Yerin Altındaki Benlik

Yotsugi Ononoki acaba yollarla geri kalan her şey arasındaki ayrımı gerçekten biliyor mu? Bu konuda her zaman şüphelerim var; ne yerçekimi ne kaldırma kuvveti ne de aerodinamik yasaları onu bağlamıyor. Çevresinde sürekli koşuşturan insan denen canlılar, kendilerini genellikle bir bacaklarını atıp diğerini çekerek ileri taşırlar. Ononoki’nin de aynısını yaparken aslında sadece onları taklit ettiğini düşünmeden edemiyorum.

Şu anda insan ırkı yürümeyi temel ulaşım yöntemi olarak benimsemiş durumda ve o da hiçbir derin anlam aramadan, üzerinde düşünmeden sadece bu akıma uyuyor. Örneğin, şayet bir gün insanlar arasında emekleyerek ilerlemek moda olsaydı, Yotsugi Ononoki muhtemelen hiç duraksamadan yerlerde sürünmeye başlardı.

Mantığa uygun hareket etmenin onun için bir değeri yok; gerçekliğe ayak uydurmak çok daha anlamlı.

Gerçekliğe bu denli uyum sağlamak, Yotsugi Ononoki gibi bir şikigami için tamamen hedef odaklı bir varoluş biçimi. Gerçi, bir yaşam enerjisine sahip olmayan, dolayısıyla yaşadığı bile söylenemeyecek bir tuhaflık olduğu ve aslında asla ulaşamayacağı bir hedefin peşinde amansızca koştuğu düşünülürse, bu durum belki de kendi kendini cezalandırmasının anlamsız bir yoludur.

“Benim için en güvenli yolculuk yöntemi ne yerde yürümek ne de gökyüzünde süzülmek. Muhtemelen toprağın altında yol almaktır.”

Vaktiyle bir gün.

Onun Sınırsız Kural Kitabı yeteneğiyle tetiklenen, yüksek irtifada gerçekleşen bir yolculuğa maruz kaldığım sırada; ki bu hareket tarzını zıplamak mı yoksa uçmak mı sayacağınız tamamen size kalmış, bana aniden bunları anlatmaya başladı.

Beceriksiz bir taklidi andıran, ruhsuz bir sesle.

Vurgusuz.

Hatta bağlamsız bir şekilde.

“Bir köstebek gibi yerin altında tünel açmak... Sanırım en güvenli yolculuk yöntemi bu.”

Yerin altı ve yerin dibi üzerine temelsiz bir espri yapmıyorsa eğer, ne demeye çalıştığına dair en ufak bir tahminim bile yoktu.

Güvenli.

Elbette, yerin altı muhtemelen güvenlidir.

Özellikle onun gibi çatışmanın kaçınılmaz olduğu biri için, aradığı o vazgeçilmez güvenlik orada bulunabilir.

Orada; toprağın derinliklerinde.

Yeryüzünün ona sunmadığı bir huzuru orada bulabilir.

Sonuçta böylesine mühürlenmiş bir ortamda, tepeden gelecek ani bir saldırı korkusu olmazdı. Gökyüzünde hiçbir engel bulunmadığı için havada hareket etmek doğal olarak en yüksek hıza olanak tanır, ancak engel olmaması demek aynı zamanda sığınılacak bir siper olmaması demektir.

Yotsugi Ononoki’nin yeraltı yolculuğunu en güvenli yöntem olarak nitelemesinin sebebi buydu herhalde diye düşündüm ama o benim bu yorumuma karşı sessizce başını iki yana salladı.

İfadesizce başını salladı.

Ve ruhsuz bir sesle ekledi: “Hayır. Çünkü orada hiç insan yok.”

Kimse yok.

Taklit edeceği, dolayısıyla etkisinde kalacağı hiç kimse.

Orası, gerçekten kendisi olabildiği tek yerdi.