Bölüm

[GENERATION FAILED - RAW TEXT]

◇One Month Later—Flio’s House◇

It had been a month since Ghozal’s and Sleip’s children were born. The number of new guests had declined, of course, but Flio’s house was still getting a number of repeat demon guests every day. Flio had set a ground rule of refusing to take guests after sunset, and for the most part, the demons respected it. But one night, a woman came to visit the house. She arrived on their doorstep, accompanied by a number of guards, and knocked on the door.

From inside the house came the loud sound of someone running down the hall. “I knew it!” cried Garyl. “It’s Ellie! Come in!”

The woman Garyl had called Ellie was in fact none other than the Maiden Queen of the Magical Kingdom of Klyrode herself.

“I-I must apologize for calling on you so late at night,” she said. “I sent a letter ahead concerning my visit, which your lord father most graciously accepted. But I am afraid that due to a variety of pressing circumstances, I was unable to pay a visit until this hour.” She made to bow deeply, but Garyl took her by the hand and pulled her inside.

“You don’t gotta be so formal! Come in, come in!”

“G-Garyl?!” Flustered and discombobulated, Ellie allowed Garyl to lead her inside by the hand. “T-Tell me, Garyl...” she said. “Have you gotten bigger again?”

“Who knows!” said Garyl with a grin. “I have no idea!”

Ellie’s eyes went wide.I’ve scarcely had time to see him since I’ve been so busy dealing with the aftermath of the peace treaty with the Dark Army...she thought.He looks even more grown-up and handsome than ever...Despite herself, a pink blush crept into her cheeks.

Garyl led Ellie into the living room where they were met with a girl blocking their path. “No!” she declared. The girl had dark skin and a short horn growing out of her forehead. Right now, her cheeks were puffed out in a pout as she glared daggers at Ellie.

“E-Excuse me...who is this young lady?” the Maiden Queen asked.

“Oh, this is Folmina!” said Garyl. “She’s Uncle Ghozal and Uliminas’s kid!”

“My! Then this is the daughter of Lord Ghozal!” Ellie crouched down to meet Folmina’s gaze at eye level. “It is a pleasure to make your acquaintance, Lady Folmina. You may call me Ellie.” She smiled.

Folmina met Ellie’s smile with a fierce glare and yanked Garyl towards her by the arm. “Garyl ismybig brother!” she declared, puffing her cheeks out even further.

Garyl winced. “Sorry about that, Ellie...” he said. “Folmina’s really attached to me for some reason. She gets angry whenever she sees me holding hands with a girl...”

Folmina’s face turned red as she held Garyl tighter. Ellie looked at the young girl and smiled brightly. “I see!” she said. “You love your big brother very much, don’t you, Folmina? I think I understand. Garyl is a very kind and dashing young man.”

Ellie’s words of praise for Garyl did the job. Folmina’s face lit up. “He is!” she said. “Big brother’s kind and dashing! I love him lots!” Ellie breathed a sigh of relief at the return of Folmina’s good mood.

Another girl, slenderer and taller than Folmina, came running down the stairs. “Oh, Folmina...” she said. “Are you bothering Garyl again?” She patted Folmina on the head for a second before noticing Ellie. “Oh! Do we have a guest? My name is Rislei. A pleasure to make your acquaintance.”

“What a polite young girl!” Ellie marveled. “You may call me Ellie.”

“And this is Ghoro,” Rislei went on. “He’s Folmina’s little brother.”

“Hm...?” Ellie’s eyes opened in surprise. She hadn’t noticed anyone but Rislei coming down the stairs. But there he was, clinging to his sister Folmina.

“Go on, Ghoro,” said Folmina. “Say hi.” Ghoro timidly looked up at their guest.

“A pleasure to make your acquaintance, Ghoro,” said Ellie. “I am...” But before she could finish her sentence, Ghoro had hidden himself behind Folmina.

Garyl smiled sheepishly. “Sorry about that, Ellie. Ghoro’s really, really shy. He’s always hiding behind Folmina...”

“I see,” said Ellie. “He must really love his big sister.”

Ghoro peeked his head out from behind Folmina and nodded meekly, blushing.

The plucky Folmina, the level-headed Rislei, and the bashful Ghoro...They’re all so adorable!Ellie thought.Perhaps someday, when I am married, my children will be like that...Without meaning to at all, she found herself staring at Garyl as she thought that.

Just then, Flio finally showed himself, startling Ellie out of her reverie. “Excuse me,” he said. “I hope the children haven’t been any trouble.”

Ellie shot up straight. “A-Ah! Oh, no, no, no, no, no! I was hoping to meet the children, actually! I’m very happy to have run into them here. They’re all so precious.” She cleared her throat and bowed deeply, trying to at least maintain a semblance of etiquette.

Flio smiled one of his easygoing smiles as he led Ellie to the first-floor parlor. “Mister Ghozal and Mister Sleip will be overjoyed to hear that, I’m sure,” he said.

◇Flio’s House—Second Floor◇

On the second floor of Flio’s house was the children’s room, where all of the house’s children stayed together: Flio’s twins, Elinàsze and Garyl, and his adopted daughter, Wyne; Ghozal’s children, Folmina and Ghoro; and Sleip’s child, Rislei. All six of them now shared a single large bed.

“Folmina, Ghoro, are you going to get ready for bed?” asked Rislei. “You shouldn’t keep Wyne waiting. Garyl, are you going to study before you sleep again?”

“I already finished my homework.” Garyl grinned. “I can go to sleep with everyone tonight.”I wanted to talk more with Miss Ellie...he thought.It’s been so long since I’ve seen her! But she’s here to have some kind of important conversation with dad, so I shouldn’t get in the way...

Folmina hugged Garyl tight. “Yaaaay!” she cheered. “I get to sleep with big brother Garyl!”

“If you’re happy, Folmina, I’m happy...” said Ghoro, smiling as he clung to the hem of Folmina’s clothes.

“All right,” said Rislei. “Then let’s go to bed. Wyne’s waiting for us.” She headed towards their bedroom, when...

“Riiisleeei!!!” A man appeared at the far end of the hallway, bellowing Rislei’s name as he charged towards her.

Rislei furrowed her brow and wheeled around. “Gh! This again, papa...?!”

Indeed, the one running towards her was none other than her father Sleip. He picked her up and nuzzled his cheeks against hers lots and lots and lots. “Ooh! Rislei! You’re as cute as ever today! Sleep well tonight, won’t you?”

“I-I-I-I know! I will!” Rislei protested, her face turning red as she flailed her arms and legs. “N-Now let me go! You’re embarrassing me!”

But Sleip paid no heed to her struggles. He held her tight and nuzzled and nuzzled. Sleip was already up there in years by the time Rislei was born, and thus doted on his precious little girl. His wife Byleri loved their daughter too, of course, and doted on her an appropriate amount, but Sleip took it to another level entirely. He had been a bit too enthusiastic already when Rislei was a baby. But now that she was the equivalent of a five-year-old in terms of human development, it was far more affection than Rislei appreciated.

“Papa! I keep telling you to stop picking me up all the time!”

“Don’t be like that, Rislei! You know your papa loves you so, so, so, so, so much!”

“I-I-I-I know! I know you love me! Just...Really, papa!” Rislei furrowed her brow, but she seemed more embarrassed than that she actually disliked her father’s affection.If you’re going to keep doing that, at least do it when nobody’s watching...she thought as Sleip squeezed her tight.

Wyne and Elinàsze, who were already in the bedroom, came running out when they heard Rislei’s cries of protest. “Ah ha ha! Slei-Slei!” laughed Wyne. “Slei-Slei’s being all cutesy-cutesy again! Then I’m gonna be all cutesy-cutesy with Gare-Gare!” Her dragon wings appeared on her back and she soared down the hallway, hugging Garyl tight. She wasn’t wearing any underwear beneath her nightclothes. Garyl could feel her soft chest pressing up against his body.

“Wah!” he cried, his face turning red at the touch. “Wyne! You’re embarrassing me!”

Elinàsze, meanwhile, was fixing Rislei, still in her father Sleip’s arms, with a piercing stare.Rislei’s so lucky...she thought.I wishmypapa would do that, even if it was only sometimes...Her eyes glazed over and her cheeks turned pink as she watched.

Lately, Flio’s house was full of noise and commotion every day around bedtime.

◇Flio’s House—First-Floor Parlor◇

“Excuse me... Did I hear something? It sounded like a scream...” Ellie looked around the room, puzzled by the sounds of the scuffle happening above them on the second floor.

“Oh, no, it’s nothing,” said Flio, smirking wryly. “Please, pay it no mind.” Flio’s senses were easily sharp enough to tell what was happening on the second floor.It looks like Mister Sleip and Wyne are getting a bit carried away again...He wiggled his index finger almost imperceptibly, conjuring a tiny magic circle at his fingertips and blocking sound from the rest of the house past the parlor. With the sounds quieted, he showed the Queen and her guards into the parlor and sat down on a sofa facing them.

The Maiden Queen bowed her head deeply. Her guards followed suit. “First, I really must apologize for coming at this hour. It may have been a necessity to avoid prying eyes, but I realize it is quite inconvenient to you.”

“Oh, it’s perfectly all right,” said Flio. “You sent me a letter letting me know ahead of time. Besides, I’m generally awake at this time of night anyway. Now, what was it you wanted to talk to me about?”

Şey, diye söze başladı Kraliçe. Yüzünde hayli mahcup bir gülümseme belirdi. Doğrusunu isterseniz, yaklaşık bir ay önce olağanüstü güce sahip bir büyü canavarı tespit edildiğine dair raporlar aldık. Fakat ortaya çıkmasıyla gözden kaybolması bir oldu. Bölgeyi didik didik aramamıza rağmen en ufak bir izine dahi rastlayamadık. Canavarın bir yerlerde gizleniyor olması ve günün birinde kontrolden çıkıp etrafa dehşet saçması ihtimal dahilinde. Eğer böyle bir şey gerçekleşirse, dünya bile tehlikeye girebilir... Kraliçe, son derece ciddi bir ifadeyle bir kez daha eğilerek selam verdi. Lord Flio, muazzam büyü yeteneğiniz sayesinde bu canavara ne olduğu konusunda bir fikriniz olabileceğini düşündüm. Bugün buraya gelme sebebim de buydu. Eğer bir şey biliyorsanız, en ufak bir ayrıntı bile olsa lütfen bana bildirin.

Ellie konuşurken, Rys elinde bir demlik çayla odaya girdi. Aa? dedi. Bahsettiğiniz bu büyü canavarı, geçen gün beyimin hakladığı Felaket Ejderi olabilir mi?

Affedersiniz?!?!?! Ellie ve korumaları hep bir ağızdan haykırdı.

Flio, Dipsiz Çanta’sından parıldayan bir mücevher çıkarıp herkesin görebileceği şekilde havaya kaldırdı. Bakire Kraliçe’nin nefesi kesildi. Gözlerini kısarak mücevheri incelemeye başladı. Bu... bu da ne? diye sordu, sesi titriyordu. Katı bir mücevherin içine sıkıştırılmış bir büyü çemberi gibi görünüyor. Ama içinde mühürlenmiş bir şey var...

Flio o her zamanki rahat tavrıyla gülümsedi. Evet, geçen gün yendiğim Felaket Ejderi bu. Gördüğünüz gibi, o büyü çemberinin içine mühürlendi.

Bakire Kraliçe’nin gözleri yuvalarından fırlayacak gibi oldu. Olduğu yerde donup kalmıştı. Olan bitenin bu olabileceğini tahmin etmiştim aslında... diye düşündü, yutkunarak. Ama Lord Flio, efsanevi felaket canavarlarından biri olan Felaket Ejderi’ni gerçekten yendi mi yani...?

Herkes şaşkınlık içinde, içinde mühürlü Felaket Ejderi’nin bulunduğu mücevhere baka kaldı. Kimse söyleyecek kelime bulamıyordu.

Aa, doğru ya! dedi Flio, bir şişe çıkarıp masanın üzerine bırakırken. Bu, iksir saklamak için kullanılan standart bir şişeydi. İçindeki sıvı gökkuşağının tüm renkleriyle parlıyordu. Bu, Felaket Ejderi’nin kanını kullanarak yaptığım bir iyileştirme iksiri. Lütfen deneyin. Rys ve evimizdeki diğer tüm hanımlar buna bayılıyor. Sakin gülümsemesi bir an olsun bozulmamıştı.

Ş-Şey! dedi Ellie. Çok teşekkür ederim! Flio’nun gülen yüzü karşısında diyecek başka bir şey bulamıyordu. Demek sadece efsanevi bir büyü canavarını alt etmekle kalmamış, bir de kanından iksir mi yapmış...? Bu adam resmen akıl sınırlarını zorluyor!

Karanlık Kale—Bodrum Katındaki Klinik

Karanlık Kale’nin bodrumundaki klinik, aynı zamanda hakiki Karanlık Hükümdar Yuigarde’ın hizmetkârı Phufun’un laboratuvarı olarak da kullanılıyordu. Ancak şu an, Karanlık Vekil Calsi’im’in talimatları doğrultusunda sadece tıbbi amaçlarla işletiliyordu. Çılgın bilim insanı iblis Doktor Mephisto, günün son hastasının klinikten çıkışını izleyip derin bir iç çekti. Sonunda bitti... Nihayet...

Günün mesaisi bitti mi Doktor Mephisto? Yan odadan çıkan küçük çılgın bilim insanı kız Coqueshtti, yüzünde bir gülümsemeyle sordu.

Doktor Mephisto kuru bir şekilde gülümsedi. Bitti sayılır, dedi. Burada yaptığımız hiçbir şeyin sıradan bir işten farkı yok. Günbegün, rutin tıbbi tedavi arayan iblislerden başka bir şey görmüyoruz. İnsanlarla yapılan savaşta yoldaşlarımızın aldığı yaraları tedavi etmekle ya da Leydi Phufun’un gözetiminde iblislerin gücünü artırmak için ameliyatlar yapmakla kıyaslanınca, bu yapılanlar zahmete bile değmez!

Coqueshtti aceleyle parmağını dudaklarına götürdü. Doktor Mephisto, Lord Calsi’im’in bunu kesinlikle yasakladığını biliyorsunuz! Böyle şeyler söylememelisiniz!

Doktor Mephisto tekrar iç çekti. Pekala Coqueshtti. Sana sorayım o halde; mevcut durumumuzdan memnun musun? Bedeni dilediğimiz gibi yönlendirme gücüne sahipken, sadece yaşlı iblislerin sağlık sorunlarıyla uğraşmak sence yeterli mi?

Şey... Coqueshtti mahcup bir şekilde mırıldanarak başının arkasını kaşıdı. Leydi Phufun’un emri altında her türlü çılgınlığı yaparken eğleniyordum doğrusu... Ama sanırım şu anki halimizi daha çok seviyorum. Herkesin evine sağlıklı bir şekilde döndüğünü görmek beni mutlu ediyor.

Doktor Mephisto bir kez daha içini çekti. Karanlık Vekil Calsi’im’in emri altında evcil bir hayvan gibi sürdürdüğün bu huzurlu hayattan tatmin olabilmen ne büyük şans.

Hihihi! Coqueshtti kıkırdayarak ellerini yanaklarına bastırdı ve utangaçça kıvrandı. Ayol! Gerçekten o kadar şanslı olduğumu mu düşünüyorsun?

O bir kinayeydi! Sakın iltifat olarak alma! Doktor Mephisto oturduğu yerden kalkıp kapıya yöneldi. Şimdi izninle, özel odama çekiliyorum.

Tamamdır! İyi akşamlar! Doktor Mephisto çıkarken Coqueshtti arkasından el salladı.

Benim gücüm! Bir grup lanet olası barış sevdalısı için harcanıyor! Doktor Mephisto köşeyi dönüp merdivenlere yönelirken öfkeden kuduruyordu. Odası Karanlık Kale’nin ikinci katındaydı ancak klinikten kaleye geçmek için ormanın içinden bir süre yürümesi gerekiyordu. Yolun henüz başındayken, ağaçların arkasından iki kadın belirdi.

Seni bekliyorduk Doktor Mephisto, diye ciyakladı biri.

İfadenizden anladığım kadarıyla kararınızı verdiniz? diye ekledi diğeri.

Kesinlikle, diye cevap verdi Doktor Mephisto. Bu sıkıcı ve huzurlu hayatı yaşamaktansa, kurmayı planladığınız o yeni hanedanlık kulağa çok daha eğlenceli geliyor. Ben, Doktor Mephisto, bundan böyle size sadakatimi sunuyorum. Elini kalbinin üzerine koyup uzun ve derin bir şekilde eğilerek selam verdi.

Her zamanki altın ve gümüş renkli çongsamları içindeki tilki kardeşler Altın Kintsuno ve Gümüş Gintsuno, memnuniyetle kafa salladılar.

Bilgilerinden emin misin Doktor? diye sordu Kintsuno.

Elbette eminim, dedi Doktor Mephisto. Karanlık Vekil Calsi’im, gözlerden uzak bir şekilde Coqueshtti ve bana kendisine uzun yaşam tedavileri uygulatıyor ama onlar bile artık sınırına dayandı.

O halde Karanlık Vekil Calsi’im gittiğinde, Karanlık Ordu kaosa sürüklenecek! diye sevindi Kintsuno. Ve o fırsat penceresinde...

...Karanlık Kale’yi bizzat ele geçireceğiz! diye tamamladı Gintsuno.

İki tilki, yelpazelerinin arkasına saklanarak güldüler.

Benim ve tüm ailemin desteğine sahip olacaksınız, dedi Doktor Mephisto. Yeni Karanlık Hükümdar tahta geçtiğinde, anlaşmamıza sadık kalıp beni en iyi şekilde ağırlayacağınızdan eminim...

Elbette, elbette!

Gruba yeni katılan birinin derin, erkeksi kahkahası bu sinsi gülüşmelere eşlik etti. Aa! dedi Doktor Mephisto. Siz Gölge Kral olmalısınız; tarihteki tüm hükümdarlar arasında hem Büyü Krallığı Klyrode’un hem de Karanlık Kale’nin tahtına oturma başarısını göstermiş tek insan! Sizi hayatta gördüğüme sevindim haşmetmeapları.

Öyleyimdir! Gölge Kral kötücül bir şekilde sırıttı. Şu nankör Zanzibar yüzünden zor zamanlar geçirdim ama onun gibi pislikler asla benim sonumu getiremez.

Ağzınıza sağlık! Geleceğin Karanlık Hükümdarı’na yakışır sözler! Doktor Mephisto diz çöküp başını eğdi.

Gölge Kral, Doktor Mephisto’ya tepeden baktı. Hıh, diye düşündü. Boş sözler. Ne de olsa o bir iblis. Her an bana ihanet edebilir. Pekala, sanırım taht benim olana kadar ondan sonuna kadar faydalanacağım! Yüzünde küçümseyen bir bakış belirdi.

Doktor Mephisto başını kaldırıp Gölge Kral’a baktı ve gülümsedi, gözlerinde tuhaf bir parıltı vardı...

Calgosi Kıyısı

Yine buradayım... Bu kaçıncı oldu? Karanlık Hükümdar’ın hizmetkârı Phufun, kollarını kavuşturmuş tanıdık kıyı şeridini süzüyordu. Usta Yuigarde’ın Karanlık Kale’den kayboluşundan beri sanki yıllar geçmiş gibi hissediyorum... O zamandan beri her yerde onu arıyorum. Ama şimdi içgüdülerim bana onun bu Calgosi Kıyısı’nda bir yerde olduğunu söylüyor!

Beyaz saçlı, sakallı bir adam ve minyon yapılı bir kadın uzaktan Phufun’u izliyordu. Polseidon... dedi kadın. Bu kadın... Bir hafta önce de tam aynı noktada durup neredeyse aynı konuşmayı yapmıştı, değil mi?

Öyleydi! diye cevap verdi adam. Bu kadın ayda iki üç kez buraya gelip okyanusa karşı biraz bağırıp çağırıyor.

Ne yapalım? Kontes Van Biel’e haber vermeli miyiz?

Hmm... diye düşündü Polseidon. Üzerinde bir iblisin varlığını hissediyorum ama... Şey, bu ilk gelişi değil ve şimdiye kadar özellikle kötü bir şey de yapmadı...

Yani bir süre daha ona göz kulak olmamız yeterli, değil mi?

Evet, bence en iyisi bu olur. İkisi de kafa salladı. Bu ikisi, Calgosi Kıyısı’nı yöneten Kontes Junia Van Biel için çalışıyordu.

Tam o sırada gökyüzünden bir kuzgun süzülüp Phufun’un önüne kondu. Sen! dedi Phufun. Sen Calsi’im’in hizmetkârısın; hani şu Karanlık Vekil olmasını istediğim iskeletin! Gözlüğünü burnunun kemerine doğru itip bir kez daha baktı.

Kuzgun, kulağa neredeyse Aptal! dermiş gibi gelen bir tonda öttü. Kanadıyla kuzeyi işaret etti.

Hıh. Demek Karanlık Hükümdar’ın kuzeyde olduğunu düşünüyorsun? Phufun gözlüğünü tekrar yukarı itti. Hayır, ben içgüdülerime güvenmeyi seçiyorum! Usta, Phufun’un sana geliyor!

Phufun kıyı boyunca koşmaya başladı. Kuzgun kanat çırparak elinden geldiğince hızlı bir şekilde peşinden uçtu ve gagasıyla saçlarına yapıştı. Ama Phufun’u durdurmanın yolu yoktu.

Görünüşe bakılırsa yine koşturmaya başladı, dedi Rolindeim.

Öyle görünüyor... diye yanıtladı Polseidon. Bizi meşgul etmeye niyetli galiba!

Bu Sırada Altın Saçlı Kahraman’ın Yanında

Hapşuu! Dawkson, şiddetli bir hapşırıkla sarsılınca aceleyle burnunu kapattı. Bu da neydi böyle? Biri arkamdan mı konuşuyor nedir...? Bir kayanın üzerine oturmuş, yüzünde hüzünlü bir ifadeyle yıldızlı gece gökyüzünü izliyordu.

Hâlâ uyuyamadın mı Dawkson? Altın Saçlı Kahraman ormandan dışarı adım attı. Parti, yakındaki devasa bir ağacın dibinde kamp kurmuştu.

Ah, Sarışın, dedi Dawkson. Bilmem. Sadece aklımda çok şey var...

Anlıyorum. Bak, ne zaman istersen benimle gelip konuşabilirsin, biliyorsun değil mi? diye teklif etti Altın Saçlı Kahraman.

Vaktini bana harcatmak biraz kötü hissettiriyor.

Dawkson, Altın Saçlı Kahraman karşısına oturduğunda mahcup bir ifadeyle yüzünü buruşturdu.

Sana daha önce bir üvey kardeşim olduğundan bahsetmiştim, değil mi? Şey, abim evlendi. Şimdi de iki tane çocuğu var.

Ooo! Bu harika bir haber gibi görünüyor!

Şey... Sana detayları anlatamam ama abimin çok ama çok önemli bir işi vardı ve ben onu oradan uzaklaştırdım.

Dawkson derin bir iç çekti.

Bilirsin işte. Onun yerine geçip bu işi ondan daha iyi yapabileceğimi sanmıştım ama dokunduğum her şeyi mahvettim! Herkes benden nefret etmeye başladı. Ben de kaçtım...

Dawkson bir zamanlar Yuigarde adını taşıyordu ve bahsettiği ağabeyi, tahtını zorla elinden aldığı Karanlık Olan Gholl’dan başkası değildi. Ancak Yuigarde kibirli ve despot bir hükümdardı; tüm sorunlarını kaba kuvvetle çözmeye çalışmıştı. Onun bu tavırlarından bıkan iblisler, ya Karanlık Ordu’yu terk etmeye ya da isyan bayrağını çekmeye başlamıştı. Sonunda bu genel hoşnutsuzluk canına tak etmiş, Yuigarde tahtı boş bırakıp kaçmıştı. Adını Dawkson olarak değiştirmiş ve tesadüfen tanıştığı Altın Saçlı Kahraman ile yolculuk etmeye başlamıştı.

Ama seninle birlikte yolculuk ederken şunu fark ettim sarışın...

Dawkson duraksadı.

Ne yaptığımı aslında hiç bilmediğimi anladım. Abimin yerini doldurabilecek biri değilmişim. Ha... O zamanlar tam bir aptaldım. Şimdiyse onun çocukları var, bir sürü insan onu kutsuyor. Bazen tüm bunlar ağır geliyor, anlıyor musun?

Kendiyle alay edercesine yüzünü ekşitti ve başını iki yana salladı.

Hmm.

Altın Saçlı Kahraman onaylarcasına başını salladı.

Eğer istemiyorsan bana detayları anlatman için seni zorlamayacağım. Fakat ne yaptığını bilmediğini öğrenmiş olman bile başlı başına değerli bir şey değil mi? Bakılırsa kaçtığına değmiş.

Gerçekten mi...?

Olduğun yerde kalsaydın, belki de hatalarına saplanıp kalacaktın. Ne yaptığını bilmediğini asla fark edemeyecektin. Ya da daha kötüsü, her şeyi iyice mahvedecektin ve bu yüzden kovulacaktın! Ama bu yolculuğa beraber çıktık ve sen hâlâ öğrenecek ne kadar çok şeyin olduğunu gördün. Artık aynı hataları tekrarlamayacağını düşünüyorum.

Sarışın...

Sana sadece şunun sözünü verebilirim.

Altın Saçlı Kahraman, Dawkson’ın doğrudan gözlerinin içine baktı.

Geçmişinde ne yaşanmış olursa olsun, sen hâlâ benim için çok değerli bir yoldaşsın.

Sarışın...

Dawkson, Altın Saçlı Kahraman’ın bakışlarına karşılık verdi.

Teşekkürler.

İkili bir süre orada öylece oturup sohbet ederek yıldızlı gökyüzünü seyretti.