Kızılımsı Aile Toplantısı

"Efendim, kaç kere söyleyeceğim, biz sadece arkadaşız."

Hyoizaburou, yüzünde tiksinti dolu bir ifadeyle Aqua'nın hünerlerini sergilediği çay masasına doğru yürüdü.

"Grrraaaaaaahhhh!"

"Ayyy! Dur bey, yapma! Lütfen masayı devirip durma artık! Kırıyorsun, yenisini alacak paramız yok. Özellikle de bu ay hiç yok!"

Kızıl Büyü Irkı gerçekten de tuhaf insanlarla doluydu.

Hyoizaburou, karısının demlediği çaydan bir yudum alarak oturdu.

"Affedersiniz. Kızımla sadece arkadaş olduğunuz konusunda ısrar edip benimle dalga geçmeye devam ettiğiniz için kendimi kaybettim."

Dilimin ucuna kadar gelen o sözleri, "C-cidden sadece arkadaşız" cümlesini yuttum. Konuyu değiştirmek ümidiyle eşya kesemden bir şey çıkardım. Son kaplıca gezimizde Arcanletia'dan aldığımız çöreklardı bunlar. Axel'den döner dönmez buraya geldiğimiz için hâlâ çantamdaydılar.

"Şey, buyurun... Çam sakallı çoban armağanı..." Çörek kutusunu uzattım. Hyoizaburou ve karısı aynı anda kutuya yapıştı.

"...Hayatım. Genç Kazuma nezaket gösterip bana bir hediye getirmiş, ellerini çeker misin lütfen?"

"İlahi bey. Bir an önce yüzüne bile bakamıyordun, ufak bir hediye verince hemen adını hatırlayıverdin. Bırak şimdi, rezil ediyorsun bizi. Bunlar bu akşamki akşam yemeğimiz olacak. Şarabının yanında çerez gibi yemene izin vermem, anladın mı?" Şaka mı yapıyordu? Eğer öyleyse hiç komik değildi.

Etli çöreklerin akşam yemeğinde veya içki yanında pek gitmeyeceğini söyleme isteğimi bastırmaya çalışırken Komekko neşeyle haykırdı: "Yiyecek mi?! Gerçek, katı gıda mı?! Her gün yediğimiz o iğrenç lapa değil mi yani?! Karın doyuran gerçek yemek mi?!"

Çantama uzanıp yanımda ne kadar dayanıklı erzak varsa hepsini çıkardım ve yere serdim.

"Gerçekten... ufak bir şey..."

"Evimize hoş geldin Kazuma evladım! Karıcığım, en kaliteli çayımızdan bir fincan getir!"

"Zaten tek bir çeşit çayımız var bey. Ama hemen getiriyorum. Siz erkekler bekleyin şöyle."

Yuiyui'nin getirdiği çayı yudumlayarak oturdum. Komekko iki elinde de birer çörek, bir sincap gibi tıkınıyordu. Bir yandan çörekleri mideye indirirken bir yandan da yanımda oturduğu yerden beni dikkatle izliyordu. Bir an ellerindeki yiyeceğe baktı, sonra yutkundu.

"...Al. Çok lezzetli." Hâlâ tek parça halinde duran bir çöreği bana uzattı. Açlıktan nefesi koksa da gözlerini çörekten bir an olsun ayırmıyordu.

"Komekko, tatlım, yapma! Gel buraya, biz kızların yanına dön!"

"Çok doğru diyor Komekko! O adam, ablana sürekli çirkin şakalar yapan kötü biri. Sana da sarmadan çabuk bu tarafa gel!"

Ancak Komekko, Aqua ve Darkness'ı tamamen görmezden geldi; kafasını hafifçe yana eğip bana merakla baktı. O ikisinin hakkından sonra gelecektim. Komekko tam bir melekti.

"Teşekkür ederim Komekko ama sen ye. Ben zaten doyudum," dedim.

"Öyle mi?" dedi ve tekrar yanıma kurulup sessizce yemeğine gömüldü. Yüzündeki gülümsemeyi görünce dudaklarımın kenarı kendiliğinden yukarı kıvrıldı.

Hyoizaburou bana tehlikeli bakışlar atıyordu. "...Bize ne kadar yemek getirirsen getir, Komekko'yu sana vermem."

"Komekko'yu almaya çalışmıyorum efendim! O ikisine kulak asmak zorunda değilsiniz!"

Aqua, yanımda etli çörekleri silip süpüren Komekko'nun yanına sessizce sokuldu, sanki kızı benden koruyormuş gibi kucaklayıp kaçırdı.

Bunu yanlarına bırakmayacaktım, orası kesindi.

Komekko ise kucaklanıp götürüldüğünün farkında bile olmadan yemeye devam ediyordu.

Yuiyui gülümseyerek çayımı yudumlamamı izledi ve en sonunda nazik bir ses tonuyla konuştu: "Şimdi Kazuma, kulağıma oldukça fazla borcun olduğu çalındı. Çok iyi birine benziyorsun, sana karşı değilim ama... Bütün borçlarını ödeyene kadar kızımla birlikte olmasan daha iyi olmaz mı...?"

Hayatımın en büyük çay püskürtme vakasını yaşadım.

Öksürükler içinde, "Ne demek birlikte olmak?!" dedim. "Kaç kere söyleyeceğim, biz sadece arkadaşız!"

Megumin'in annesi şüpheyle baktı. "Kızımın mektuplarından oldukça yakın olduğunuz izlenimini edinmiştim. Öyle değil miydi...?"

"Tamam, bir dakika. Sana tam olarak ne yazdığını sorabilir miyim?"

Sakinleşmeye çalışırken Hyoizaburou ve karısı bakıştılar. Ardından Yuiyui konuşmaya başladı: "Şey, şöyle yazmıştı..."