırma etkilerini kaldırıyordu.

Sihirli Dilek Feneri meşalesi aydınlandı ve yapışkan, soluk altın rengi bir parıltı yaydı.

Bu ışık hüzmeleri bozulmuş, bulanık bir figüre dönüştü.

Klein, Bernadette'in dileklerini kendisine aktarıp Sihirli Dilek Feneri'nin mülkiyetini değiştirmek için Cinden bir dilekte bulunmayı düşünmedi. Çünkü bunun tek bir sonucu olurdu: Anında can verir ve Mucize Yaratan güçleriyle tarihin sislerinden geri dönerdi.

Normal şartlarda bu kaçmak için iyi bir yoldu, özellikle de Klein birkaç kez dirilebildiği için.

Ancak bu seferki durum eskilerinden tamamen farklıydı.

Klein bir kez öldü mü, Sefirah Kalesi'nin sahibi olma unvanından geçici olarak vazgeçmiş olacaktı ve burası Amon için bir cennete dönüşecekti. Hiçbir engelle karşılaşmadan bu sefirahı kullanabilirdi.

Böyle bir durumda Amon tarihi tamamen kandırabilir, kadere müdahale edebilir ve Klein'ın dirilişini bastırarak onun gerçekten ölmesini sağlayabilirdi.

Bir Üstün'e karşı en etkili olanlar, kuşkusuz aynı yolun daha Yüksek Sekans Üstünleri'ydi.

Bu yüzden Klein'ın şu anki planı, Trunsoest Pirinç Kitabı'nı daha iyi kullanabilmek adına Cinin statüsünden yararlanmaktı.

Eğer Cin belirli bir nüfuz kullanmazsa, Trunsoest Pirinç Kitabı tarafından konulan kurallar kesinlikle Klein'dan yana olmazdı. Sadece kendisi dışındaki tüm varlıkları kısıtlardı.

Cinin bulanık, soluk altın rengi figürü biçim alırken, Trunsoest Pirinç Kitabı birbirine çarpan metallerin sesini çıkardı ve hızla yazı yazılmasına izin veren ikinci yarısına doğru yaprakları devrildi.

Zaman kaybetmeksizin pirinç sayfada yeni bir metin belirdi:

"Burada hırsızlık yapmak yasaktır!"

Klein'ın seçme şansı olsaydı en uygun kural "Burada hırsızlık eylemleri yasaktır" olurdu; çünkü önceki madde bir kanundu. Birinin hırsızlık yapmasını önceden engelleyemez, sadece eylem gerçekleştikten sonra ceza verebilirdi. Üstelik ilk kez hırsızlık yapanlar için ceza kaçınılmaz olarak hafifti ve Amonlar buna dayanabilirdi. Düşündüğü kural ise bu tür eylemlerin olasılığını kısıtlardı; hırsızlık diye bir şey var olamazdı.

Ancak Trunsoest Pirinç Kitabı'nın şu anda böyle bir kural koymasına imkan yoktu. Maddeler yeterince su sızdırmaz hale gelene ve kendisi belli bir dereceye kadar uyanana kadar beklemek gerekiyordu.

Daha önce Cin, benzer kuralları uygulayabilmek için Trunsoest Pirinç Kitabı ile olan yakın bağına, yüksek statüsüne ve tüm gücüne güvenmişti. Şu anda ise tükenmiş durumdaydı ve böyle şeyler yapacak gücü kalmamıştı.

Şu an için Klein'ın yapabileceği tek şey zaman kazanmaya çalışmaktı; böylece Trunsoest Pirinç Kitabı, kendisinin Kandırma yetkisiyle uyum içinde hareket edebilmek adına Amon'u hedef alan yeterince katı bir kanun düzeni oluşturabilirdi.

Bu sırada Amon'un hapsedildiği odada...

Zemindeki hayali kapı açıldıkça, dört gerçek kapı sarsıldı ve çatlaklar belirdi.

Bu durum beraberinde pek çok bilinmeyen etki getirecekti.

Aniden sonsuz bir uzaklıktan bir çan sesi duyuldu.

Amon ne zaman olduğunu bilmediği bir anda kadim, alacalı bir taş duvar saatine dönüşmüştü. Saat üzerindeki Zaman Kurdu'ndan oluşan saniye ibresi birdenbire duraksadı.

Gong!

Çan sesi yankılanırken odadaki her şey, o dört kapı da dahil olmak üzere tuhaf bir şekilde donup kaldı.

Tek istisna Amon'du. Yine o sivri şapkalı, klasik siyah cübbeli haline bürünmüştü. Gülümseyerek sol elini sakince kaldırdı ve beş parmağını sıktı.

Sonraki saniyede o tuhaf donma hali bozuldu. Açılmak üzere olan dört kapı arkalarında hiçbir boşluk bırakmadan gümbürtüyle tekrar kapandı.

Amon'un figürü aşağı indi ve kapanmamış olan hayali kapının içine daldı.

Tam bu yöntemi kullanarak odadan ayrılmıştı ki, kendisini zifiri karanlık bir yabanın ortasında buldu. Uzakta göğü deler gibi duran karanlık bir kule vardı.

Kulenin içinde, Klein'ın önündeki Trunsoest Pirinç Kitabı ikinci bir kural oluşturmuştu:

"Burada aldatmak yasaktır!"

Amon neler olduğunu göremese de sanki bir şeyleri sezmiş gibiydi. Ne de olsa aldatma kurallarını bir eğlence gibi kullanan üst düzey biri, kurallardaki değişimleri şüphesiz hissedebilirdi. Aksi takdirde açık noktaları hassasiyetle bulmasının imkanı yoktu.

Hemen elini kaldırdı ve sağ gözüne takılı tek gözlüğü ayarladı.

Kristal tek gözlüğün yüzeyinden kör edici, saf beyaz bir ışık fışkırarak yabanı aydınlattı. Burada artık gizlenen hiçbir varlık kalmamıştı.

Bu, daha önce Klein'a verdiği ve şimdi Klein'ın asıl bedeninden geri aldığı "sonsuz gündüz" idi!

Böyle bir ortamda karanlık kule santim santim eridi. Klein bir elinde Sihirli Dilek Feneri, diğer elinde Yıldızlar Asa'sı ile havada süzülüyordu. Önünde açık duran Trunsoest Pirinç Kitabı vardı.

Amon bu fırsattan yararlanarak tek gözlüğü tutan elini öne doğru uzattı. Ufuktaki Klein'ın projeksiyonunu avucunun içine hapsetti.

Arkasında, sonsuz gündüzün çekip çıkardığı gölge, adeta kendi canına kavuşmuşçasına kıvrılarak silikleşmeye başladı.

Amon hiç ses çıkarmadan Klein’ın çeşitli Beyonder güçlerini çalmaya koyuldu.

Özellikle Palyaçoluk otoritesinin peşine düşmedi. Başarı şansını artırmak adına rasgele bir seçim yapmayı yeğledi.

Ne var ki tek bir ışık hüzmesiyle avucunun içine düşen şey, basit bir kâğıt figürden ibaretti.

Aşılama!

Şat!

Amon’un arkasındaki gölge görünmez bir kırbaçla dövüldü ama kendisine en ufak bir zarar gelmedi.

Araya bir hata sıkıştırmış, gölgesinin kendi yerine geçmesini sağlamıştı.

Hemen ardından Amon’un kahkahası Klein’ın kulaklarında çınladı.

“Cin, ben de seni uzaya geri göndereceğime söz verebilirim.

Bak, ceza almadım. Bu da seni kandırmadığım anlamına gelir.”