Işığın Gölgesinde Kalanlar

Elimden hiçbir şey gelmedi.

Bir anlık öfkeyle Natsuki’nin yakasına yapışmıştım ama o yüz ifadesiyle benden özür dilediğinde yumruğumu sıkmaya devam edemedim. Zaten en başından beri yanlış bir şey yapmamıştı; kendi kendime gaza gelip parlayan bendim. Duygularını bile sormadan meseleyi Natsuki’nin üstüne yıkan, kendi hislerini bastıran ve sonunda verdiği kararla ihanete uğramış gibi hisseden yine bendim. O ise sadece kalbinin sesini dinlemiş, sonuç olarak Uta’yı değil, Hoshimiya’yı seçmişti. Öfkem yanlış yere yönelmişti. Üstelik tüm bunların benimle uzaktan yakından alakası yoktu.

Biliyordum. Bunu gayet iyi anlıyordum. Mantıksal çerçeveden bakınca durum buydu. Fakat kendime yalan söyleyemiyordum. İçimde tarif edemediğim, kelimelere dökülemeyecek kadar karmaşık ve bulanık bir huzursuzluk vardı. Uta o şekilde ağlama nöbetine tutulmuşken, ağzımdan tek bir düzgün kelime bile çıkmamıştı.

Yapabildiğim tek şey yanında durmaktı; üstelik bunu gerçekten onun için mi yapıyordum, ondan bile emin değildim. Eğer bir şey yaptıysam, bu tamamen kendi vicdanımı rahatlatma çabasıydı. Ne kadar önemsiz olursa olsun, sadece elimden gelen bir şeyler olsun istemiştim.

En başından beri berbat bir hataydı bu. Natsuki’ye bir şeyleri emanet etmek de kim oluyordu? Sadece sırtındaki yükü artırmış olmalıydım. Bu yüzden, Uta’yı seçmiş olsa bile asla gerçekten mutlu olamazdı.

Hepsinden ötesi, kalbimin derinliklerinde bir yerlerde, bir yanım tüm bunların yaşanmasını istemişti. Aşağılığın tekiydim. Kendimden tiksiniyordum. İşte tam da bu yüzden, en azından biraz olsun daha iyi bir insan olmak istiyordum.

Okul festivalinde, onca seyircinin önünde sahnede şarkı söylerken Natsuki bambaşka bir dünyadan gelmiş gibiydi. Gözlerimi o göz alıcı manzaradan kaçırsam bile sesi hâlâ kulaklarımdaydı.

Evet, o buraların en havalı adamıydı. Tabii ki her türden insan ona hayran olacaktı. Kim bilir bu şarkıyı yazmak için ne kadar emek vermişti? Peki... Ben de yapabilir miydim? Eğer çabalarsam, ben de biraz olsun değişebilir miydim?

Bilmiyorum. Bilmiyorum ama hiçbir şey yapmamaktan iyidir. Natsuki gibi kalabalığın ortasında parlayan bir kahraman olmak istemiyorum. Bir hikayenin başrolüymüşüm gibi sevdiğim kıza hislerimi bir şarkıyla itiraf etme derdim de yok.

Sadece, sen ağlama diye yanında olan, her ne kadar önemsiz olsa da sana yardım eli uzatan biri olabilseydim...

Evet, tek istediğim bu.