Geçmişin Külleri ve Zihnin Labirentleri

Boklund Sokağı 160 numara... Leonard'ın bir elinde Denizin Sözü ile Gizlilik dünyasından süzülüp gidişini izleyen Klein, bakışlarını yeniden çevresine çevirdi.

Önce Kazanan Enuni’yi inceledi. Amon tarafından asalaklaştırılmış bir kuklayı artık kullanamayacağını düşünmüştü ancak şaşırtıcı bir şekilde, Ruh Vücudu İplikleri üzerindeki kontrolünün geri geldiğini fark etti!

Bu... Klein bir anlık şaşkınlığın ardından durumu kavradı.

Kader Yılanı Will Auceptin, Amon’un durumunu geriye sarmak için Yeniden Başlatma gücünü kullandığında, "Onun" asalaklaştırdığı şeyler de benzer bir değişim geçirmiş olmalıydı. Böylece Enuni yeniden bir kuklaya dönüşmüştü!

Canavar yolunun 1. Seviye bir varlığından bekleneceği gibi, devasa bir güç... Klein rahatlamayla bir iç çekti ve ardından olduğu yerde yavaşça silüetini soldurarak gözden kayboldu.

Olası aksiliklere karşı etrafa birkaç kukla bırakarak kendi yatak odasına ışınlandı.

Hemen ardından banyoya girip gri sisin üzerine çıktı. Elinde Deniz Tanrısı Asası ile Enuni’nin dua ışığını kullanarak tüm sokağı gözlemlemeye başladı.

Odağında şüphesiz kendi evi ve 39 numara vardı. Kahya Walter, Hizmetçi Taneja, Milletvekili Macht, Bayan Riana ve pek çok çalışanın üzerinde hâlâ asalaklaştırılmanın kalıntıları vardı. Hepsi bir tür dalgınlık içindeydi.

Hazel ise tam bir çöküşün eşiğindeydi. Ellerini yere dayamış, kendini geriye, köşeye doğru itmişti. Sırtını duvara yaslamış, bir top gibi büzülmüş halde tir tir titriyordu.

Macht ve yanındakiler onda bir tuhaflık olduğunu sezmişlerdi. Endişeyle etrafını sarıp ne olduğunu anlamaya çalışıyorlardı.

Ancak Hazel, ona her yaklaşmaya yeltendiklerinde acı dolu bir çığlık atıyordu. Şiddetle direndiği için tek yapabildikleri birkaç metre ötede durup panik ve çaresizlik içinde ona bakmaktı.

Bu sırada alışkanlıkla ara sıra gözlüklerini düzeltiyor veya göz çukurlarını ovuşturuyorlardı. Bu basit hareketler Hazel’ı daha da dehşete düşürmekten başka işe yaramıyordu. Kız kontrolü kaybetmenin eşiğindeydi.

Klein, gri sisin üzerinde bu manzarayı izlerken kanının donduğunu hissetti. Zihninde bir sahne canlandı:

Baba Amon, Anne Amon, Hizmetçi Amon, Uşak Amon... Hepsi Hazel’ın etrafını sarmış, onu teselli etmeye çalışıyorlardı ama nafileydi. Hepsi aynı ifadeye, farklı kıyafetler içinde aynı tek gözlüğe sahipti.

Hazel kontrolü kaybetmese bile, zihni kesinlikle kalıcı hasar alacaktı. En iyi ihtimalle yarı deli bir halde kalırdı... Klein’ın düşünceleri hızla akarken Deniz Tanrısı Asası’nı indirdi ve gerçek dünyaya döndü.

Boklund Sokağı ve çevresi hâlâ karanlığa gömülüydü. Etrafa huzurlu, sessiz ve derin bir atmosfer hakimdi.

Burası artık bir "sırra" dönüşmüş dünyaydı.

Klein şapkasını taktı ve Phelps Sokağı 22 numaradaki bir müdür ofisine, Loen Yardım Vakfı'na ışınlandı.

Audrey çoktan açık yeşil elbisesini giymiş, elinde dolma kalemle öğleden sonraki operasyonun her detayını zihninde tartarak dalgın dalgın oturuyordu. Susie ise yürüyüşe çıkmıştı.

Birden bu soylu hanımefendi bir şey sezerek başını kaldırdı.

Siyah saçlı, kahverengi gözlü, kemikli yüzlü zayıf bir figür, kadının zümrüt yeşili duru gözlerine yansıdı.

Üzerinde beyaz bir gömlek, siyah yelek, siyah pantolon ve siyah deri çizmeler vardı. Soğuk bir ifadeyle, bir eliyle silindir şapkasını tutarak hafifçe eğildi.

Audrey önce şaşırsa da bu kişinin kim olduğunu hemen hatırladı.

Gehrman Sparrow!

Onunla daha önce hiç tanışmamış olsa da gazetelerdeki ve arananlar ilanlarındaki son derece gerçekçi çizimlerini görmüştü.

Klein, Bayan Adalet’in tepkisinden Dwayne Dantes formuna geri dönmediğini anladı. Ancak bunu pek umursamadı. Elini şapkasından çekti, gövdesini dikleştirdi ve onaylayarak, "Yardımına ihtiyacım olan bir konu var," dedi.

Kılığı da Amon tarafından çalınmıştı ancak Yeniden Başlatma sayesinde ona geri dönmüştü. Sadece tekrar Dwayne Dantes kılığına bürünmeye vakit bulamamıştı.

Halihazırda bir yarı tanrı olan Bay Dünya’nın benim yardımıma mı ihtiyacı var? Zihinsel bir sorun yüzünden terapiye mi ihtiyacı var yoksa? Hayır, öyle görünmüyor... Audrey merak ve beklentiyle dudaklarını büzüp dolma kalemini bıraktı. Ayağa kalktı ve ciddi bir tavırla cevap verdi:

"Elbette."

Klein vakit kaybetmeden yanına yürüdü. Audrey’nin kolundan tutmasıyla silüetleri soldu ve anında oradan yok oldular.

Bir an sonra, Boklund Sokağı 39 numaradaki salonun önünde belirdiler.

Bu ışınlanma mı? Audrey’nin gözleri hafifçe parladı, içgüdüsel olarak bir şeyler sormak istedi. Ancak içerideki ağır atmosferi ve çığlıkları duyunca yüzü anında ciddileşti.

"Bir hasta mı var?" diye sordu, pek şüphe duymadan.

Bir İzleyici ile konuşmak gerçekten kolay. Fazla açıklamaya gerek kalmıyor... Klein kısa bir onayla, "Evet, doğaüstü bir olayla karşılaştı ve korkunç bir dehşete kapıldı. Kontrolü kaybetmenin eşiğinde," dedi.

"İçeridekiler tarafından görülmemeni sağlayacak bir yolun var mı?"

Aslında bunu söylemesine gerek yoktu; geniş çaplı bir illüzyon bu sorunu çözmeye yeterdi. Dahası, Gizlilik lütfu altındayken sıradan insanların bu anlara dair pek bir anı tutması pek mümkün değildi. Ancak Adam’ın görünmezlik güçlerine tanık olduktan sonra, Klein, Bayan Adalet’in 6. Seviye’de böyle yetenekleri olup olmadığını merak etmişti.

Bay Dünya meraklanıyor... Bu gerçekten nadir bir durum... Sanki o kalın maskesini çıkarmış da yerine daha ince bir tane takmış gibi. Tıbbi tavsiyelere uyan, gerçekten iyi bir hasta... Audrey başıyla hafifçe onayladı.

"Evet."

Konuşurken bakışları, kapı koluna uzanıp kapıyı açan Gehrman Sparrow’a kaydı.

Milletvekili Macht ve Bayan Riana, panik içinde doktor çağırmayı tartışırken bu güzel kızı tamamen görmezden geldiler. Hazel ise köşeye büzülmüş, terk edilmiş bir yavru hayvan gibi şiddetle titremeye devam ediyordu.

"Bayan Hazel..." Kıdemli bir İzleyici olan Audrey için başkalarını unutmak söz konusu değildi.

Hazel’ın durumunu gözlemledi ve hafifçe kaşlarını çattı. Başını çevirip Gehrman Sparrow’a, "Şey, Bay Sparrow, neyle karşılaştığını kısaca açıklayabilir misiniz?" dedi.

"Sorunu ancak yeterli bilgiyle hızla çözebilirim."

Klein zaten hazırlıklıydı; hızlı ve öz bir şekilde açıkladı: "Kendisi Yağmacı yolundan bir beyonder, kötü niyetleri olan bir yarı tanrının öğrencisi. Öğretmeni, Küfürbaz Amon’un bir avatarını cezbetti ve sonunda öldürüldü; kaderi ve kimliği çalındı.

"Böylece Amon ailesine sızdı, ebeveynlerini ve hizmetçilerini asalaklaştırdı. Az önce biz Amon’un avatarlarını yok ederken, ailesinin ve çalışanlarının her birinin Amon’a dönüştüğünü fark etti. Şey, onun Amon olduğunu bilmiyordu ama tuhaf bir varlık olduğunu anlamıştı.

"Psikolojik tedaviyle ilgili olmayan, daha derinlemesine anlamak istediğin bir şey olursa bir sonraki toplantıda sorabilirsin."

Küfürbaz Amon mu? Bay Dünya ve yanındakiler Amon’un avatarını yine mi yok etti—yoksa avatarlarını mı? Audrey içgüdüsel olarak Macht ve yanındakilere bakarken sarsılmıştı. Onların bir zamanlar Amon tarafından asalaklaştırıldığını ve "Ona" dönüştüğünü hayal bile edemiyordu.

Herkesin asalaklaştırılması... Audrey, Bay Dünya’nın sözlerini hatırladıkça daha çok korktu. Hazel’ın yerinde olduğunu düşündükçe tüm vücudunun buz kestiğini hissetti.

Bu düşünce onu boğmaya başladığında bilinçsizce kendi üzerinde Yatıştırma gücünü kullandı.

"Doğaüstü dünya her zaman bu kadar acımasız ve korkutucu mudur, yoksa bu sadece bazen mi olur?" Sakinleştikten sonra Audrey kısık sesle mırıldandı.

Dünya Gehrman Sparrow’un cevabını beklemedi çünkü Tarot Kulübü’nde gördüklerinden cevabı zaten çok iyi biliyordu: Her zaman!

Hazel’a geri dönen Audrey, acıma duygusuyla yanına yürüdü. Yere çömeldi ve önce Yatıştırma kullandı.

Hazel boş gözlerle başını kaldırdığında kusursuz bir yüz ve o zümrüt yeşili gözleri gördü.

O anda, sanki bir önceki geceki baloya geri dönmüş, bu hanımefendinin bir melek gibi "inişine" tanıklık etmiş gibi hissetti.

Anında sakinleşti. O duru, yeşil gözlerde dalgalanmaların yükseldiğini gördü; huzurlu, dingin ve derindi bu bakışlar.

"Korkmana gerek yok. Sakinleş. Her şey bitti artık..." Audrey, Hazel’ın Kalp ve Zihin Bedeni ile doğrudan iletişim kurmak için Hipnoz kullandı. Histerik çığlıklar, dağlardan daha yüce ve okyanuslardan daha derin bir dehşet duyuyordu.

Hazel’ın durumunu ve yaşadıklarını göz önüne alarak hızla bir tedavi planı oluşturdu. Hazel’ı doğrudan hipnotize etti ve bugünkü karşılaşmayı, ayrıca öğretmeninin varlığını ona unutturdu. Kız artık sadece bir beyonder olduğu gerçeğini ve bazı genel bilgileri belli belirsiz hatırlayabilecekti.

Hazel yavaş yavaş sakinleşti ve derin bir uykuya daldı.

"Uyandığında o korkunç deneyim artık var olmayacak ve ben hiç burada bulunmadım." Audrey nazik bir ses tonuyla hipnozun son adımını tamamladı.

Ardından yavaşça ayağa kalktı ve birkaç saniye boyunca Hazel’ı izledi.

Dudaklarını büzerek başını çevirmeden fısıldadı: "İlgili anıları geçici olarak unutturdum ama o anılar hâlâ orada duruyor. Sadece derinlere gizlendiler. Gelecek görüşmelerimizde onu tedavi etmeye, bu anıları yavaş yavaş hatırlayıp kabullenmesi için ona rehberlik etmeye devam edeceğim. Zihinsel sorunu ancak o zaman tamamen çözülebilir.

Aksi takdirde, tanıdık bir hareket veya bir cümle onu aniden sarsıp uyandırabilir. İşte o zaman tekrar yıkılır ve bu durum doğrudan kontrolü kaybetmesine yol açabilir."

Bayan Adalet gittikçe daha profesyonel birine dönüşüyordu. Klein içini çekip temkinli bir tavırla sordu.

“O halde asalaklaşmış herkesi hipnoz etmeniz gerekecek. Bundan sonra tek camlı gözlük takmak gibi kendilerine ait olmayan, o yabancı alışkanlıklardan hiçbirini sergilememeliler.”

Audrey alışılmadık bir ciddiyetle başını salladı.

“Ayrıca, tam bir temizlik ve arındırma sağlamak için on beş dakika sonra Gecekuşu Tanrıçası’na dua etmelerini sağlayın.”

“Hiç sorun değil.”

Klein hemen bir kenara çekilip bu soylu hanımefendinin, evde asalaklığa maruz kalmış herkesi büyük bir merhametle yönlendirmesini izlemeye koyuldu.