Sonsöz

Sanırım herkesin, bir daha yaşamaktansa ölmeyi yeğleyeceği, hatta muhtemelen birden fazla, travmatik bir deneyimi vardır. Ama işin komik yanı, bizi biz yapan şeyin o iğrenç, travmatik deneyimler olmasıdır. Başka bir deyişle, geçmişe dönüp o travmatik deneyimleri ortadan kaldırsak, hayatımız daha sorunsuz akmazdı. Tam tersine, travmasız bir yaşam tatsız tuzsuz olurdu; şimdiki zamanda yaşanan korkunç deneyimlerin geçmiştekileri aratmadığı bir hayat olurdu. Gerçi bu da başlı başına bir travma olurdu, yani en nihayetinde aynı kapıya çıkardı. Ama nedense travmayı çocukken yaşamanın daha iyi olduğunu düşünüyorum. Belki "travma" biraz ağır bir kelime ama sağlıklı bir yaşam için belli bir seviye stres, en azından, vazgeçilmez değil midir? Ne var ki hepimiz az tatsız anıyla yaşamak isteriz, ama, ama, travma yaşamaya veya strese girmeye bilerek çalışmasak bile, dünya bizim keyfimize göre dönmüyor; bu yüzden bir şeyden kaçarken başka bir şeye tosluyoruz. Neden acaba? Şimdiki zamanın geçmişin birikimi olduğunu, geleceğin de şimdiki zamana bağlı olduğunu söylemek, hem geçmişi hem de geleceği son derece değerli kılıyormuş gibi gösterir ama geçmişin pek bir kıymeti yok, gelecek için yaşamak ise zorlu bir önerme. Peki ya şimdiki zaman? O da geçmiş ile geleceğin kayası ve sert yeri arasında sıkışıp kalmış, ya da sanırım, geçmişe bağlıyken geleceğe yaltaklanan bir tür orta düzey yönetici imajı çiziyor diyebiliriz. İşte tam da bu yüzden, tüm şimdiki dertlerimizin gelecekteki benliğimizi şekillendirdiği yanılsamasıyla güç bela ayakta duruyoruz, ama buna gerçekten hayat denebilir mi? Hiçbir fikrim yok.

Bu kitap, MONOGATARI'nin İkinci Sezonunun ikinci bölümü olacak mı? Yine hiçbir fikrim yok. Ama içeriği, daha önce bir noktada duyurduğumdan oldukça farklı, sanırım, ve bunun için özür dilerim. Aslında alt başlığı “Mayoi Zombie” olarak değiştirmek istemiştim ama çok geç oldu. Bu kitabın, genç arkadaşımız Araragi'ye ek olarak yalnızca küçük kızların yer aldığı bir romanı gerçekten yazıp yazamayacağımı görmek adına defalarca yapılan deneme yanılmaların bir ürünü olduğunu burada açıklayayım. Program açısından, inanın bana, çok yorucuydu. Eğer o travma gelecekteki benliğimi şekillendirmeye yardımcı olursa çok sevinirim, ama imkansızı bir kez yapmak, onu sıradan bir mümkün hale getiriyor, bu yüzden başım ciddi dertte. Dört gözle beklenecek bir travma mı? İşte bu, KABUKIMONOGATARI Boşta Bölüm, “Mayoi Jiangshi” idi; yüzde yüz baskı altında yazılmış bir roman.

Ön kapak, Mayoi'nin renkli ilk görünümünü temsil ediyor. VOFAN'a çok teşekkür ederim. Tüm okuyucularıma, bu kitabı okumak için zaman ayırdığınız için minnettarım. Bu arada, kitabın son sahnesi, HANAMONOGATARI'ye doğrudan, hiç ara vermeden devam ediyor. Hem yazar hem de karakterler için.

NISIOISIN