Kanatsız Ejderha'nın Çığlığı

"Bu... insan haliniz mi?" Hayran kalmıştım ama bir şekilde bu sözleri ağzımdan çıkarabilmiştim.

Kıkırdadı. "İnsan halim mi diye soruyorsunuz? Gerçekten de uygun bir isim." Kadın, cüppesinin eteğini kaldırıp eğildi. "Sizinle bu şekilde şahsen tanışmaktan memnuniyet duydum. Elfrieden ve Amidonia Kralı Souma, ben Yıldız Ejderha Dağ Silsilesi'nden sorumlu Tiamat."

"Sizinle tanışmak bir onur, Ejderha Ana Hazretleri." Ben de eğilerek karşılık verdim. "Ben Friedonia Kralı Souma."

Ejderha Ana kıkırdadı. "Bu isim, başkalarının kendi istekleriyle bana takmaya başladığı bir şey. Lütfen, bana Tiamat deyin."

"Nasıl isterseniz, Tiamat Hanımefendi. Şey... görünüşüm için özür dilerim."

Çok geç de olsa, hâlâ o Kitakaze Kozou tarzı seyyah kıyafetleri içinde olduğumu fark ettim. Karşımda duran ilahi figürün önünde bu halde durmaktan rahatsız olmuştum. Ne de olsa kıyafet değiştirecek vaktim olmamıştı. Ama bunu söylediğimde, Tiamat Hanımefendi başını salladı.

"Hayır, böyle görünmenizin sebebi sizi buraya bu kadar aniden çağırmam. Özür dilemesi gereken biri varsa, o da benim. Öncelikle... oturalım."

Aramızda aniden camdan bir masa ve iki uyumlu sandalye belirdi. Işınlanma gerçekten de kullanışlı bir yetenekti. Eğer bende olsaydı, çalışırken aradığım belgeleri anında bulabilirdim, bu yüzden gerçekten çok isterdim...

Tam bir iş kölesi gibi düşünüyordum.

Oturduktan sonra, Tiamat Hanımefendi başını derin bir şekilde eğerek söze başladı. "Öncelikle, sizi buraya bu kadar zorla getirdiğim için özür dilememe izin verin."

"Bu özrü kabul ediyorum," dedim. "Ama sebeplerinizi açıklamanızı isteyebilir miyim? Siz bunu yaptığınızda, ben zaten yoldaşlarımla buraya doğru geliyordum."

"Elbette anlatacağım. Ama önce..."

Aniden, gözlerimin önünde bir çay takımı belirdi. Önümdeki çay fincanı, zaten sıcak bir porsiyon siyah çayla doluydu.

"Çay içelim. Şeker veya süt alır mısınız?"

"Hayır, sek olarak iyi."

Her küçük şeye şaşırmayı bırakmamın zamanı gelmişti. Ne de olsa, tanrıça gibi tapılıyordu.

Sinirlerimi yatıştırmak için bir yudum çay aldım. Dürüst olmak gerekirse daha çok kahve insanıydım ama... güzel bir kokusu vardı. Tiamat çayını içti, sonra konuşmak için ağzını açmadan önce bir nefes aldı.

"Şimdi, sizi buraya gelmeye zorlamama sebep olan şeye gelince, Yıldız Ejderha Dağ Silsilesi'ni tehdit eden acil bir durum var. Onu çözmek için sizin... hayır, hepinizin güçlerine ihtiyacım var. Bu yüzden, sizi gücendirebileceğimin farkında olarak buraya çağırdım."

Bir tür durumla mı karşı karşıyaydı? Ve "hepinizin güçleri" derken neyi kastediyordu? Anladığım kadarıyla, buradaki tek kişi bendim.

"Tam olarak bahsettiğiniz bu acil durum nedir?" diye sordum.

"Yıldız Ejderha Dağ Silsilesi'ne bir fırtına yaklaşıyor," dedi Tiamat Hanımefendi, sesinde gizemli bir tonla.

Bir fırtına mı? Dracul, Fuji Dağı'nın zirvesine eşdeğer bir rakımda bir plato değil miydi? Aşağıdan gelen gök gürültüsünü buradan duymazlar mıydı? Ama biraz daha düşündükten sonra, Fuji Dağı'nın zirvesinde bile fırtınalar olabileceğini hatırladım. Ne de olsa, kümülonimbus bulutlarının stratosfere kadar çıkabileceği söylenir. Hayır, ama ondan önce...

"Ülkemiz bile doğal olaylara karşı bir şey yapamaz," dedim.

"Elbette, bu bir 'doğal olay' değil."

"...Bir tür metafor mu?"

"Evet, doğru. Yaklaşan bir tehdidi fırtına olarak ifade ettim. Bu fırtınayla başa çıkmak için sizin gücünüze, Souma Bey, ve bir başkasınınkine ihtiyacımız olacak. İkinizin birbirine bağlanması için, Yıldız Ejderha Dağ Silsilesi'ne kendi başınıza gelmenize ihtiyacım vardı."

Tiamat Hanımefendi, neredeyse şiir yazıyormuş gibi, sakin bir sesle konuştu.

"Çok az zaman var. Maiyetinizle birlikte gelmenizi bekleseydik, durumun kontrolden çıkma riski vardı. Ancak, durumu açıklasak bile, bir kralın vasallarının onun başka bir ülkeye tek başına gitmesine asla izin vermeyeceği aşikardı. Bu yüzden, biraz daha zorlayıcı yöntemlere başvurduk. Bir kez daha özür dilerim. Yaşadıklarınız için üzgünüm."

Tiamat Hanımefendi samimi bir eğiliş sundu.

Tanrıça gibi saygı duyulan ejderha ana bana başını eğiyordu. Liscia ve diğerleri bunu duysaydı ne derdi acaba?

Bunu bir kenara bırakırsak, "çok az zaman" olduğu için beni alıp götürdüğünü söylemişti ama sebebini korkunç derecede belirsiz bırakıyordu.

"Yeterince özür dilediniz," dedim. "Bu fırtına ya da her neyse, hakkında daha somut bir açıklama için sizi rahatsız edebilir miyim?"

"Fırtına kesinlikle gelecek. Fırtınaya doğrudan dokunamam. Ancak çocuklarım kendileri başa çıkamaz. Biri hariç... onlardan biri hariç. Fırtına sefil bir felaket olacak. Onunla başa çıkmanın anahtarı olacak size ve sizi taşıyacak o kıza ihtiyacımız var. Felaket ve onu çözme araçlarının bu zaman diliminde birbirleriyle karşılaşması bir mucize, ama zamanın bütünsel, ebedi akışına bakıldığında, bu bir kaçınılmazlık da olabilir."

Sessiz kaldım. Gerçekten anlamamıştım.

Ensemi kaşıdım. "Bu dolaylı konuşma tarzının bir tanrıça için uygun olduğunu düşünüyorum ama..."

"Eğer hoşunuza gitmiyorsa, bir kez daha özür dilerim. Ancak, aktarabileceğim en fazla 'rehberlik' bu."

"Rehberlik..." diye mırıldandım.

"Ben, bu Landia kıtasında yaşayanları yetiştirmek ve gözetmek için var olan bir varlığım. İşleri daha iyi bir yöne yönlendiren tavsiyeler sunabilirim, ancak bireysel meselelere doğrudan müdahale etme yetkisi bana verilmedi."

"Eğer size yetki verilmediyse, bu sizden daha yüksek bir seviyede var olan biri olduğu anlamına mı geliyor?!" diye haykırdım.

Ejderha Ana, Ejderha Ana inancının uygulayıcıları tarafından en yüce tanrıça olarak kabul ediliyordu. Eğer ona yetki verecek konumda bir varlık olsaydı, bu o varlığı gerçek en yüce tanrıça yapmaz mıydı? Ejderha Ana inancının uygulayıcıları bunu duysaydı (buna inanıp inanmayacakları meselesini bir kenara bırakırsak), inanılmaz bir kaos yaratabilirdi...

Şaşkınlıkla baka kalmışken, Tiamat Hanımefendi sessizce başını salladı.

"Bir zamanlar vardı. Ama artık yoklar."

"G-Gerçekten mi?"

Bu, "Tanrı öldü mü?" demek gibi miydi? Elimdeki bilgilere dayanarak bir karar veremezdim ama Tiamat Hanımefendi hafifçe hüzünlü bir gülümseme sundu.

"Evet. Ancak, üzerime konulan kısıtlamalar yaşamaya devam ediyor. Ben böyle doğdum ve bu kısıtlamalara uymaya devam etmeliyim. Kendi çocuklarımın fırtınaya maruz kalacaklarını bilsem bile, kendim hiçbir şey yapamam."

"Yani o fırtına yüzünden mi beni buraya çağırdınız?" diye çekinerek sordum.

"Doğru."

"Sanırım, insanlar arasında bu dünyadaki daha zayıf olanlardan biriyim, gerçi."

"Savaş yeteneğinin bununla bir ilgisi yok," dedi. "Sizin varlığınızın kendisi anahtar."

"Bu, kahraman olarak çağrılmamla bir ilgisi var mı?"

"Evet. Ancak, size tam olarak nasıl olduğunu söyleyemem."

"Bilmiyorum..." Kafamı kaşıdım.

Bana verilen bilgilere bakılırsa, bu kolayca karar verebileceğim bir şey gibi görünmüyordu. Ancak, Tiamat Hanımefendi'nin ne kadar samimi olduğunu görünce, durumun en azından acil olduğundan kesinlikle emin olabilirdim.

Of. Hakuya ve onun hitabet yeteneği burada olsaydı, Tiamat Hanımefendi'den kısıtlamaları dahilinde mümkün olduğunca fazla bilgi alabilirdim; Liscia, Aisha, Juna ve Roroa'dan herhangi biri yanımda olsaydı da ne yapacağım konusunda onlara danışabilirdim.

Liscia ve diğerleri demişken...

"Tiamat Hanımefendi," dedim. "Bana sadece bir şeyi yanıtlamanızı rica ediyorum."

"Ne olabilir ki? Umarım size söylemekten kısıtlanmadığım bir şeydir."

"Bu bir evet ya da hayır sorusu." Çayımı bitirip kendimi sakinleştirdim, sonra doğruldum, Tiamat Hanımefendi'nin gözlerinin içine baktım ve sordum: "Bu fırtına ya da her neyse, bana ya da ailem olacak kişilere zarar verecek bir şey mi?"

Zaten tüm detayları öğrenemeyeceksem, en azından benim için en önemli olan tek şeyden emin olmak istedim.

Tiamat Hanımefendi'nin yanıtı: "Evet."

Bu, benim için cevabımı aşağı yukarı belirlemişti.

Naden orman boyunca koşuyordu.

Av patikalarından dümdüz koştu, hiçbir şey düşünmemeye çalışarak. Çünkü düşünürken durumunu bir an bile düşünseydi, hüznünün ağırlığı altında ezilecekmiş gibi hissediyordu.

Koşarken, Naden'in bedeni dönüştü. Dört ayaklı oldu; vücudu kalınlaştı ve uzadı; geyik benzeri boynuzlar, uzun bir kuyruk ve iki kırbaç benzeri bıyık çıkardı. Ejderha formuna bürünmüştü.

Devasa vücudunu döndürdü, ağaçların arasında bir yılan gibi süzülerek. Elbette, sırtında kanatları yoktu.

"Kanatlara sahip olmak sizi bu kadar mı harika yapar?!" Hayatında daha önce defalarca sorduğu aynı soruyu kendine sordu. "Kanatları olmamak bu kadar mı yanlış? Of be... Artık ben de bilmiyorum! Ne yapmamı istiyorsunuz?! Yapabileceğim hiçbir şey yok!"

Bir noktada, kırmızı gözlerinden gözyaşları akmaya başlamıştı. Durmuyordu.

Yeter! Artık umrumda değil!

Koşmaya devam etti ve sonunda ormandan çıktı.

Kayalık bir yere gelmişti. Burası sarp bir uçurumdu ve Tiamat'ın büyüsünün ebedi bahar halinde tuttuğu alanın en uzak kenarıydı. Burası Dracul'un kenarıydı. Batan güneş, altında yayılan bulut denizini kırmızıya boyamıştı.

Buradaki manzara gerçekten de nefes kesici olarak adlandırılmaya layıktı. Ancak Naden, şu an onu algılayacak zihin açıklığına sahip değildi.

Uçurumun üzerinden eğildi, uzun boynunu uzatarak düşünce diliyle olabildiğince yüksek sesle bağırdı: "Sen aptal güneeeeeeş!"

Yüksek sesle ekledi: "Kükreeeeediiii!"

Kükreeeeeee...

Kükreeee...

Aynı anda hem psişik dille çığlık atıp hem de kükreyerek, sesi bulutların ötesinde bir yerlere doğru kaybolurken yankılandı.

Naden orada durmuş, güneşe dik dik bakıyordu.

"Ş-Şu ryuu ergenlikten geçiyor." Gerginlikten yoksun bir ses Naden'in arkasından geldi.

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

When the surprised Naden turned back, there was a young man in unfamiliar garb, standing there and looking at her like he’d seen something unbelievable. The young man wearing a traveler’s cloak over top of his shirt, and a conical straw hat was scratching his cheek as he looked at her, unsure what to do.

“I know from Madam Tiamat and the dragon priestess that it’s possible to talk with them, but when I see a ryuu girl shouting something out of an adolescent drama... I just don’t know how to react,” he added.

Naden’s eyes went wide.What is a human doing here? And in that strange outfit... He’s not a knight from the Nothung Dragon Knight Kingdom, is he?

While she got information from the Empire through her simple receiver, Naden knew nearly nothing about the Nine-Headed Dragon Archipelago, so she didn’t know the young man’s outfit was from there.

Continuing to stare at Naden, the young man opened his mouth and said, “Still, I’d heard the Star Dragon Mountain Range was a nation of dragons.... But I never imagined there would be a ryuu here, too. I feel like I understand this world less and less.”

A “ryuu”... That was what the young man had called Naden. “Ryuu” was another word for dragon. Naden opened her eyes wide.

“A ryuu, huh...” she said coldly, thinking he might have meant it sarcastically. “I don’t have wings, you know.”

But the young man tilted his head to the side. “Huh? That’s obvious, isn’t it? Ryuus don’t have wings.”

“Huh? What are you talking about? Ryuus are supposed to have wings, aren’t they?”

“Huh? If you’re talking about a ryuu with wings, there’s the ouryuu, also called the yinglong, but aren’t they supposed to be kind of a unique case?”

“Huh?” Naden asked.

It seemed there was some inconsistency in their understanding.

“Hold on,” Naden said, “When you say ryuu... you mean a dragon, right?”

“A dragon? ...Oh, I see. So that’s it.”

The young man clapped his hands together, as if something suddenly made sense to him. Then, picking up a branch, he drew two characters, 龍 and 竜, on the ground.

“In the world I came from, we had the Oriental dragon, also called a ryuu or long, and the Western dragon, two similar but dissimilar creatures.”

“Your world? Similar but dissimilar...?”

While Naden still had a question mark over her head, the young man drew a circle around 竜.

“In my world, Western-style dragons were given this character, which is read as ‘ryuu.’ They’re creatures that are like giant horned lizards, but with wings.”

“Giant lizards, but with wings... That’s about right.” Naden thought it was an apt description.

It felt good hearing the other dragons, who always called her a worm, get called big lizards. It was refreshing.

“Hm? Then what about this other ryuu?” Naden added, pointing to 龍.

“They’re creatures said to have the head of a camel, the eyes of a rabbit, the ears of a cow, the antlers of a deer, the neck of a snake, the belly of a sea snake, the legs of a tiger, the talons of an eagle, and one hundred and seven koi-like scales covering their body.”

That was way more bizarre than some big lizard. What kind of mystery creature was that?

“From what you’re saying, they sound like total chimeras,” Naden said.

“No, no... I’m talking about you here.”

That made sense. The long body, covered in scales, the front and hind legs with sharp claws, and the deer-like antlers... If you were to try describing Naden’s body using animals, it might turn out that way. She didn’t know what kind of creature a camel was, but did she really resemble one?

“I’m a... ryuu...” she said slowly.

“In my country, when you hear the word ryuu, the image that first comes to mind looks a lot like you,” he explained. “That’s probably the effect of a certain famous manga and anime, though.”

“Manga? Anime?”

“Never mind, that was just me talking to myself. Don’t worry about it. By the way...”

The young man suddenly slumped to the ground. He was holding his stomach for some reason.

“W-Wait, what’s wrong?! Does your stomach hurt?!” Naden exclaimed.

“No, um... I’m hungry... I was dragged off before breakfast, and now that I think about it, I haven’t eaten all day.”

“So you’re just hungry!” Naden cried, exasperated.

Bzzt!That numbing feeling came again.

In her ryuu form, she could tell. Her cheeks felt a little numb, but what really reacted were her two long, whip-like whiskers. These whiskers were Naden’s most sensitive sensory organs, and the slightest breeze across them was enough to tell her what the weather would be like for the next week.

My whiskers... Were they responding to him?

Naden returned to human form and stood in front of the hunched over young man. His face was turned downward, so she couldn’t see his expression. She reached out to touch his face softly. Her hand was close enough that she couldn’t tell if she was touching him yet or not, when...

“That’s a rather cute form you’ve changed into,” the young man looked up and said when he saw Naden in her young girl form.

Naden turned bright red at being called cute. “Wh-Wh-Wh-Wh-Wh-Wh-Wh-Wh-Wh-Wha?! M-Me?!”

“Huh? You’re the only one here, aren’t you?”

“B-But, I’m so plain... and small.”

“Really? I think you’ve got good material to work with. If you dressed a little better, I think you might look good on screen, you know? If you were good at singing, too, I’d almost want to recruit you as a lorelei,” the young man said with a little laugh.

Though there were some unfamiliar terms, like “on screen” and “lorelei,” Naden’s head instantly boiled over when she realized she was being complimented on her appearance.

While Naden was still pressing her hands against her flushed cheeks, the young man hesitantly asked, “By the way...”

“Do you have anything to eat?” A weak growling came from the young man’s stomach.

“...Pft.” Naden burst out laughing. “Ahahahahaha! What the heck...? Hahaha!”

It was a hearty guffaw. Where had all that sadness from before gone?

“You’re so weird.” She laughed heartily.

Then Naden transformed back into her ryuu form and picked up the young man by the scruff of his neck, like a mother cat might carry her kitten.

Chomp... Munch, munch...

“Maybe try eating a little slower?” the ryuu girl said in exasperation, seeing me wolf down my food.

I was in the cave the ryuu girl brought me to, tearing into a hunk of meat. This den of hers looked like no more than a cave from the outside, but inside there was a bed, bookshelves lined with romance novels, and a carpet. It looked like a girl’s room.

She had served me some sort of salted, cooked meat along with fruit. Normally, this big of a hunk of meat would have been intimidating, but I was so famished that it looked like a feast to me. I felt like how Aisha acted any time there was food in front of her. I tore into it wildly.

“Mmm,” I said appreciatively. “I dunno what kind of meat this is, but it’s good!”

“Oh, geez, don’t talk with your mouth full,” the girl on the opposite end of the table said, resting her cheeks on her palms. “You were that hungry?”

“Yeah. I’m really grateful to you. By the way, what kind of meat is this?”

“It’s from a big deer I hunted in the mountains.”

“Venison, huh? ...Wait, you hunted it?”

“That’s how most dragons get their food, you know? We fly around the Star Dragon Mountain Range, hunting animals and gathering fruit to eat. That’s how we grow into strong dragons.”

“You’re living a much wilder life than your room would suggest...”

While I was eating, she explained that dragons became strongly attached to their families once they were wed to a knight, but in the Star Dragon Mountain Range, they each lived on their own. There were no stores in the Star Dragon Mountain Range, and they hunted and gathered to feed themselves each day.

Also, dragons didn’t gather in large groups, so they were doing well if they had one, maybe two friends. It was said that they had adopted this mentality because the majority of dragons married and left for the Nothung Dragon Knight Kingdom, so they did this to avoid having lingering regrets about leaving their homeland.

While listening to all this, I finished my meat and fruits and clapped my hands. “...Phew. That was a feast.”

“It wasn’t that much of a feast, though,” the ryuu said.

“That’s just a thing you say after a meal in my country. Oh, that reminds me. You treated me to a meal, but I haven’t gotten your name yet, have I? It slipped my mind.” I sat up straight, and bowed deeply to the girl across from me. “Thank you for helping me. I’m... Kazuma Souya.”

I hesitated for a moment, but opted to use my fake name. If I told her I was the King of Friedonia, explaining that seemed like a hassle. Madam Tiamat’s explanation had been too abstract, meaning I didn’t really have a good grasp of the situation, so this was good enough for now. I didn’t want to trouble someone who helped me if I didn’t have to.

“I was invited by Madam Tiamat and came here from the Kingdom of Friedonia,” I added.

“Oh, how polite of you.” Hooked into it by my own bow, the young girl bobbed her head, too. “I’m Naden Delal.”

“Huh? Dendera?”

“Naden Delal! Don’t shorten it in a weird way!”

“Dendera the ryuu... Denderaryuu...”

What was it? I was suddenly reminded of that children’s song.

“Denderaryuuba detekurubatten, denderarenken detekonken?” I asked.

“What’s that weird spell-like incantation?” she exclaimed.

“Oh, it’s a children’s song from my country.”

“Denderaryuuba” was a children’s song from rural Kyushu. By the way, there was no dragon called a denderaryuu in it. “Denderaryuuba” meant “if I wanted to go out” in that region’s dialect. That line of the song meant: “If I wanted to go out, I could, but I can’t go out, so I won’t.” Or so I’d heard. Was it about being a shut-in?

“Well, anyway, nice to meet you, Dendera,” I said.

“Na-de-n! Don’t call me Dendera!” Naden got all huffy about it.

I reflected that she was a cute girl whose expression changed a lot.

İşte böylece Yıldız Ejderha Dağ Silsilesi'ne gidip Dendera'yla... şey, üzgünüm... Naden Delal'le tanıştım.

---