İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Gizli Veda

“Bay Be—”

“UOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOHHH!!”

Lilly ile Haruhime’nin duygusal çığlıkları, elflerin ve cücelerin derin, sevinç dolu naraları arasında kaybolup gitti. Daphne ve Cassandra çaresizce kulaklarını tıkarken, Welf, Mikoto ve Aisha da savaş nidasına katıldı.

“Chigusa!”

“Ah…Ou…ka.”

Maceracıların bedenlerini saran parazit sarmaşıklar, bir anda yok oldu.

Sarmaşıklar da yaratıcılarıyla aynı kaderi paylaşmış, canavar gibi küle dönüşerek dağılmıştı. Chigusa'nın hâlâ zayıf düşmüş yüzüne bir yenilenme tebessümü yayılırken, Ouka genişçe sırıttı ve kollarını ona doladı.

Elfler ve cüceler de canavarın o kahredici işkencesi bedenlerinden silinip giderken sevinç gözyaşları döktü.

“Bay Bell!”

“Bell!”

Lilly, Welf ve diğerleri duvardaki delikten atlayıp ona doğru sendelerken, çocuk mutlulukla irkildi. Hiçbir zarar görmediğini göstermek için ellerini kaldırdığında, bir şıpırtı sesi duydu.

Ses, Bell'in arkasından, donmuş derenin karşı tarafından geliyordu.

“Uh…”

Şaşkınlıkla şıpırtının geldiği yöne döndü ve hafifçe gülümsedi.

Sudan başını ve omuzlarını güzel bir deniz kızı çıkarmıştı.

Bu, Bell'in partiyi kurtarmadan hemen önce yollarını ayırdığı Mari'ydi.

“Teşekkür ederim, Bell… Seni seviyorum!”

Xenos, çocuğu yoldaşlarına ulaştırmış, şimdi ise yanakları kızarmış, genişçe gülümsüyordu. Ardından, erken gelişmiş bir çocuk gibi parmaklarını minik dudaklarına götürdü ve Bell'e bir veda öpücüğü yolladı. El sallarken, dudakları sessizce "Sonra görüşürüz" kelimelerini fısıldıyordu.

Onu yalnızca Bell görebiliyordu; partinin geri kalanının gözlerinden gizliydi. Çocuk alaycı bir şekilde gülümsedi ve o da minik bir el sallayışla karşılık verdi.

Bir an sonra, Bell'in yoldaşlarının ona sarılma sesleri yankılandı ve bir balık kuyruğu suyun yüzeyine çarptı.

Maceracıların karadaki heyecanlı sohbetleri, yumuşak, nazik bir mırıltıyla ona doğru süzülürken, deniz kızı hafifçe gülümsedi ve su dünyasına geri döndü.