Sonsöz

"Gençlik" kelimesini duyduğumda aklıma ilk gelen şey, geçmişte yaşadığım o tatlı sert aşklar değil, arkadaşlarımla en saçma şeylere bile kahkahalarla güldüğümüz o gamsız günler olur. Bu hikâyeyi kaleme alma nedenlerimden biri de işte bu tarz bir ergenlik dönemini bir Light Novel sayfalarına taşımak istemimdi.

Her neyse, uzun zaman oldu görüşmeyeli. Ben Amamiya Kazuki.

Bu cilt, tamamen Shiratori Reita’nın hikâyesiydi. Tıpkı altıncı ciltte olduğu gibi ilk yarı kasvetli olaylarla doluydu ama hikâyenin ortasından sonra havayı daha neşeli bir renge bürümeyi başardığımı düşünüyorum.

Bir önceki cildin sonsözünde yazdıklarımı hatırlayan çıkar mı bilmem ama gelecekte ne yapacağıma dair ciddi endişelerim olduğundan bahsetmiştim. Asıl mesleğimin yazarlıkla uzaktan yakından ilgisi yoktu; bu işi sadece yan iş olarak yürütüyordum ve dürüst olmak gerekirse zamansızlık belimi büküyordu. Yazdıklarımın özü aşağı yukarı böyledi.

İşte şimdi, yedinci cildin sonsözünü satırlara dökerken size güzel bir haber vermek istiyorum: Asıl işimden istifa ettim. Artık tek mesleğim roman ve senaryo yazmak. Bu sayede günlük hayatımda biraz olsun nefes alacak alan bulabildim, vaktimin çoğunu artık yazmaya adayabiliyorum.

Böyle bir risk alıp istifayı basmaya karar vermemin arkasındaki sebep, bu yılki yoğun sezonun her zamankinden çok daha yıpratıcı geçmesi ve yazmaya neredeyse hiç vakit bulamamamdı. Sırtımdaki yükün ağırlığı başımı döndürüyordu. Romanımla ilgilenemediğim o günlerde, hayatta en çok ne yapmak istediğimi bir kez daha oturtup düşündüm.

Eskiden romanlardan ve oyunlardan düzenli bir gelir elde edebileceğime inancım olmadığı için işi bırakacak cesareti kendimde bulamıyordum. Ancak altı yedi yıl boyunca bu işi yan kulvarda sürdürdükten sonra yeteneklerime olan güvenim pekişti. Yavaş yavaş yeni başarılar elde ettim, çevre edindim ve artık her taraftan teklifler almaya başladım. Bu süreçte, sırf asıl işim yüzünden takvimimde yer açamadığım için içimin gittiği ama reddetmek zorunda kaldığım pek çok fırsat kaçtı gitti.

Günün birinde aniden dank etti: Bir noktada, hayatımı garantiye almak benim bir numaralı önceliğim haline gelmişti. Geçip giden bu yedi yıl boyunca pek çok insan bana yazar olarak geçinmenin imkânsız olduğunu söyleyip durdu. Ben de bunun mutlak bir gerçek olduğuna inandım. Doğrusunu söylemek gerekirse, ilk romanımın yayımlanmasının üzerinden yıllar geçmesine rağmen sadece yazarak geçinecek kadar para kazanamıyordum. Yıllar akıp gitti ve ben bir şekilde kendime belli bir gelir kapısı oluşturmuş olsam da o sözde gerçeğe saplanıp kalmıştım.

Sadece düzenli bir hayata odaklanıp hayallerin arkasını dönerek yaşamanın ne anlamı vardı ki? Bu soruyu zihnimde evirip çevirdikten sonra nihayet bir karara vardım: Pişmanlık duymadan yaşamak istiyordum. Ne de olsa Haibara Natsuki gibi geçmişe dönüp pişmanlıklarımı düzeltme şansım yoktu.

Böyle bir karar alırken elbette içimde bir endişe vardı ama şu an hissettiğim şey heyecandan başka bir şey değil. Yazarlık artık asıl mesleğim olduğu için hikâyelerime ayıracak çok daha fazla vaktim var. Bunun sayesinde her türlü yeni proje için kolları sıvadım bile. İçerikler hazır olduğunda X hesabımdan duyurularını yapacağım, bu yüzden heyecanla beklemede kalmanızı rica ediyorum.

Şimdi teşekkür kısmına geçelim. Editörüm N-san: Görünüşe göre bir kez daha teslim tarihi kavramını tamamen yitirdim, bunun için gerçekten ama gerçekten çok üzgünüm... Çizimlerden bir kez daha Gin-san sorumluydu; her zamanki gibi harika görseller için sonsuz teşekkürler. Hikari, o Randevu sahnesinde öyle tatlı görünüyordu ki!

Ayrıca bu kitabın basımında ve yayında emeği geçen herkese yürekten teşekkür etmek istiyorum. Bu hikâye ruhunuza azıcık bile dokunabildiyse, bir yazar olarak ne mutlu bana.

Şimdilik benden bu kadar. Bir sonraki ciltte veya başka bir serimde tekrar karşılaşmak dileğiyle.

Peeekii! Şimdi gidip birbirinden sürükleyici yepyeni hikâyeler yazma vakti!