Işıkları Altındaki Çatlaklar

Yamano’nun görevi sınıf arkadaşlarını analiz etmekti. Ayrıca Matsui-san ile arasını düzeltmesi de gerekiyordu. Matsui-san ve grubuyla arkadaş kalıp kalmama kararını onun takdirine bırakmıştım ama sınırı aştığı için özür dilemek zorundaydı. Sakata-kun’un dediğine göre zaten sınıfta dışlanan biri haline gelmişti ama henüz nisan ayının sonundaydık. Her şey için çok geç olmadığına inanmak istiyordum.

Ancak sadece Yamano ile ilgilenemezdim. Çözmem gereken başka bir mesele daha vardı: Mei. Benden resmen kaçıyordu ama yollarımızın kesişmesi kaçınılmazdı. Sonuçta aynı yerde çalışıyorduk. Vardiyalarını bir dereceye kadar ayarlamaya çalışabilirdi ancak programlarımız eninde sonunda çakışacaktı. Nitekim ertesi gün okul çıkışında beklenen oldu.

“Selam Mei,” dedim.

İsteksizce karşılık verdi. “Merhaba.”

Onunla Café Mares’in dinlenme odasında karşılaşmıştım. Okul üniformasını çıkarıp iş kıyafetlerini giyiyordu. Sınıftan fırlayıp çıktığında peşine düşmüştüm. Kendimi sapık gibi hissediyordum.

“Bakıyorum da buradaki işinden istifa etmemişsin,” dedim.

Kısa bir duraksamanın ardından, “Paranın zararı olmaz,” diye mırıldandı.

Ben de bir yandan onunla konuşurken iş üniformamı giymeye başladım. “Bugün epey vaktimiz var, değil mi?”

“Evet, öyle...”

Mei’nin konuşmaya pek niyeti yok gibiydi ama onun adına üzgünüm; konu imaları anlamamazlıktan gelmek olduğunda kimse elim su dökemezdi!

“Gruptan neden ayrıldığını anlat bana.”

“Bunu benden duymana gerek yok, zaten az çok bir fikrin vardır.”

“Henüz senin ağzından duymadım. Bu da her şeyin sadece bir varsayımdan ibaret olduğu anlamına gelir,” diye cevap verdim.

Mei abartılı bir şekilde içini çekti. “Yeteneklerimin yetersiz olduğu bir gerçek. Böylesi daha iyi değil mi?”

“Eğer sebep buysa, asıl önce benim ayrılmam gerekirdi!”

Mei’nin yüzünde, “Yani... Doğru söze ne denir...” der gibi bir ifade oluştu.

Hadi ama, buna hak mı veriyorsun gerçekten?!

Gözlerimi ona dikerek sordum: “Grubu ciddiye almaktan mı nefret ettin?”

Alçak sesle yanıtladı: “Hayır, nefret ettiğim şey Yamano-san’ın konuşma tarzıydı. Haklı olduğunu biliyorum. Yeteneklerim geride kaldığı için o lafları ettiğini de anlıyorum. Ama başkalarıyla bu şekilde konuşan biriyle aynı grupta olmak istemiyorum.”

Mei’nin dediği gibi, Yamano’nun üslubu yanlıştı. Fakat kendisinde de bir sorun vardı. İşte bu yüzden tüm bu meseleyi idare etmek çok zordu. Öylece bir taraf seçemezdim. Sesimdeki tüm duyguyu bilerek silerek, “Bu doğru olabilir ama konserde yaşananlar yüzünden seni eleştirmesi gayet doğal,” dedim.

Mei incinmiş görünüyordu. “Natsuki, yani sen de mi böyle söyleyeceksin?”

“Bizimle hiç konuşmadan en güvenli yolu seçtin. Tabii ki sinirleneceğim.”

Eğer pratik yaptığımız gibi çalıp hata yapsaydı, olan oldu der geçerdik. Fakat o farklı bir şey yaptığı için ona tepki duymamız çok doğaldı.

“Funayama-san orada olduğu için bir anlık kararla bas partisini basitleştirdin, değil mi?”

Tam isabet kaydetmiş olmalıydım ki Mei’nin omuzları şaşkınlıkla yukarı kalktı. Dinleyiciler ne kadar kalabalık olsa da sınıf arkadaşlarımın yüzlerini seçebiliyordum. Funayama-san o gece oradaydı, her ne kadar en arkada dursa da.

“Kız arkadaşının önünde çuvallamaktan korktun. Yanılıyor muyum?”

Mei’nin çalması gereken bas partisi gerçekten zordu. Ancak Yamano bunu ona çoklu defalar hatırlatmıştı. Aynı kısım hakkında defalarca uyarılmak, o konuda kendini geliştirmediği anlamına geliyordu. Sahneye çıktığında hala hata yapma ihtimalinin yüksek olduğunu bildiği için korkuya kapılmıştı.

“Çünkü rezil olmaktan daha iyidir diye düşündüm...”

“Belki haklısın. Belki rezil olmaktan daha iyidir. Hatta dürüst olmak gerekirse fena bir performans da sergilemedik. Ancak...”

Mei gözlerini kaçırdı. Biliyordum. Okul festivalindeki halinden çok farklıydı.

“Buna işi ciddiye almak diyemeyiz, değil mi?”

İş üniformasını giymeyi bitiren Mei, dinlenme odasından ilk çıkan oldu. Henüz meseleden kaçınmaya çalıştığı şu aşamada, onu gruba tekrar davet etmenin sırası olmadığına karar verdim. Yine de doğru şeyi söyleyip söylemediğimden emin değildim.