Sakin Bir Akşam

Akşam sekizdi. Günün son dersi bitmiş, yemek vakti gelmişti.

Yemek için kafeteryada Fujinami-san ile tekrar buluştuk, birlikte oturduk ama pek konuşmadık, yemeklerimizi sessizce bitirdik.

Odamıza dönüp banyo yaptığımda, ışıkları kapatma saati zaten gelmişti.

Telefonumu kontrol ettiğimde, vardığımı bildiren mesajıma yanıt olarak Ayase-san’dan bir mesaj geldiğini gördüm.

Saki:【Sağ salim vardığına sevindim.】

Saki:【Orası nasıl bir yer?】

Yuuta:【İlk gün bitti. Bence iyi bir ortam. Ders çalışmaktan başka yapacak pek bir şey yok. Hatta daha önce anlamadığım bazı şeyleri bile kavrayabildim.】

Bunları yazdıktan sonra, sadece kendimden bahsettiğimi fark ettim ve bir mesaj daha ekledim.

Yuuta:【Senin günün nasıl geçti, Ayase-san?】

Saki:【Sadece ders çalışıp iş yaparak geçti.】

Sanırım olağan dışı bir şey olmamıştı.

Kısa bir bekleyişin ardından bir mesaj daha geldi.

Saki:【Özel bir şey yok. Her zamanki gibi.】

Batı cephesinde sessizlik vardı sanki. Ayase-san’ın da kayda değer bir haberi yoktu.

Konuşma, onun 【Kampta iyi şanslar】 dileğiyle son buldu. Zaten geç oluyordu.

Bir “iyi geceler” damgası gönderip yatağa uzandım.

Bugünkü dersler öğleden sonra başlamış olsa da, yarınki program sabahtan itibaren doluydu. Dokuzdaki dersler başlamadan önce kafeteryada kahvaltıyı bitirmem gerektiği için saat yedide kalkmayı planlıyordum. Bu da en geç sekizde kalkmam gerektiği anlamına geliyordu.

Şimdi biraz uyumam lazım.

Yatağa uzanıp gözlerimi kapattım.

Sadece o kısa mesajlaşma enerjimi epey yerine getirmişti; iyi uyuyacağım gibi görünüyordu.

Uykuya dalarken, yarın tekrar tüm gücümle çalışmayı düşündüm.