Hayalet Şenliği: Cumhuriyet Ekibinin Bakışı

"Ukya-kya! Gittikçe daha da heyecanlı oluyor bu iş!" Festivalin tüm bu curcunasını izlerken Kuu keyifleniyordu.

Kuu, Taru ve Leporina üçlüsü, Souma'nın sponsorluğunda düzenlenen ilk Parnaam Hayalet Şenliği'ne sıradan katılımcılar olarak gelmişlerdi. Sırtından yarasa kanatları çıkan kısa, siyah bir elbise giymiş olan Leporina, Kuu'nun önünde bir tur döndü.

"Hey, hey, Usta Kuu, bu bana yakışmış mı?"

Üzerinde bir şeytan kız kostümü vardı. İnce elbise, figürünü vurguluyor, Kuu'nun gözlerini utangaçça kaçırmasına neden oluyordu.

"Ş-Şey... İdare eder sanırım?" Güm! "Ah!"

Kafasına inen darbenin geldiği yöne döndüğünde, orada, sivri bir cadı şapkası ve siyah pelerin giymiş, biraz memnuniyetsiz görünen Taru duruyordu.

"N-Ne oluyor böyle, Taru?!"

"Kadınların ne hissettiğini anlamıyorsun, Usta Kuu. Ona düzgün bakmalısın."

"İstediğini söyleyebilirsin ama Leporina..."

"Artık sadece koruman değil mi?" diye sordu Taru, gözlerini ayırmadan. Kuu'nun dili tutulmuştu.

Souma'nın düğün töreninden kısa bir süre önce Kuu, çocukluk arkadaşları Taru ve Leporina ile nişanlanmıştı. Temel olarak, bu Hayalet Şenliği, iki nişanlısıyla çıktığı ilk festival randevusuydu. Şimdiye dek, Taru'ya olan hisleri yüzünden, Leporina'ya karşı kendi sevgisini fark etse bile, ona bir kadın olarak bakmamak için elinden geleni yapmıştı. Ama şimdi, Taru'nun kutsamasıyla onu nişanlısı olarak kabul ettiğine göre, ona bir kadın olarak bakmak zorundaydı.

Onu bunca zaman görmezden gelmeye çalıştım... Kafamın karışmasına şaşılır mıydı?

Leporina, Kuu'nun ne düşündüğünü okumuş gibi gülümsedi. "Anladım, Usta Kuu. Utanıyorsun, değil mi?"

"S-Saçmalama. Sana karşı neden öyle hissedeyim ki...?"

"Heh heh, daha çok bakabilirsin, biliyor musun? Sonuçta, iltifat etmen için giyindim," dedi Leporina, bir poz vererek.

"Öyle mi? Hadi bakalım! O zaman bakacağım!"

Kuu, Leporina'ya dikkatle baktı. Kolları ve bacakları uzun ve ince, vücudunun geri kalanı ise olması gerektiği gibi belirginleşen, bir modelin güzelliğine sahipti...

"Al sana!"

"Ah! Yine mi, Taru?!"

Kafasına bir darbe daha yiyince Kuu, bu tacizi protesto ederken gözleri biraz dolmuştu; ama Taru, asasını sıkıca tutmuş, huysuzca başka yöne bakıyordu.

"Sadece Leporina'ya bakınca... biraz sinirleniyorum."

"Bu biraz haksızlık değil mi?!"

"...Ben de bugün giyindim."

"Giyindin, öyle mi?" dedi Kuu, başını ovuşturarak. "Evet, sen de sevimli görünüyorsun, tabii ki. Normalde erkek gibi giyinirsin ama bugün, cadı bile olsa, bir kız gibi giyinmişsin. Sevimli görünmemen imkansız."

Bir anlık şaşkınlık yaşandı, sonra, "...Teşekkürler."

Taru ifadesiz kalmıştı ama teşekkür ederken yüzünde hoş olmayan bir ifade yoktu. Taru'nun yüzündeki ifadeyi görünce Leporina'nın yanakları memnuniyetsizlikle şişti.

"Hımmf... Taru'ya karşı nasıl bu kadar açık sözlü övgüler yağdırabiliyorsun? Hiç tereddüt etmedin bile."

Kuu, kendine özgü maymunvari kahkahasını attı. "Hey, onu çok daha uzun zamandır tavlamaya çalışıyorum. Şimdi neden utanayım ki?"

"Vay canına, öyle mi işliyor bu?"

"Evet. Sana iltifat etmek ise... bana küstah bir bakış atacakmışsın gibi geliyor, bu yüzden bunu yapmak karmaşık hissettiriyor."

"Dur, bu ne demek şimdi?!"

"...Nereden geldiğini anlıyorum aslında."

"Sen bile mi, Taru?!"

Taru'dan gelen beklenmedik ihanet, bu sefer Leporina'yı gözyaşlarının eşiğine getirmişti. Ama Leporina'yı gözlerinde yaşlarla görünce Kuu ve Taru, onun ne kadar sevimli göründüğünün biraz haksızlık olduğu konusunda hemfikir oldular.

Birbirlerine baktılar, sonra her biri Leporina'ya bir el uzattı.

"Hadi, sonsuza dek asık suratlı durma. Gidelim, Leporina."

"Her gün festival yapmıyoruz. Keyfini çıkarmalıyız."

Kendisine uzatılan ellere bakarak Leporina gözyaşlarını sildi ve gülümsedi.

"Tamam! Sonuçta beni arkanızda bırakmanızı istemem!"

Bunu söyledikten sonra ikisinin de ellerini sıkıca kavradı.

Üç çocukluk arkadaşının ilişkisi değişmemiş gibiydi, ama belki biraz farklıydı... Neyse, durum aşağı yukarı böyleydi.