Gece Yarısı Misafiri

O gece.

Yatağımda uyuyordum ki, birinin varlığını duymamla aniden uyanmıştım.

“…kalk… Kalk artık, zaten…!”

Ses tanıdıktı. Karanlıkta, yatağımın yanında birini zar zor seçebiliyordum.

“Sapkıııın!”

“Ahhh! Hey! Benim! Chris! Dur – neyi tuttuğunu sanıyorsun sen?! Bırak! Darkness! Darkness, y-yardım et banaaa!”

İzinsiz gireni yakaladığımda, bunun sadece Chris olduğunu fark ettim.

“Ha, senmişsin Chris. Gecenin bir yarısı buraya gizlice girdiğine göre, benimle ne konuşmaya geldiğini kimsenin bilmesini istemiyorsun diye varsayıyorum. O zaman neden Darkness’tan yardım istiyorsun?”

“S-sen imkansızsın! Eminim ki ‘davetsizi’ ancak benim olduğumu anladıktan sonra yakaladın! Ve birini sadece zapt etmeye çalışıyorsan, oradan tutmak zorunda değilsin, değil mi?!”

Chris karanlıkta soluk soluğaydı. Haçlı’mızın bu kargaşayı duyup koşarak geleceğini sanmıştım ama kimse uyanmamış gibiydi.

“Of, seninle gerçekten de gardımı düşüremem… Tüm insanlar arasında sana güvenmekten ne kadar, ne kadar nefret etsem de, başka seçeneğim yok.”