Kızıl Ufukta Bir Patlama

"Patlama!"

Devasa bir ateş topu, az önce huzur içinde uzanan ovayı yarıp geçti. Yanında getirdiği uğultu ve gürleme, göğe devasa bir toz bulutu savurdu. Artık MP'si tamamen tükenmiş halde yerde uzanan Megumin’in yanına gittim.

"K-kaç puan… dersin?" diye sordu. Bedenen tamamen bitkin düşmüş olsa da gözlerindeki o hırslı ışık en ufak bir zerre bile sönmemişti.

"Yankısına ve yıkım gücüne bakılırsa… Bence seksen beş puan!"

"Ah, senden de bu beklenirdi Kazuma! Ben de değerlendirecek olsam herhalde buna yakın bir puan verirdim. Tam bir gurme olup çıktın başıma…"

"Heh heh! Her gün seninle bu işi yapa yapa ben de bir şeyler kaptım tabii. Artık bana patlama gurmesi diyebilirsin. Hani şu şarap uzmanları gibi, ama patlamalardan anlayanı. Hadi bakalım, kurul sırtıma."

Megumin’i omuzlarıma doğru yüklenirken yorgun bir inilti koyuverdi.

"Harpten, darptan hiç bıkmıyorsun değil mi? Hatta patlamalardan… Artık başka büyüler öğrenip kademe atlasan, şöyle 'Büyük Büyücü' falan olsan daha iyi olmaz mı?"

"Asla. Zaten ne dediğini bile anlamıyorum, çünkü ben tek bir kelimeyle zaten büyük bir büyücüyüm."

Kendini "büyük büyücü" ilan eden bu kız, ellerini sırtımda gezdiriyordu. Şöyle bir düşününce, yeteneğini doğru zamanda kullandığı sürece son zamanlarda cidden işe yaradığını hakkını teslim etmek gerekirdi. İç çekerken sırtımda düşmeden durduğundan emin oldum.

Yarın yine yollara düşecektik.

Sırf yola çıktığımızda MP harcamaması ve büyüsünü saklaması gerekebilir diye beni kandırıp günlük patlama seansına çıkarmayı başarmıştı.

Doğruya doğru, bu kız patlamalardan gerçekten hiç bıkmıyordu.

Ufukta kıpkırmızı parıldayan alacakaranlık güneşine doğru, Axel Kasabası'na yöneldik. Arkamda Megumin, inatçı bir tavırla kendi kendine mırıldanıyordu.

"Bir dahakine kesin yüz puan alacağım…!"