Çukur ve Altın Saçlı Kahraman’ın Kusursuz Sezgisi

Ormanın derinliklerinde...

"Uslu durun da ipliklerime dolanın bakayım!"

Valentine’ın sesi ormanda yankılanırken, parmak uçlarından inanılmaz bir süratle çıkan sayısız karanlık iplik ağaçların arasını bir örümcek ağı gibi sardı. Hemen önünde, hızla ilerleyen bir arabanın yanı sıra koşan devasa bir canavar sürüsü vardı.

Araba, aslında bir at grubu tarafından çekilmek üzere tasarlanmış gibi görünüyordu; ancak görünürde tek bir at bile olmamasına rağmen kendi gücüyle sarsıla sarsıla ormanın içinde yol alıyordu.

"Aryun Keeeats!" diye bağırdı Tsuya, başını arabanın penceresinden dışarı çıkararak. "Büyülü canavarları aynen böööyle kovalamaya devam et!"

"Emredersiniz hanımefendi!" Aryun Keats’in sesi arabanın tavanından yankılandı. Bu araba, aslında çeşitli formlara bürünebilen araba cini Aryun Keats’in ta kendisiydi.

"Leydi Vaaalentine!" diye devam etti Tsuya. "Heeerkes buraya baksın! Aranan büyülü canavarlar işte bunlaaar!" Elinde bir tomar kağıt tutuyordu; her biri yakınlardaki kasabanın Maceralar Birliği tarafından asılmış ödül ilanlarıydı. Yanlarında koşan canavarları ilanlardaki resimlerle karşılaştırıyor, hangisini teslim edip ödül alabileceklerini hesaplıyordu.

"Harika!" dedi Valentine. "Gerisini bana bırakın!" Dudaklarının üzerinde dilini şehvetle gezdirdikten sonra ellerini önünde çaprazladı. Parmak uçlarından çıkan iplik dizisi hareketlerine eşlik ederek aynı anda birkaç büyülü canavarı kıskıvrak yakaladı. Ancak sürünün bir kısmı çevik bir hamleyle ipliklerden sıyrılmayı başardı ve kaçmaya yeltendi.

"Hıph!" Kaçan canavarların hemen önünden bir erkek sesi yükseldi. "İyi denemeydi!" Garip olan şuydu ki, ses sanki yerin altından geliyordu.

"Gra woo?" Canavarlar büyük bir kafa karışıklığı içinde birbirlerine bakındılar. "Woo gra?"

Ancak bir sonraki an, canavarlar tamamen gözden kayboldu. Az önce ormanda özgürce koşan grup, sanki yer yarılmış da içine girmiş gibi bir anda yok olmuştu.

Orman tekrar sessizliğe bürünürken, Aryun Keats canavarların kaybolduğu noktanın hemen yanında durdu. Orada, tam önünde, yerde devasa bir çukur açılmıştı.

"Veee... Hop!" Tsuya, çukurun derinliklerine dikkatle bakmak için arabadan aşağı atladı. İçeride, kaçmaya çalışan canavarlar düştükleri yerde bilincini kaybetmiş halde yatıyor, hafifçe seğiriyorlardı. "Hepsini yakaladııık!" diye şakıdı Tsuya, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle. "Aferin sana, Altın Saçlı Kahraman!"

Tam o sırada, arkasında bir başka delik daha açıldı ve elinde efsanevi eşya Matkap-Buldozer Küreği’ni tutan Altın Saçlı Kahraman dışarı fırladı.

"Altın Saçlı Kahraman, sen inanılmazsııın!" Tsuya hayranlık dolu gözlerle ona bakarken, gidip kahramana sıkıca sarıldı. "Leydi Valentine’ın ipliklerinden kaçan canavarların hangi yöne koşacağını bilip önceden tuzak kurduğuna inanamıyoruum! Senin sayende bütün canavarları topladıık!"

Onların arkasından, Wuha Gappoli de başını ovarak arabadan indi. "Of... Canım yanıyor," diye şikayet etti. "Canavarları kovaladığını biliyorum Aryun ama şu arabayı biraz daha yumuşak süremez miydin?"

"Kesinlikle süremezdim," diye tersledi arabanın tavanından gelen ses. "Bir canavar sürüsünü tam gaz kovalarken bir de buna odaklanmamı nasıl beklersin?"

"Mantıklı sanırım..." diye pes etti Wuha. "Yine de Altın Saçlı Kahraman, o tuzak tam isabet oldu! Canavarların o tarafa kaçacağını nereden anladın?"

"Ha... Çok açık değil mi?" diye cevap verdi Altın Saçlı Kahraman, yüzünde kibirli bir ifadeyle kahküllerini geriye doğru atarak. "Tabii ki altıncı duyum sayesinde!"

"Altıncı duyuuu!" diye tezahürat yaptı Tsuya, gözlerindeki ışıltı daha da artarak. "İşte bizim Altın Saçlı Kahraman’ımız!"

"Hadi ama Tsuya, etkilenmiş gibi yapma şuna," diye çıkıştı Wuha, gözlerini devirerek. "Saçmalık bu!"

Yine de başını ellerine yaslayıp bıyık altından gülerken içinden geçirmeden edemedi. Altın Saçlı Kahraman’ın sezgileri gerçekten de her türlü mantığı alt ediyor gibiydi, değil mi?