Kafesteki İlahiyat

“Donadonadonaaadooonaaa…”

“Yeter artık Aqua! Kes şu tuhaf şarkıyı. Zaten kasabanın orta yerinde, kafesin içine büzülmüş bir kızı sürükleyerek yeterince dikkat çekiyoruz... Hem sen hâlâ neden ordasın? Döndük işte. Güvendeyiz artık. Çık dışarı.”

“Hayır. Bu kafes benim sığınağım... Dış dünya çok korkunç. Şimdilik burada kalacağım...”

Aqua’nın görünüşe bakılırsa kalıcı ikametgâhı bellediği kafesi, atımız ağır ağır çekiyordu.

Lonca binasına doğru ilerlerken, kasaba halkı bize bakmamak için kendilerini zor tutuyor, meraklı gözlerini üzerimizde gezdiriyorlardı.

Aqua yürümeyi reddettiği için at arabası niyetine kullandığımız bu kafesle ilerleyişimiz epey yavaştı.

Doğru, aramızdan biri yine ağır bir travma geçirmişti ama bunun dışında kimsede gözle görülür bir hasar yoktu. Ekipmanlarımızı ve büyülerimizi denemek için ne kadar can atıyor olsak da, olaysız biten bir görev, her zaman en iyi görevdi.