Yeni Bir Çatı Altında

Hastaneden taburcu edilen Brunhild, belirli bir malikaneye doğru yola koyuldu. Burası Siegfried ailesinin ikametgâhıydı. Taburcu olacağı gün ve saat, kendisi de dahil olmak üzere yalnızca çok kısıtlı bir çevreye bildirilmişti. Amaç basını atlatmaktı. Çabalar da boşa gitmemiş görünüyordu; muhabirlerin soru yağmuruna maruz kalmayan Brunhild, kendisini almaya gelen araca sessiz sedasız binebilmişti.

Siegfried malikanesi, şehrin tam göbeğinde yer almasına rağmen geniş bir gül bahçesine ve askeri talim alanlarına sahipti.

Devasa nizamiyenin önünde, Brunhild’in gelişini karşılamak üzere sıra sıra dizilmiş kalabalık bir hizmetkâr topluluğu bekliyordu.

"...Ah..."

Yüzünde şaşkın bir ifadeyle, hem yanında duran Sachs’a hem de hizmetkârlara baktı.

"Ne kadar da sevimli," dedi Sachs tebessüm ederek. "Issız bir adada geçen hayatın ardından bunca hizmetkâr tarafından karşılanmak insanı afallatır tabii..."

Kızın içinde böyle çocuksu bir taraf da vardı işte.

Brunhild kararsızca mırıldandı. "Şimdi ne yapmam gerekiyor acaba..."

"Dik dur, göğsünü kabart. Artık burası senin evin." Sachs kızın sırtını hafifçe patpatladı. Brunhild bir an öne doğru sendeledi. "Benim refakatim buraya kadar. Bundan sonrasını bu evin ahalisine emanet ettim."

Brunhild arkasını dönüp Sachs’a baktı. "Her şey için çok teşekkür ederim." Sözlerinin ardından saygıyla başını eğdi.

Adam bir kez daha içinden geçirdi; Gerçekten çok iyi bir kız, o kadar iyi bir çocuk oldu ki.

"Şey, Albay. Son bir şey sorabilir miyim?"

"Tabii. Neymiş o?"