Gece Yarısı Sığınmacısı

Odama döndüğümde Hoshimiya boş gözlerle tavanı seyrediyordu. Sırtını yatağıma yaslamış, halının üzerine çö çömelmişti.

Kız kardeşini ikna edebildin mi, diye sordu.

Evet, bir şekilde hallettim, diyerek yanına oturdum.

Odaya bir sessizlik çöktü. Durumun gerçekliği o an zihnime dank etti. Hava acayip nemliydi, klimayı açsam iyi olacaktı. İstasyona kadar koştuğum için her yerimden ter damlıyordu. Duş almam şarttı, sadece benim değil, Hoshimiya'nın da. Bunu düşünmemeye çalışıyordum ama gecenin bu saatinde gidecek başka hiçbir yeri yoktu. Bu da demek oluyordu ki, Hoshimiya bu gece burada uyumak zorundaydı.

Burada mı kalacaksın, diye sordum. Bunu çok daha önce sormam gerekirdi ama geç olsun da güç olmasın.

Başını onaylar anlamda sallayarak, Evet, dedi.

O zaman önce bir duş almak istersin herhalde? Sana bir havlu ve değiştirmek için temiz kıyafetler getireyim.

Ah, yanımda kıyafet var. Evden kaçtıktan sonra otelde kalmayı planlıyordum. Hoshimiya kolunun altındaki sırt çantasına hafifçe vurdu.

Sırt çantası gözüme bugünün erken saatlerine kıyasla daha büyük görünmüştü. Demek içi gerçekten eşyayla doluydu. Sadece anlık bir öfkeyle, hazırlıksız bir şekilde kaçıp gelmemişti demek ki. Banyo birinci katta.

Tamam.

Nedense ikimiz de kelimelerimizi olabildiğince kısa tutuyorduk. Heyecandan kasılıp kalmıştım, muhtemelse Hoshimiya da benzer durumdaydı. Merdivenlerden indik ve onu banyoya götürdüm. Salonun ışıkları sönüktü, Namika odasına çekilmiş olmalıydı. Hoshimiya temiz kıyafetlerini çamaşır makinesinin üzerine bıraktı.

Havlular şurada duruyor. Şampuanı ve diğer şeyleri dilediğin gibi kullanabilirsin.

Hoshimiya başıyla onayladı.

Güzel... O zaman ben salonda bekliyorum, deyip banyodan hızla uzaklaştım.

Hoshimiya'nın benim evimde duş alacağı düşüncesi, zihnimde davetsiz hayallere yol açıyordu. Bu fantezilerden kurtulmak için salonun ışıklarını yakıp televizyonu açtım. Kumandayı kapıp bir müzik kanalına geçtim ama dikkatimi vermem imkansızdı.

Banyodan gelen boğuk su seslerini duyabiliyordum. Salonun kapısını kapatarak bir şekilde bu dikkat dağıtıcı gürültüyü engellemeyi başardım. Derin ve yavaş bir nefes alıp zihnimdeki düşünceleri başka yöne kaydırdım.

Hoshimiya şu an çok hassas bir durumda. Bu yüzden yardım istemek için bana geldi. Bana güveniyor, bu yüzden aklımdan kötü şeyler geçirmemeliyim! Onun sırtını yaslayabileceği biri olacağım. Kendime verdiğim bu sözle, zaman akıp giderken ne dinlediğimi bile anlamadan müzik programını izlemeye devam ettim.

Bu şaşkınlık içinde ne kadar zaman geçirdiğimi bilmiyordum. Aniden kapı çalındı ve salonun kapısı açıldı.

Banyo için teşekkürler, diyerek içeri girdi Hoshimiya. Saçları hâlâ nemliydi.

Üzerinde pijama yoktu. Bol, beyaz bir tişört ve pamuklu şort giymişti. Şortu o kadar kısaydı ki, anlık bir duraksamayla üzerindekinin sadece bir tişörtten ibaret olduğunu sanmıştım. Bu iki ince giysinin altından göz alıcı uylukları görünüyordu.

İstemsizce yutkundum.

Hey, kullanabileceğim bir priz var mı? Hoshimiya, zihnimdeki savaştan tamamen habersiz bir şekilde odanın içine bakındı. Elinde bir saç kurutma makinesi tutuyordu. Bizimkine benzemiyordu, belli ki yanında getirmişti.

Şurada var, diyerek oturduğum kanepenin yanını işaret ettim.

Hoshimiya yanıma oturdu ve saçlarını kurutmaya başladı. Natsuki-kun, sen de duş almayacak mısın?

E-Evet... Doğru. Tamam, ben hemen gidip bir banyo yapayım, diyerek salondan kaçtım. Fakat banyoda beni çok daha farklı bir sınav bekliyordu.

Ne diyebilirdim ki? Hoshimiya'nın az önce çıktığı duşu kullanacağımı düşünmek bile... Şey, fazlasıyla kışkırtıcıydı. Ve o havada asılı kalan tatlı, büyüleyici kokuyu içime çekmemek elde değildi. B-Bu çok kötü! Hiçbir şey düşünme!

Ben hiçliğim. Tam burada, tam şu an, nirvanaya ulaşacağım. Zihnimi tamamen boşaltacağım... Kendimi dövüş mangalarında gördüğüm o çetin zihinsel eğitimlerden birine tabi tuttum ve bir şekilde duş almayı kazasız belasız tamamladım.