Fırtına Öncesi Sessizlik

Müzik festivaline sadece bir gün kaldı.

Bugün üç şarkıyı da defalarca çaldık, son kontrollerimizi yaptık.

Yamano, "Güzel, kulağa bayağı hoş geliyoruz," dedi.

Mei artık neredeyse hiç hata yapmıyordu. Bir açılış grubu için gayet sağlam bir form yakalamıştık. Yamano ve Mei, dünden beri devam eden o dostane tavırlarını sürdürüyor, huzur içinde sohbet ediyorlardı.

Yamano, "Şey, Hondo-senpai? Bir sorun mu var?" diye sordu.

Benim aklım Serika’daydı.

"Üzgünüm," dedi Serika. Bugün ağzını bıçak açmamıştı, yüzünden düşen bin parçaydı.

Çalarken hata yapmıyordu ama yine de bu hali içime dert oluyordu.

Yamano endişeyle atıldı: "Eyvah, yoksa hasta mı oldun?"

Serika cılız bir sesle, "Hayır, öyle bir şey değil," diye cevap verdi.

Aslında tuhaf davrandığı tek gün bugün değildi. Yamano ve Mei’nin o meşhur kavgaları boyunca bir garipti zaten. Ama grubun havası artık düzelmişti, o halde neden şimdi daha da kederli görünüyordu?

Serika zoraki bir gülümseme yerleştirdi yüzüne. "Yarın büyük gün ya, herhalde ondan gerginim."

Onun normali ifadesiz bir suratla durmaktır. Bu tavırları hiç ona göre değildi.

Yine de Mei ve Yamano bu durumu pek de umursamış görünmüyorlardı. Yamano, "Hadi canım, senin heyecanlanacak biri olduğun hiç aklıma gelmezdi," diye takıldı.

Mei onu azarladı: "Aşk olsun Yamano-san, bu yaptığın düpedüz kabalık."

Üçü birden güldüler.

Bu manzarada beni huzursuz eden, yoğun bir duyu karmaşası vardı. Neydi bu? Garip olan neydi? İki gün önceki o barut fıçısı atmosferin yanında bu hiçbir şeydi. Grubun işleri tıkırında gidiyor olmalıydı. Peki, neden içimde böyle bir huzursuzluk vardı?