Kurt Pençesinde Aşk Koşusu

"Hayır!" diye üsteledi Rys. "Hadi, böyle gidelim!"

Daha sözünü bitirir bitirmez bedenini bir kurda dönüştürmüş, dört nala koşmaya başlamıştı bile.

"Ah! R-Rys?!" Flio, panikle onun peşinden atılıp sırtına tırmandı.

Rys, rüzgarla yarışırcasına koştururken, Flio yerleşir yerleşmez heyecanla şakıdı: "Randevuya çıkmayalı o kadar uzun zaman oldu ki! Çok mutluyum!"

Rys şu an gerçekten çok mutlu görünüyor... Flio, kadının bu taşkın sevinç dolu haline bakarken kendini gülümserken buldu. İkili, göz açıp kapayıncaya kadar yolda süzülüp gözden kayboldular. Tam o sırada Byleri oradan geçiyordu.

Byleri tek kaşını kaldırarak Sleip’e sordu: "O da neydi öyle? Bay Flio ve Hanımefendi Rys yine randevuya falan mı çıkıyorlar yani?"

"Öyle," dedi Sleip. "O ikisi her zamanki gibi fena halde kumrular gibi koklaşıyorlar."

Byleri başını sallayıp gülümseyerek onu onayladı. "Valla aynen öyleler!"

"Hmm..." Sleip bir an duraksayıp düşündü. "Şey, Byleri... Yakında biz de beraber bir av randevusuna çıksak mı diye düşündüm de—"

"Ne dedin sen?!!!" Byleri, tüm gücüyle bu fikri geri püskürttü. "Olamaz, olamaz, olamaz, olamaz, olamaz!!! Asla yapamam! Katiyen, kesinlikle olmaz!"

Uzaklardan, Rys’in gökyüzüne doğru yükselen o büyük sevinç çığlığı, yankılanan bir uluma halinde duyulabiliyordu.