Çelişkili Sarmal: Ayazda Bir Başlangıç

Henüz Ekim ayı olmasına rağmen, şehir buz kesmişti.

Saat akşam ondan biraz önceydi.

Rüzgar soğuktu, gecenin karanlığı keskin.

Normalde şehrin hâlâ yeterince aydınlık olması gereken bir saat olmasına rağmen, bu geceye özgü bir şekilde, sanki saatin kolları bir saat kadar geride kalmış gibiydi; şehir o denli kasvetliydi. Kar yağsa şaşırtmayacak kadar soğuk gökyüzü, kışın erken gelişini anımsatıyordu.

Herhalde bu yüzdendi, her zaman kalabalıkla dolup taşan tren istasyonu önünde bile günlük canlılık yoktu.

Tren istasyonundan çıkan siluetler, hepsi birden ceketlerinin yakalarını kaldırmış, oyalanmadan evlerine dönüyorlardı. Ev denilen yer, ne kadar küçük olursa olsun sıcak bir sığınaktır. Böylesi soğuk bir günde herkes kendi yuvasına dönmek için adımlarını hızlandırıyordu herhalde.

Akıp giden insanlar. Durgunlaşmayan bir telaş. Her zamankinden daha koyu karanlıkta bir şehir manzarası.

Böylesi bir manzarayı, çocuk öylece seyrediyordu.

Tren istasyonu önünden uzaklaşmış, ana caddenin kenarında, bir kutu içecek otomatının yanında. Oraya gizlenircesine çökmüş oturan çocuğun bakışları, sıradan değildi.

Dizlerini kendine çekmiş oturan çocuğun, ilk bakışta cinsiyeti anlaşılamıyordu.

Narin yüz hatları ve incecik bir bedeni vardı. Saçları kırmızıya boyalıydı, kıvırcık olduğu için mi bilinmez, pek de derli toplu değildi. Yaşı on altı, on yedi civarı olmalıydı. Odaklanmamış gözleri kısıktı, eğer kadın kıyafetleri giyse, uzaktan bir kadınla karıştırılabilirdi.

Tıkır tıkır dişlerini gıcırdatan çocuğun kıyafetleri de bir tuhaftı. Kirli bir kot pantolonun üzerine, lacivert, bol bir bluzon giymişti sadece. Üstündeki bluzonun altı çıplaktı.

Çocuk, soğuktan mıydı yoksa—başka bir şeye mi dayanıyordu bilinmez, sadece dişlerini tıkır tıkır gıcırdatıyordu.

Ne kadar süre öylece durdu acaba? Tren istasyonundan çıkan siluetler seyrekleştiğinde, çocuk farkında olmadan birkaç genç tarafından sarılmıştı.

“Hey, Tomoe.”

Biraz küçümser gibi, umursamaz bir tavırla gençlerden biri söyledi.

Sadece ses akıp gitti. Kızıl saçlı çocuk tepki vermedi.

“...Enjou. Sen, beni görmezden gelme.”

Genç, çocuğun bluzonunu sertçe kavradı ve onu ayağa kaldırdı.

Sesini yükselten, çocukla neredeyse aynı yaşta biriydi. Etrafında da aynı yaşlarda beş kadar çocuk toplanmıştı.

“Ne yani, okulu bırakınca artık yabancı mı olduk? Öyle mi, Tomoe-chan bir yetişkin olduğu için bizim gibi veletlerle takılamaz mı demek istiyorsun?”

Ahaha, diye kahkahalar yükseldi.

Ama çocuk───Tomoe hiçbir tepki göstermedi.

Hımm, diye mırıldanan adam, Tomoe'nin bluzonundan elini çekti ve çocuğun yanağına bir yumruk attı. Güm!, diye bir darbe. Şıngır!, diye bir şeyin yere düştüğünü belirten bir ses.

“──────”

“Uyuma, aptal.”

Alaycı bir erkek sesine, çevredekiler yine gülmeye başladı.

O sesle çocuk───Enjou Tomoe şok halinden dirildi.

“...Enjou... Tomoe.”

Kendi adını mırıldandı. Düşünceleri durmuş olan Tomoe, kim olduğunu bile unutmuştu. Kendi adını söylemek, o ismin faaliyetlerini yeniden başlatan bir tetikleyici gibiydi.

Kendine geldiğinde, Tomoe, karşısındaki adama ters ters baktı.

Eski sınıf arkadaşı ve onun yandaşları.

Onları hatırlıyordu. Ne sıradan bir öğrenci olabilmişlerdi ne de tam bir serseri; sadece kendisi gibi zayıfların peşine düşen yarım yamalak tiplerdi.

“Aikawa mı? Sen, bu saatte ne yapıyorsun?”

“Asıl o söz bizim, be. Ben seni, vücudunu satıyor sanıp endişelenmiştim, biliyor musun? Ne de olsa Tomoe-chan narin bir kız, değil mi?”

Değil mi, diye adam etrafındaki arkadaşlarına döndü.

Elbette Tomoe kız değildi. Tomoe henüz lisedeyken, incecik bedeni ve adı yüzünden böyle alay konusu olmuştu sadece.

Tomoe hiçbir itirazda bulunmadan, hop, diye boş bir teneke kutuyu yerden aldı.

“Aikawa.” Adamın adını söyledi.

Ha? diye Tomoe'ye dönen sivilceli yüze, Tomoe boş teneke kutuyu sapladı.

Adamın ağzına teneke kutu zorla sokuldu. Ardından Tomoe, avucuyla teneke kutuya vurdu.

“Höh...!?”

Dayanamayan adam yere yığıldı. Öksürerek çıkardığı teneke kutuya, kırmızı kan bulaşmıştı.

Adamın arkadaşları şaşkınlıktan donakalmış, hâlâ hareket edemiyorlardı.

Onlar sadece, liseyi bırakıp çalıştığını duydukları eski sınıf arkadaşlarını gördükleri için kendilerine bir şeyler ısmarlatmayı düşünmüşlerdi. Kendilerinden bir şiddet gelse bile, Tomoe'den bir şiddet geleceğini asla hayal etmemişlerdi. Bu yüzden, arkadaşlarının yere serildiğini, hiçbir şekilde anlayamadılar.

“Aikawa. Sen, hâlâ aptalsın.”

Deyip, Enjou Tomoe, yerde yatan adamın kafasına tekme attı. Sanki bir futbol topuna vurur gibi, ayak parmaklarının ucuyla tüm gücüyle. Sakin ses tonunun aksine, öldürücü bir şiddetti bu.

Adam o an hareketsiz kaldı. Bayıldı mıydı, yoksa boynu mu kırılmıştı?

Sadece acıdan hemen kalkamayacak kadar mı, diye kontrol ettikten sonra, Tomoe koşmaya başladı.

Kalabalık tren istasyonu önüne değil, ıssız bir ara sokağa doğru.

Tomoe'nin koşmaya başladığını görünce, nihayet durumu kavradılar.

Sadece para çalacakları birinden, arkadaşları dayak yemiş ve kaçmıştı. Dövülen arkadaşları ağzından kanlar akarak yerde yatıyordu───

“O herif, dalga geçiyor ha───Onu geberteceğim!”

Biri bağırır bağırmaz, öfke, kalan beş kişiye de yayıldı. Kaçan dişi geyiği yakalamak ve intikam almak için koşmaya başladılar.

Geberteceğim, öyle mi?

Onların yüksek sesini duyup, istemeden güldüm.

Onlar bunu ciddiye alarak söylüyorlardı. Oysa o kelimenin anlamını ciddiyetle düşünmüyorlardı. Bu kararlılığa sahip olmayan birinin, az önce bu deneyimi yaşamış birine "öldüreceğim" demesi, ne kadar da düşüncesizlikti.

───Oysa ben, az önce birini öldürmüştüm.

Tıkır tıkır tıkır. Birini bıçaklama hissi geri geldi, neredeyse midemdekileri kusacaktım.

Hatırlayınca titreme geliyordu. Dişlerim kırılacak gibi tıkır tıkır ses çıkarıyor, kafamın içi sanki bir fırtına girmiş gibi darmadağın oluyordu.

Öldürmenin ne demek olduğunu, onlar bilmiyorlardı. Bilmedikleri için, öyle sözler edebiliyorlardı.

────O zaman, ben onlara öğreteceğim.

Korkunç derecede kurumuş bir kalple, ağzımın kenarını yukarı kıvırdım.

...Açıkçası, kendimi vahşi bir karaktere sahip biri olarak görmem. Yapılanı misliyle ödemek prensibimdir ama, az önceki gibi sadece bir yumrukla karşımdakini inleten bir misilleme, bugün ilk kez oldu. Bu gece ben tuhaftım. ...Hayır, yoksa. Sadece tuhaflaşmak mı istiyordum?

───Burası yeterli mi?

Binaların arasındaki, yol bile denemeyecek bir ara sokağa girdi.

Çok geçmeden, onlar bana yetişti.

Hayır, daha doğrusu, yetişmelerine izin verdim.

Gözlerden uzak bir ara sokakta durup, gelenlerin sayısının beş kişi olduğunu teyit ettikten sonra, en öndekine saldırdım.

Avcumla adamın çenesine vurdum. Acemilerin kavgası, vurup durmadan dayak yemekten ibarettir. Önce pes eden taraf, sonrasında tek taraflı dayak yer. Kavgaya tutuşursam kazanma şansımın olmadığını çok iyi biliyordum. Bu yüzden───eğer yapacaksam, gerçekten öldürme niyetiyle yapacaktım.

Acımayacaktım. Karşımdaki saldırmadan önce, onlar beni sarmadan daha hızlı, her birini tek tek halletmek zorundaydım.

Vurduğum herif karşılık vermeye çalıştı. Ondan daha hızlı, sol gözüne parmağımı soktum.

Sert jelatine parmağımı zorla sokma duyusu.

“Hıııı───ıııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııııı

Acı bir çığlık atar. O aralıkta herifin yüzünü yakaladım, tüm gücümle kafasının arkasını duvara çarptım.

"Bök!" diye bir ses geldi, öndeki adam kayarak yere çöktü. Bir gözünden kanlı gözyaşları akıyordu. Kafasının arkasından duvarda kan izi bırakarak.

'Bunları yapmama rağmen, henüz ölmedi.'

Gözlerini kaçırmak isteyeceği bu korkunç manzarada, gelen diğer dört kişi şaşkınlıkla öylece duruyordu.

Yumruk atıp kan görmüşlükleri vardır elbet ama ölüm kalım çizgisindeki bu kanı ilk kez görüyorlardı.

O aralıkta, en yakındaki düşmana saldırdım.

Avucumla vurduktan sonra saçını yakaladım. Başını aşağı eğdirdim ve tekme atar gibi dizimi çarptım. Diz kemiğime, burnunun ezilme duyusu yayıldı. Bu tek darbeyle, karşımdaki kontratak isteğini yitirdi.

Ardından üç kez daha dizimi yüzüne geçirdim, sonra da gevşemiş haldeki adamın kafasının arkasına tüm gücümle dirseğimi indirdim.

Darbenin etkisiyle, "Zınnn!" diye kol kemiklerim gıcırdadı.

İkinci adam yere yığıldı.

Yüzünü tekmelemeye devam ettiğim dizim, sıçrayan kanla ıslanmıştı.

"Enjou, sen alçak herif────!"

İki kişi. İkisi de bir daha ayağa kalkamayacak hale gelince, nihayet karar vermişlerdi. Kalan üç kişi, akıl ve düzen namına hiçbir şey olmadan, hep birlikte saldırdı.

Durum böyle olunca, sonuç belliydi.

Tek başıma üç kişiye karşı koyamazdım.

Yumruklandım, tekmelendim ve kolayca duvara sıkıştırılıp yere çöktüm.

Yanaklarıma hunharca yumruklar indi. Karnım tekmelendi. Yine de, benim uyguladığım kadar şiddet uygulamadıklarını soğuk bir şekilde gözlemledim.

'Üç kişiyle direnmeyen birini dövmekten ibaret, öyle mi?'

Bu, açıkça 'öldürme' niyeti olmayan bir şiddetti. Yine de, böyle devam ederse eninde sonunda ölecektim. Ölümcül olmayan darbeler bile, tekrarlanırsa kalbe ulaşırdı. O zamana kadar sürekli yumruk yemeye dayanmak, acı denecekse acıydı.

'Bakın. Öldürme niyeti olmasa bile, insanlar birbirlerini kolayca öldürebilir.'

Bu bir günah mıydı? Benimki gibi açık bir öldürme niyetiyle işlenen cinayetle, onlarınki gibi amaçsızca, sonuç olarak işlenmiş cinayet.

Hangisi daha ağır bir günah olurdu?

Bulanık bir zihinle bunları düşünürken yumruk yemeye devam ettim.

Yüzüm de vücudum da morluk içindeydi, acıya da alışmıştım. Muhtemelen onlar da yumruk atmaya alışmış, duramıyorlardı.

"Şu sevimli yüzünle bize neler çektirdin sen, Enjouuu!"

"Güm!" diye göğsüme şiddetli bir tekme yediğimde öksürdüm. Ağzım yumruklar yüzünden mi kesilmişti, yoksa içeriden mi geliyordu? Öksürüğümde kana benzer bir şeyler vardı. Bu üçlünün niyeti olmasa bile, bu durum birkaç saniye daha sürerse Enjou Tomoe ölecekti. ...İşte o zaman nihayet fark ettim. Kendi hayatımı umursamadığımı.

Yumrukları bir gözüme isabet etti, göz kapağım kesildi. Şişen göz kapağım yüzünden görüşüm kesildiği gibi, bilincim de kaybolmaya yüz tuttu. Tam o anda────

Klang.

Hoş bir ses duyuldu.

İnsanları yumruklayan boğuk darbe seslerine kıyasla çok daha küçük, çan gibi bir sesti.

Üçü hareketlerini durdurdu ve sesin geldiği yöne... yani geldikleri ara sokağın girişine döndüler.

Şişmiş göz kapağımı açarak, ben de o kişiye baktım.

"──────"

Bilincim dondu.

Öyle ki, o kişiden gözlerimi ayıramaz olmuştum.

O kadar ki──── ara sokağın girişinde duran siluet, akıl almazdı.

O kişi, bu soğuk havada çıplak ayakla yuvarlak, geta benzeri bir şey giyiyordu. Lake siyah ve kırmızı bağcıklar, bembeyaz çıplak ayakları daha da belirginleştiriyor, insanı nutku tutulacak kadar etkileyici duruyordu.

Hayır, yüreğimi delen tuhaflık sadece bu değildi.

O kişi, turuncu renkli bir kimono giymişti. Gösterişli bir özel gün kıyafeti değil, festival günlerinde görülen türden sade bir kimonoydu. Üstüne de, olacak iş değil, kırmızı deri bir ceket giymişti.

Klang, diye bir kez daha ses geldi.

Geta'nın yere vuruş sesi. Adım adım yaklaşıyordu.

Sallanan saçlar, hışırdayan kumaş sesi──── Gözlerimin, bu kişinin en ufak hareketini bile kaçırmamak için çabaladığını fark ettim. Benim──── Enjou Tomoe'nin iradesinden bağımsız olarak.

Siluet, sanki hiçbir şey olmamış gibi doğal bir şekilde geliyordu.

Siyah, mürekkep damlamış gibi simsiyah saçları omuzlarına bile değmiyordu. Rastgele kesilmiş saçlar, yine de bu kişiye yakışıyordu.

İnce bir vücut ve hatlar. Beyaz ten ve──── insanın ruhuna işleyen gibi duran koyu gözler. Bu pis ara sokağa yakışmayan, hayranlık uyandıran zarif bir duruş.

O, görünüşe göre bir kadındı.

...Hayır, yaşı bizimkilerden pek farklı olmadığı için kız çocuğu mu demeliydim? Aşırı düzgün yüz hatları yüzünden, cinsiyeti her iki şekilde de yorumlanabilirdi. Elbette, her iki durumda da tüyler ürpertecek kadar güzel olduğu kesindi. Ama ben, bu kişinin bir kadın olduğunu çoktan anlamıştım.

"Hey."

Japon ve Batı tarzını harmanlamış kız, kabaca konuştu.

Kız, memnuniyetsiz bir ifadeyle bana baktıktan sonra çekinmeden yaklaştı.

Beni çevreleyen üç kişi önce tereddüt etti, sonra kızı çevrelemeye başladı. Şiddetle felç olmuş herifler, tam da felç oldukları için gelen kadını arzulamışlardı. Normalde gösteremeyecekleri bastırılmış duygularını açığa vurarak kızı tehdit ettiler.

"Bizimle bir işin mi var?"

Sinsice yaklaşırken söylediler. Şimdiden kaçmasını engellemek için onu kuşatmış olmaları, üçünün de aynı kafada olduğunu gösteriyordu. Onlara "Adi herifler," diye küfrederken bile, hiçbir şey yapamıyordum. Yumruk yemiş uzuvlarım morluk içindeydi, güçleri kalmamıştı.

O kimonolu kızın, bu sahte veletler tarafından kirletilmesine dayanamazdım. Hayır──── ama o şey, böyle bir güruh tarafından kirletilebilir miydi ki?

"Bir işin mi var diye soruyorum. Kulağın yok mu senin, ha?"

İçlerinden biri yaklaşırken haykırdı.

Kız cevap vermedi, umursamazca tek elini uzattı.

...Oradan sonrası, gerçekten de sihir gibiydi.

Kızın ince kolu, çevreleyen gençlerden birinin kolunu tuttu. Hafifçe kendine çekti. Sanki ağırlığı yok olmuş gibi, adam dikey bir şekilde dönerek kafasının üstüne yere yığıldı.

Judo'daki Uchi Mata dedikleri şey miydi acaba? Bir dizi hareket çok hızlıydı ama o kadar doğaldı ki, tam tersine ağır çekim gibi görünüyordu.

Kalan iki kişi kimonolu kıza saldırdı. İçlerinden birinin göğsüne avucunu bastırdığında, sadece bu hareketle adam yere yığıldı. Ben bir insanı bayıltmak için o kadar şiddet uygulamışken, kız sadece gerekli en az hareketle iki kişinin bilincini kaybetmesine neden olmuştu. Zaman olarak beş saniye bile sürmemişti.

Bu gerçeğe ben nasıl dehşete düştüysem, geriye kalan son kişi de bu rakibin sıradan olmadığını anlamış gibiydi.

"Vay canına!" diye bir ses çıkarıp kaçmaya başladı. Kız, sırtını dönüp kaçmaya başlayan adamın kafasına tekme attı. Göz alıcı döner tekme, son kişiyi ses bile çıkarmadan yere serdi.

"Çh, taş kafalı, taş kafa."

Dilini şaklatarak, kız dağılmış kimonosunun eteklerini düzeltti.

Ben sözsüz kalmış, sadece o silueti izliyordum.

'Şehrin ışıklarının, hatta ay ışığının bile ulaşmadığı bu çöp yığınında. Sanki sadece onun başının üstüne gümüşi bir ışık huzmesi yağıyordu.'

"Hey, sen."

Kız bana döndü. Bir şeyler söylemeye çalıştım ama ağzım yara bere içindeydi, bu yüzden sözlerimi geri çektim.

Kız, deri ceketinin cebine elini soktu, küçük bir anahtar çıkarıp bana doğru fırlattı. Yere çökmüş haldeki önüme, tanıdık bir anahtar düştü.

"Düşürdüğün şey. Senin, değil mi?"

Ses, beynimin derinliklerinde yankılandı.

'…Anahtar. Ah, az önce dayak yerken düşürmüş olmalıyım. Artık umrumda bile olmayan evin anahtarı. Bu kadın, bunu vermek için mi gelmişti?'

Kız, işi bitmiş gibi sırtını döndü.

Ne bir veda sözü, ne de bir teselli.

Geldiği gibi, sanki yürüyüşe çıkmışçasına adımlarla uzaklaşıyordu. '…Sanki ben hiç umrunda değilmişim gibi.'

"Dur—"

Elim hareketlendi, "dur" der gibi.

Neyi durduracaktım? Neden durdurmaya çalışıyordum?

Ben de—Enjou Tomoe de, o deli kadın umrumda değildi.

Ama—ama şimdi böyle terk edilmek dayanılmazdı. Kim olursa olsun, terk edilmek istemiyordum. Kendimin hiçbir değeri olmadığı, gerçekten de bir sahteden ibaret olduğum düşüncesine katlanamıyordum.

"Biraz bekle, sen!"

Bağırır, ayağa kalkar. '…Hayır, kalkmaya çalıştım ama beceremedim. Vücudumun her yeri sızlıyordu, duvara tutunarak ancak yarı çömelmiş bir pozisyonda durabildim.'

Kimonolu kız durdu ve tüyler ürpertici soğuk bir bakışla arkasına döndü.

"Ne var? Başka düşürdüğün bir şey yok."

Sakinlikle söyledi. Ayaklarının dibinde beş kişi yatarken, bu kız hiçbir şey hissetmiyordu.

"Hey, olamaz, böyle bırakıp gidecek değilsin, değil mi?"

Nefes nefese söylediğimde, nihayet etraftaki perişan hali süzdü.

Yatanların arasında, benim yaraladığım ve kanlar içinde olan iki kişi de vardı. Çirkin bir şiddetin sonucuydu bu.

"Hımm," diye kız beni yukarıdan aşağıya süzdü.

"Merak etme, şuradaki adamın gözleri gitmiş ama bu kadarla ölmezler. İlk uyanan halleder bir şekilde. Yine de hemen şimdi yardım mı lazım?"

Ancak bir kadına ait olabilecek ince ve tiz bir sesle, tam bir erkek ağzıyla konuştu.

"Evet," diye başımı salladım.

"Anladım. Ama böyle bir durumda kimi çağırmalıyız ki? Polis mi? Yoksa hastane mi?"

Ciddi ciddi, biraz alakasız bir şey sordu.

Ben sadece hastaneyi düşünebilmiştim ama eğer bunu meşru müdafaa olarak kabul edersek, polisi çağırmak daha hızlı olabilir. Ama—

"—Polis, olmaz."

"Neden?" dedi kadının bakışları.

'…Neden acaba? Asla ağzıma almamam gereken bir sırrı, sanki son kozumu oynarcasına bir kararlılıkla itiraf ettim.'

"Ben, birini öldürdüm."

Kısacık bir an. Zaman durmuş gibiydi.

Kız ilgilenmiş gibi yaklaştı ve duvara çaresizce yaslanmış beni dikkatle süzdü.

"Öyle görünmüyorsun ama."

Kuşkuyla söyledi. Ama dudaklarına elini götürüp düşünceli düşünceli durmasından, onun da emin olmadığı anlaşılıyordu. Ben ateşim çıkmış gibi, kendini küçümseyen itirafıma devam ettim.

"Gerçekten. Az önce öldürdüm. Bıçakla karnını deştim, boğazını kestim. Öyle bir şeyden sonra yaşayabilir mi hiç? …Hehe, şimdi evde polisler toplanmış, beni kan çanağı gözlerle arıyorlardır. Evet, gece bittiğinde ben de birden ünlü olacağım işte—!"

Farkına vardığımda, kendime acıyarak gülüyordum. Anlamsız sesimi dinledim. '…Nedense, ağlıyormuş gibi bir sesti bu.'

"Öyle mi. O zaman doğrudur. Hastaneyi de arama öyleyse. Doğrudan demir parmaklıklara gidersin. …Ah, kıyafetlerini kan sıçradığı için mi çıkarmıştın? Ben de moda sanmıştım."

Soğuk bir el, göğsümü okşadı.

"Dur—"

Nefesim kesildi. Bu kadının dediği gibi, giydiğim kıyafetler kana bulanmıştı, o yüzden çıkarmıştım. Sadece pantolonum kalmıştı, üstüm çıplak bir şekilde bir ceket giyip kaçmıştım.

'…Anlıyordum. Bu kadın benim bir katil olduğumu biliyordu ama hiçbir yerde şaşkınlık belirtisi göstermiyordu. Bu da—tam tersine, beni endişelendiriyordu.'

"Korkmuyor musun? Ben birini öldürdüm. Bir kişiyi öldürmekle iki kişiyi öldürmek aynı şeydir. Durumu bilen seni, böylece bırakıp gideceğimi mi sanıyorsun?"

"—Bir kişiyi öldürmekle iki kişiyi öldürmek farklıdır."

Memnuniyetsizce gözlerini kısarak, kimonolu kız yüzünü daha da yaklaştırdı.

'…Ben ondan bir kafa boyu uzun olmama rağmen, aşağıdan bana dikkatle bakan kızın karşısında eziliyordum.'

Kara gözlerle bakışırken, yutkundum.

Nefesimin kesilmesi, ezilmekten değildi.

Sadece, büyülenmiştim.

Ben şimdiye kadar, insan denilen şeye karşı hiçbir şey hissetmemiştim. On yedi yıldır yaşamıştım ama hiçbir şeye bu kadar büyülenmemiştim. Bu kadar kendimden geçip etkilenmemiştim.

—Evet, buraya kadar.

İnsanları, güzel bulmamıştım hiç.

"Gerçekten—ben bir katilim."

Bundan başka bir şey söyleyemedim.

Kız yüzünü eğdi ve hafifçe kıkırdadı.

"Biliyorum. Ben de öyleyim çünkü."

Kumaşın sürtünme sesi duyuldu.

Kız, bununla gerçekten ilgisini kaybetmiş gibi uzaklaştı.

Gidiyordu. Tıkır tıkır sesler çıkararak.

'…O sırtın gitmesine izin vermek istemiyordum.'

"Du, dur bekle, sen de öyle olduğunu söyledin ya!"

Koşmaya çalıştım ve yere yığıldım. Yine de bir şekilde ayağa kalktım ve arkasına dönen kadının yüzüne öfkeyle baktım.

"O zaman yardım et. Benzer tipleriz, değil mi biz?"

Her zamanki benden beklenmeyecek bir pervasızlıkla haykırdım. Çaresizdim, utanma veya çekinme yoktu. Alakasız ve sebepsiz sesime, kız gözleri faltaşı gibi açılmış şaşkınlıkla bakıyordu.

"Benzer tipler… evet, gerçekten de sen boşsun. Ama neyden yardım edeyim? Birini öldürme suçundan mı? Yoksa vücudundaki yaraları iyileştirmemi mi istiyorsun? Maalesef, ikisi de benim uzmanlık alanıma girmiyor."

—Ah, evet.

Ben neyden yardım istiyordum ki?

Yardım istiyordum. Sadece bunu düşünüyordum ama neyden yardım istediğimi net bir şekilde düşünebilmiş değildim. '…Oysa bunun her şeyden önemli olduğu, Enjou Tomoe'nin kalbine kazınmıştı.'

"—Burası yakında göze batar. Ondan önce, beni sakla."

Ama şimdilik, bu en öncelikliydi.

Kadın, zorlanmış gibi, şimdiye kadarki duygusuzluğunun tam tersi, insanca bir tavırla düşündü.

"Saklamak derken, bir saklanma yeri mi sağlayayım?"

"E, evet. Gözlerden uzak bir yere kadar yardım etsen yeter."

"Bu şehirde gözlerden uzak bir yer yok ki. Başkaları tarafından görülmeyeceğin tek yer kendi evin, değil mi?"

Zor bir ifadeyle söyledi. Bunu ben de biliyordum.

Dayak yemenin acısından dolayı sabırsızlanmış mıydım ne, haykırdım.

"İşte o yüzden diyorum ki olmuyor! Yoksa senin evinde mi saklayacaksın beni, seni aptal kadın!"

"Kahretsin," diye küfrettim. Kız ise ikna olmuş gibi başını salladı.

"Tamamdır. Benim yerim uygunsa, istediğin gibi kullan."

"—Ha?"

"Ne kadar da basit birisin, sadece böyle bir şey için yardım istiyorsun."

Yürümeye başladı. Ne elini uzattı ne de omzunu verdi bana.

Yine de, kızın sırtı "peşimden gel," diyordu.

Ben de—kendimi bile şaşırtacak bir güçle, onun peşinden gittim.

Sadece öylece, dayak yiyip duran vücudumdaki yaralar da, insanları bıçakladığım zamanki kalbimin lekeleri de tertemiz unutuldu.

Kendinden emin adımlarla yürüyüp giden sırtını, öylece takip ettim.

O kız tek başına mı yaşıyor, adını bile henüz sormadım gibi dağlar kadar sormam gereken şey olmasına rağmen, hiçbir şey düşünemiyordum.

...Evet, galiba. Şimdiye kadar hiç inanmamıştım ama, kader dediğin bu olsa gerek.

Çünkü çoktan. Gözlerim, artık o kızdan başkasını görmez olmuştu.