Denizin Kanunu

Diğer geminin niyetini kestiremediğinden Castor rotasını değiştirerek gemisini diğerinin gidişatına çapraz konumlandırdı ve ateş açmaya hazırlandı. Gittikçe yaklaşıyorlardı. Yakında ateş menziline gireceklerdi. Şimdi bir savaştan kaçış yok muydu?

“Hazır...” diye mırıldandı Castor.

Diğer gemiye karşı ön almak için ateş emrini vermek üzereyken, gözcü direğindeki denizcinin sesi konuşma borusundan geldi: “Düşman gemisi onları çeken yaratığı serbest bıraktı!”

“Ha?!” Castor şaşkınlıkla haykırdı.

Gemiyi çeken yaratığı serbest bırakmak, tüm itiş gücünü kaybetmek demekti. Bu da artık ne onlara doğru gelebilecekleri ne de kaçabilecekleri anlamına geliyordu. Şimdi neden böyle aptalca bir şey yapsınlar ki?

Castor şaşkınlığını korurken, gözcü devam etti: “Düşman gemisi bir imdat bayrağı çekti!”

“Şimdi de imdat bayrağı mı?” Castor başını kaşıdı. “Şimdi mi yapıyorlar...? Ah, kahretsin!”

Durumu kavrayamayan Tolman, sadece şaşkın bir ifadeyle Castor’a baktı.

Bir süre sonra Castor kararını verdi ve konuştu: “...Başka çaremiz yok. Tüm mürettebat, o gemiyi kurtaracağız.”

“Ha? Onlara yardım mı edeceksin?” diye sordu Tolman, Castor başını kaşıdı.

“İmdat bayrağı çektiler. Onlara yardım etmek zorundayız.”

“Bu bariz bir şekilde şüpheli değil mi? Bir pusu olamaz mı?”

“Tolman... tüm denizcilerin uyması gereken Deniz Kanunu diye bir şey var,” dedi Castor, hiç de eğlenmemiş bir ses tonuyla. “Bayraklar, duman işaretleri, özel gülleler... Geminizin tehlikede olduğunu bildirmek için birçok yol var. Ama bir imdat sinyali gören her gemi, diğerinin hangi ülkeden olduğuna veya kendilerinin ne durumda olduğuna bakmaksızın yardım sağlamakla yükümlüdür... Ülkeleri savaş halinde olsa bile.”

Denize düşen herkesin hayatı tehlikededir. Beklenmedik bir durum ortaya çıktığında herkesin birbirine yardıma koştuğu bir yerdi deniz. Kriz anlarında başkalarına yardım etmeyi garanti etmek, acil bir durumda size de yardım edileceğini garantilerdi. Bu, denizin inancıydı.

“Böyle uluslararası bir antlaşma mı vardı?”

“Hayır, ülkelerin karar verdiği bir şey değil; denizcilerin kendi aralarında oluşturduğu bir gelenek. Ama eğer bunu görmezden geldiğimiz duyulursa, her ülkeden denizcilerden tepki alırız. Kendi ülkemizdekiler de dahil. Hepsi greve giderse, mal akışı aksar ve artık balık da alamaz oluruz.”

“Anladım... Ama imdat sinyallerini kötüye kullanacak kişiler olmaz mı, mesela başka bir gemiye pusu kurmak isteyen bir korsan gemisi gibi?”

Castor başını salladı. “Bunu yaparlarsa her ülkedeki limanlardan geri çevrilirler. Sadece zaten çatışmaya girdiğiniz bir geminin imdat sinyalini görmezden gelmek kabul edilebilir. Denizde uymamız gereken ahlaki bir kural var. İster balıkçı gemisi, ister savaş gemisi, ister korsan gemisi ol, bir imdat sinyaline en azından saygı göstermezsen, burada faaliyetlerine devam edemezsin.”

“Anladım... demek öyle işliyor,” dedi Tolman, ikna olmuş gibi.

Castor’un gemisi tehlikedeki gemiye yaklaştı ve yanına yanaştı. İki gemi arasına merdivenler serdiler ve Krallık’ın denizcileri diğerine çıktı.

Onları genç bir adam ve bir kadın karşıladı. Biri güzel bir denizkızıydı; diğeri ise belinde Dokuz Başlı Ejderha katanası taşıyan, beyaz tilki kulaklı genç bir canavar adamdı.

“Direnmeyeceğiz. Lütfen, silahlarınızı indirin.”

Deniz piyadeleri onları kuşattığında, genç adam kılıcını güverteye bıraktı ve ellerini teslim olmak üzere kaldırdı. Denizkızı da aynısını yaptı. Sorunsuz bir şekilde Castor’un gemisine nakledildiler ve Krallık’ın denizcileri diğer olası yolcuları aramaya başladı.

Tolman sordu: “Sence bu insanlar kim?”

“Nereden bileyim ben? Onlara sormamız gerekecek.” Castor homurdanarak yanıtladı.

Köprüde durduğu yerden iki yeni yolcusuna bakarken, giydikleri kıyafetlerin kalitesini fark etti ve sanki tatsız bir şeye ısırmış gibi bir ifade takındı. Bunlar açıkça önemli bir statüye sahip insanlardı. Böyle bir zamanda davetsiz misafirler... Ne tür bir belaya bulaştık şimdi biz? Castor, yaklaşan baş ağrısını düşünerek hafifçe içini çekti.