Günün Mesaisi

Sisin içinde saklanan ve yolu tıkayan ölümcül Kâbus Yaratıkları olmadan, gizli koya ulaşmaları şaşırtıcı derecede kısa sürdü. Sunny, Aletheia Adası'nın o dehşet verici bölgelerini aşmak için geçmişte ne kadar kan döktüğüne inanamıyordu… mahkûmları gitmişti ve ada artık sessizdi.

Elbette, Sunny'nin savaştığı, mücadele ettiği ve öldüğü yerleri tanımak zordu. Orman kalmamıştı; kadim çamların çoğu devrilmiş ya da tamamen yok olmuş bir şekilde yerlere serilmişti. Sis de büyük ölçüde dağılmış, şaşırtıcı yıkım sahnesini tüm dehşet verici görkemiyle gözler önüne sermişti.

Harap olmuş manzaranın üzerinde orada burada devasa leşler boy gösteriyordu, kimisi kısmen parçalanmıştı. Devrilmiş ağaçların arasından kan nehirleri gibi akıntılar geçiyor, orman kalıntılarını iğrenç bir bataklığa çeviriyordu. Ateşli bir kâbustan fırlamış bir sahne gibiydi…

Eh, elbette öyleydi. Sonuçta bir Kâbus'un içindeydiler.

Birlik Zincir Kıran'a yetişmeye çalışırken, Aletheia Adası parçalanmaya yüz tutmuştu. Titriyor ve sarsılıyor, istikrarlı bir hızla ilerlemelerini güçleştiriyordu. Kana bulanmış toprakta daha fazla çatlak ortaya çıkıyor, bazıları aşağıdaki karanlığa kadar iniyordu. Bazen birliğin tam önünde geniş bir yarık açılıyor, onları rotalarını değiştirmeye ve aceleyle etrafından dolanmalarına neden oluyordu.

Zamanları tükeniyor gibiydi.

…Ama sonunda, tükenmedi.

Sunny oldukça huzursuzlanmaya başlamıştı, ama tam o sırada birlik sonunda beyaz kumsala inen taş basamaklara ulaştı. Cassie Nightmare'e biniyordu, Effie ise bir kez daha Açgözlü Sandık tarafından taşınıyordu. İkisini önden göndererek, Nephis ve Jet ile birlikte uçurumlardan çok daha hızlı bir şekilde indi…

Kenardan atlayıp Anılarını kullanarak süzülerek indiler.

Sonunda uzakta Zincir Kıran'ı gördüler. Zarif gemi, bıraktıkları yerde, siyah bir faleze çarpmış, başı beyaz kuma gömülmüş bir şekilde duruyordu.

"Acele edin!"

Beyaz kumsalda koşarken, tüm ada eğilmiş gibiydi. Arkalarından imkânsız büyüklükte bir şeyin kırıldığını bildiren gök gürültüsü gibi bir ses yükseldi ve Sunny'nin kalbi bir an durdu.

Zincir Kıran'a ulaştılar ve hiç vakit kaybetmeden gemiye tırmandılar. Şafak, Ölümsüz Katliam ile savaştan önce sökeli çok olmuştu ve alacakaranlık henüz çok uzaktaydı. Kaçış zamanlamaları hiç de uygun değildi, ama eldekiyle yetinmekten başka seçenekleri yoktu. Gemiyi yeniden havaya kaldırma görevi bir kez daha Nephis'e düştü.

Effie ve Jet şaşkın ifadelerle etrafa bakınıyorlardı — ne de olsa ikisi de zaman döngüsünün son çevriminde Zincir Kıran'ı görmemişti — Nephis geminin kıçındaki büyü çemberine koştu. Cassie güvertenin altına inmişti, Sunny ise olduğu yerde durmuş, bakışlarını Aletheia Adası'na çevirmişti.

Lanetli yer.

Bu korkunç cehennemden sonunda kaçacak olması ona gerçek dışıydı. Tüm acılardan, tüm ıstıraplardan, tüm ölümlerden sonra… döngünün içinde zamanın ne kadar yakalanması zor olduğu göz önüne alındığında, Sunny'nin aynı çaresiz eylemleri defalarca tekrarlayarak geçirdiği aylar bir sonsuzluk gibi geliyordu.

"Kim diyor kaçabileceğini?"

Teselli Günahı bir yerden, fark edilmeden ortaya çıkmış, şimdi arkasında duruyordu.

"Kim diyor ki ıstırabın bitti? Acın bitti? Budala… ah, ne kadar acınası olduğunu bile bilmiyorsun."

Sunny karanlıkça gülümsedi.

"Sus. En azından senin kadar acınası değilim."

Tam o an, ada bir kez daha sarsıldı. Uzakta, kumsalın üzerinde yükselen siyah falezler ufalanarak çöktü, siyah bir çığ gibi aşağı yıkıldı. Yerde dev bir çatlak oluştu, kum su gibi içine akıyor ve Zincir Kıran'ın yönüne doğru sürünüyordu.

Sonra, uçan gemi de hareket etti.

Önce yavaşça, sonra daha da hızlanarak yerden yükseldi ve gökyüzüne süzüldü. Nephis onu parçalanan kumsaldan uzaklaştırıyordu.

Sunny, Aletheia Adası'nın sessizce parçalanışını izledi.

Burada çok şey kaybetmişti…

Ama çok şey de kazanmıştı.

Jet ve Effie şimdi güvenle birliğe geri dönmüşlerdi. Sunny, Nephis ve Cassie'nin Rüzgâr Çiçeği olarak bilinen gizemli yere gelmelerinin asıl sebebi buydu… amaçlarına ulaşmışlardı.

Beklenmedik bir şekilde, onların kazandığı şeyleri Kirlilik güçleri kaybetmişti. İki üye birliğe yeniden katılmış, Altı Bela'dan ikisi can vermişti. Bu gerçekten şaşırtıcı ama tarif edilemez derecede faydalı bir sonuçtu. Sunny şanslarına inanamıyordu…

Elbette, bu sadece şans değildi. İyi talihin, amansız çabalarının… ve büyük ölçüde Deli Prens'in hain planlarının birleşimiydi.

Bu, Sunny'nin kazandığı başka bir şeydi — bilgi. Deli Prens hakkında bilgi, evet, ama aynı zamanda pek çok başka şeye dair de.

Varoluşun en büyük gizemlerinden bazıları Aletheia Adası'nda ona gözler önüne serilmişti. Rüya Diyarı'nın doğası, Kâbus Büyüsü'nün geçmişteki vahşetleri, hatta kendi dünyasının kökeni bile…

Belki de daha da önemlisi, Sunny kendisi hakkında birkaç şey öğrenmişti. Nasıl hissettiğini, ne istediğini… ve neyden korktuğunu da.

Oh, ve bir Terör de olmuştu. Ruhu şimdi altı çekirdeğe, kendisi de altı gölgeye sahipti. Gücü bir kez daha artmıştı ve onu zirvesinden ayıran tek bir adım kalmıştı.

Sunny, Aletheia Adası'nda sayısız kez ölmüştü. Pek çok korkunç Kâbus Yaratığı ile savaşmış ve onları öldürmüş, becerisini geliştirmiş ve paha biçilmez savaş deneyimi kazanmıştı. Bazıları bir Usta'nın yüzleşmesi için çok ölümcüldü, yine de sonunda hepsi can vermiş, o hayatta kalmıştı.

Tüm ada son bir kez sarsıldı ve parçalanarak aşağıdaki dipsiz karanlığa düştü. Dokuzlu Aletheia'nın geride bıraktığı tüm dehşetler, sırlar ve hazineler onunla birlikte kayboldu.

Zincir Kıran'ın güvertesinde duran Sunny, sessiz bir iç çekti.

"…Hepsi bir günlük mesai."

Kötü bir sonuç değildi.

Uçan gemi birkaç anlığına havada süzüldü, sonra yavaşça aşağı inmeye başladı.

Adayı yutmuş olan aynı ışıksız dipsizliğe doğru ilerliyordu…

Büyük Nehir'in kalbinde yatan karanlığa dalıyordu.

Yakında, karanlık onları sessiz kucağına aldı.

[İkinci Bölümün Sonu: Hakikatlerin Koruyucusu.]