Işıkları Altında Ezilmek

Vakit yaklaşıyordu. Derin ve yavaş bir nefes alıp sahneye doğru ilerledim. Perdeler henüz kapalı olduğu için salonu göremiyorduk. Yine de kalabalığın uğultusu, o kalın kumaşın ardından bile kulaklarımızda çınlıyordu. Enstrümanlarımızın ve diğer ekipman ayarlarını son bir kez gözden geçirip, kontrol etmek için birkaç kısa nota çaldık.

“Tamamdır, hadi başlayın bakalım!” Ses teknisyeninin işaretiyle beraber perdeler iki yana açıldı.

İğne atsan yere düşmeyecek kadar kalabalık olan mekan, ağır ağır kendini gösterdi. Sayısız göz bize dikilmişti. Beklenti dolu birkaç şaşkınlık nidası kulağıma çalındı.

“Biz Mishmash Leftovers! Bugün buraya geldiğiniz için hepinize teşekkürler!”

Lakin bu kalabalığa rağmen pek az kişi gerçekten heyecanlı görünüyordu. Gerçi bu durum gayet doğaldı. Henüz bir avuç hayranı olan, yeni yetme bir gruptuk. Gelenlerin yüzde doksanının adımızı bile duymadığına kalıbımı basardım.

Grup üyelerini tanıtırken sadece ayıp olmasın diye alkış tuttular. Hepsinin yüzünde “Kim bunlar?” diyen o ifade okunuyordu. Bizi tartan, süzen bakışları içime korku saldı. Okul festivalinde aldığımız o coşkulu tezahüratlarla kıyaslanınca burası tam bir hayal kırıklığıydı. Buraya ait değildik. Aslında tüm bunları bilerek gelmiştim ama şimdi birebir tecrübe edince sanki yutulacakmışım gibi hissettim. Sunum yapmaya devam ederken sırtımdan aşağı soğuk ter boşalıyordu. Aptalca bir espri patlattım ama tek bir kişi bile gülmedi.

Serika fısıldayarak, “Natsuki, sakin ol. Sadece çalmamız lazım,” dedi.

Onaylarcasına başımı salladım. Kendimi deplasman maçına çıkmış gibi hissediyordum; resmen omuzlarımdaki ağırlığın altında eziliyordum. Ama buradaki herkesi birer hayranımız haline getirmeliydik. Güya bunun için çalışmış, yola bu niyetle çıkmıştık... En azından başlangıçtaki amacımız buydu.

“İlk şarkımız geliyor: Black Witch.”

Ancak gerçekler acıydı. Olan biteni özetlemek gerekirse, mucizelerin öyle kolay kolay gerçekleşmediğini acı yoldan öğrenmiş olduk.