Zamansız Baskın

"Ü-üzgünüm! Bölüyorum ama kusura bakmayın!" Namika kapıyı çarptığı gibi kapattı. Merdivenlerden koşa koşa indiğini duymak hiç de zor olmadı.

Hikari, yüzünde utançtan patlamaya hazır bir ifadeyle hemen geri çekildi, üzerini başını ve saçını alelacele düzeltti. Dürüst olmak gerekirse içim bir garip olmuştu. İçimdeki o vahşi içgüdü dizginleri eline almak üzereydi, bu yüzden Namika’nın araya girmesine aslında rahatlamıştım. Fakat yine de içimde ukde kalan küçük bir hayal kırıklığı yok değildi.

"Şey, Natsuki-kun... Ona durumu güzelce açıklarsan iyi edersin, tamam mı? Göründüğü gibi bir şey değildi sonuçta. Öyle bir şey yapacak değildik yani, sadece... bilirsin işte, öylesine bir şeydi," diye kekeledi Hikari, ne dediğini kendisi de pek anlamadan.

Tam olarak neyi kastettiğini çözemesem de başımla onayladım. Zaten o söylemese bile Namika’ya sonra sağlam bir ders vermeyi kafama koymuştum.

Başkalarının odasına girmeden önce kapıyı vuracaksın. Anlaşıldı mı?