Özgür Diyarların Ağırlığı

Sachs’ın göğsüne amansız bir sıkıntı çöktü.

“Albayım, bu kural insanların diyarında da geçerli mi? Bir kız çocuğunun babasını sevmesine izin verilmez mi?”

Sachs ellerini kavuşturdu, derin ve gizli bir nefes aldıktan sonra yanıt verdi. “Hiç de bile. Yani sonuçta baba ile kız ailedir. Birbirlerini sevmelerinde ne sakınca olabilir ki?”

Sachs’ın bu cevabı, Brunhild’in dudaklarında içten bir tebessümün filizlenmesini sağladı. “Demek bu açıdan bakınca, burası Eden’dan daha özgür bir yer.”

“Öyle, gerçekten öyle. Hatta bir baba, kızı tarafından ne kadar çok sevilirse o kadar kutsanmış sayılır. Ne de olsa kız çocukları büyüdükçe babalarından nefret etmeye başlar, işin doğasında bu vardır.”

“Sizin kızınızda da durum böyle miydi?”

“Ha?” Sachs bir an öylece kalakaldı.

Brunhild’in bakışlarında kafa karışıklığı belirdi. “Konuşma şeklinizden kendi kızınızın olduğunu çıkarmıştım…”

“…Ah, şey.” Kelimeler boğazına düğümlendi. “Bir kızım vardı, evet. Ama benim durumumda… benden nefret etmesi son derece doğaldı.”

Brunhild, Sachs’ın gözlerindeki kederden bir şeyleri sezmiş olmalıydı.

Çünkü daha fazla soru sormadı.