Sessiz Trenin Yankıları

Her zamanki gibi, eve dönüş treninde sadece Yamano ve ben vardık. Yol boyunca suratını asıp ağzını bıçak açmadan otursa da aniden söze girdi. "Aslında başlangıçta her şeyi tatlılıkla söyleyecektim. Ama kaç kere uyarmama rağmen kendini hiç düzeltmedi, haliyle ben de sertleşmek zorunda kaldım."

"Şey, Mei elinden geleni yapıyor," dedim.

Onu sakinleştirmeye çalışıyordum ama bu sözlerim sinirini daha da bozmaktan başka bir işe yaramadı.

"Elinden geleni mi yapıyor? Gerçekten çabalayan biri, aynı hataları defalarca tekrar eder mi?"

"Ben ediyorum mesela," dedim göğsümü gururla kabartarak.

"Bununla neden övünüyorsun ki?" derken derin bir iç çekti. "Yine de inanmıyorum. Dürüst olmak gerekirse, bana hiç de elinden geleni yapıyormuş gibi gelmiyor."

"Mei'ye bu kadar mı kızgınsın?"

"Deneyimsiz biri, yetenek konusunda yapacak bir şey yok. Ama mesele sadece buysa, sen ondan çok daha betersin."

Bu sözleri kalbime bir bıçak gibi saplandı. En zayıf halka olduğumu biliyorum, tamam mı!

"Fakat sen deli gibi çalışıyorsun, değil mi?" diye devam etti. "Hatta gözle görülür bir hızla gelişiyorsun."

"Yani, evet... Sonuçta bu işe ciddi kafa yormaya karar veren benim." Bu iddiamın arkasında durmalıydım. Ama bir kenara bırakırsak... Beni övmesi beni havalara uçurdu! Evde canımı dişime takıp pratik yapmama değmişti.

"Ama seninle kıyaslayınca Shinohara-senpai hiç ilerlemiyor. Büyük güne şurada ne kaldı ama hâlâ bir sürü hata yapıyor," dedi Yamano.

"Bu... doğru." Buna verecek bir cevabım yoktu. Gerçek şu ki, Mei cidden çok hata yapıyordu.

"Eğer grup konusunda ciddiysen, senin de ona daha çok kızman gerekir."

Yamano haklıydı, bu yüzden karşılık verecek tek bir kelime bile bulamadım.