Sakallı Gülümseme

“Aynen öyle. Sör Stark, Bay Vance’ı sağ salim evine geri getirdi.”

Meyhaneci, tezgahın başında oturan bir müşterinin önüne bir tabak meyve koydu.

Bu müşteri, o gün için tüm meyhaneyi ayırtmıştı. Orada sadece o ve meyhaneci vardı.

“Gerçekten etkileyici, özellikle de yaşına göre. O inatçı Bay Vance bile ona ısındı. Köyde bir anket yapsanız, Sör Stark’ın onay oranı kesinlikle yüzde yüz olurdu.”

“…Anlıyorum. Her şey yolunda demek.”

“Ah, sonsuza dek burada kalsa ne hoş olurdu. Ama böylesine yiğit bir genci küçücük köyümüzde tutmak doğru olmazdı sanırım. Bahse girerim, biraz yolculuk yapsa, olağanüstü bir savaşçıya dönüşürdü.”

“Bundan hiç şüphe yok.”

“Hazır lafı açılmışken… Sör Eisen, onu görmek istemediğinize emin misiniz?”

Eisen tabaktan bir üzüm aldı ve sakalının arasından ağzına attı. “Sadece işlerin nasıl gittiğini duymaya geldim. Yüz yüze görüşmeye gerek yok. Zaten Stark benimle konuşmak istemiyordur eminim.” Eisen üzümü yuttu ve içini çekti. “…Hayır, bu sadece bir bahane. Gerçek şu ki, onun karşısına çıkmaya çok utanıyorum.”

Meyhaneci gülümsedi. “Sör Stark size hiç kırgın değil, biliyorsunuz.”

“Sadece o kadar iyi kalpli olduğu için. Ama sorun bu değil.”

“Siz öyle diyorsanız…”

Eisen tabaktaki meyvelerin geri kalanını sessizce yedi. Bitirdiğinde, ödemesini masaya koydu ve ayağa kalktı. “Şimdi, burada olduğum gerçeğine gelince, eğer yapabilirseniz…”

“Biliyorum, ona söylemem. Ne de olsa, bu beşinci gelişiniz.”

“Minnettarım.”

Meyhaneci, savaşçının ne kadar utangaç olduğu hakkında bir yorum yapmaya yeltendi, sonra vazgeçti. Muhtemelen kendi işine bakmalıydı. Yine de, Eisen meyhaneden ayrılmadan hemen önce ona seslendi.

“Sör Eisen.”

“Ne?”

“Sör Stark’ın ejderhayı yenebileceğini düşünüyor musunuz?”

Eisen’ın ifadesi hiç değişmedi, ama meyhaneci, sakalının ardında bir gülümseme gördüğüne yemin edebilirdi.

“Elbette yener.”