Sonsöz

Uslanmaz bir tembelim ben.

Anaokulu yıllarını pek hatırlamıyorum ama ilkokuldayken vaktimin çoğunu okula gitmekten nasıl kaytarabileceğimi düşünerek harcardım.

Çıplak uyursam belki ateşim çıkardı. Ya da kışın dondurucu bir gecede parkta çığlıklar atarak koşsam?

Veyahut tıpatıp bana benzeyen biri ortaya çıksa, yüzünde sıcak bir gülümsemeyle, "Senin yerine okula ben giderim! Sen yorganın altında oyun oyna. Hadi eyvallah!" dese... Harika olmaz mıydı?

Peki ya bu kopyam, benim gibi zavallı bir tembelden çok daha başarılı çıksaydı? Sevimli, derslerinde zehir gibi ve sınıfın en popüler çocuğu olsaydı ne yapardım? O zaman benim dünyamda bana yer kalmazdı! Bu düşünce beni fena ürkütmüştü.

Yıllar sonra tüm bunları hatırladım ve o hayali çiftin nasıl biri olacağını merak ettim. Benim yerime okula gitmek hakkında acaba ne düşünürdü?

İşte bu merak, Âşık Bir Doppelgänger hikayesinin çıkış noktası oldu. Kitaplaşma aşamasına geldiğimizde ise adını Aşk Bir Kopya İçin Bile Mümkün olarak değiştirdik.

Kendime yazar diyebilmek için gereken o güçlü hayal gücü kanatlarından her zaman yoksun olduğumu hissederim. Bu açığımı kapatabilmek için de hikayeyi büyüdüğüm yer olan Shizuoka şehrinde kurguladım.

Dağlarla ve denizle çevrili, kendi halinde, huzurlu bir şehirdir burası. Nao ve diğer karakterlerin etrafta dolaşması veya bisiklet sürmesi için biçilmiş kaftan.

Peki bu şehrin nesi mi güzel? "Şey... Fuji Dağı'nı görebiliyorsunuz!" Genelde kimse bundan fazlasını söylemez ama yemin ederim gerçekten çok güzel bir yerdir.

Eğer bu ufak tasvir merakınızı uyandırdıysa, bir gün mutlaka gelin! Belki bir sokak köşesinde Nao ve Aki ile karşılaşırsınız.

Bu kitap, 29. Dengeki Roman Büyük Ödülü'ne layık görüldü.

Hâlâ gerçek gibi gelmiyor. Belki de sonucu ilk öğrendiğimde, resmi açıklama yapılana kadar bunu hiç kimseye söylememem gerektiği konusunda sıkı sıkı tembihlendiğim içindir. Bu müjdeyi avazım çıktığı kadar etrafa duyurmanın o rahatlatıcı sevincini henüz yaşayabilmiş değilim.

Evime dinleme cihazı falan yerleştirildiyse, karanlık bir örgüt ödül sonuçlarını sızdırabilir diye düşündüm; böyle bir sorumluluğu göze alamazdım! Biraz fazla temkinli davranıp kutlama yapma fırsatını kaçırdım anlayacağınız.

Son zamanlarda annem etrafta "Övünmek gibi olmasın ama kızım Dengeki Büyük Ödülü'nü kazandı" diye caka satıyor, bu yüzden en azından onun seviyesine ulaşmam lazım.

Kararlılığımı göstermek adına, şimdi, tam da bu sonsözü yazarken iki elimi birden havaya kaldırıp sessizce "Yaşasın!" diye fısıldadım.

Sonra ellerimi tekrar indirip teşekkür etmek için saygıyla eğilme vakti geldi.

Bu romanı keşfeden Dengeki Mediaworks editörlerine, değer veren jüri üyelerine ve benimle birlikte metnin üzerinde titizlikle çalışan editörüme çok ama çok teşekkür ederim. Bu borcu ödeyebilmek ümidiyle adımlarımı teker teker, sağlamca atacağım.

Çizerim raemz, o güzel çizimlerin bu romanı adeta ışıldattı. Tamamlanmış kapağı ilk gördüğümde hissettiğim o heyecan dalgasını asla unutmayacağım. Kalbim hâlâ deli gibi çarpıyor. Teşekkürler. Umarım uzun süre birlikte çalışabiliriz.

Ve son olarak, bu kitabı eline alan herkese minnettarım. Keyifli vakit geçirdiyseniz, benden daha mutlusu olamaz.

Okuldan yırtmak için bir sürü yol hayal etmiştim. Bazılarını denedim, bazılarını denemedim, çoğu da hüsranla sonuçlandı; üstelik hiçbirinde ateşim çıkmadı.

Tembel biri olabilirim ama bu hikaye, her gün yataktan isteksizce kalkıp verimsiz bir güne daha başlayan ve hayatın içinde bir şekilde yolunu bulmaya çalışan bir tembelin, kendini en sonunda burada bulmasının meyvesidir.

Bu yavaş ama istikrarlı birikimi sürdürmeyi ve daha pek çok hikaye yazmayı planlıyorum.

Harunadon, Aralık 2022