Kan ve Gümüşün Ağıtı

Sırf sonuçlara bakıldığında, ejderhaları geri püskürtmeyi başarmışlardı.

Ancak bu zaferin bedeli elli dört ölü ve üç yüz yaralıydı. Dahası, kırk iki ejderhadan sadece otuz ikisini öldürebilmişler, on beyaz ejderhanın tamamı kaçmayı başarmıştı.

Yine de alınabilecek hasarın çok daha azıyla kurtulmuşlardı.

Çünkü Teğmen Brunhild, o çılgınca çabasıyla siyah ejderhaların birçoğunu tek başına katletmişti.

Ordunun müdahalesi bir türlü gerçekleşmeyip sürekli ertelendiği için, genç kadının mücadelesi herkesin gözünde daha da devleşmişti.

Ejderhaların zifiri karanlığına zıt düşen gümüş saçlarıyla, insanlara adaletin ve merhametin simgesi gibi görünmüştü. Onun sayesinde hayatta kalanlar, ona artık teğmen demiyor, "ejderha katili" diye hitap ediyorlardı.

Brunhild’in elinde ejderha katleden kılıç Falchion ile kötücül yaratıkları yere serişi, halkın hafızasına kazınmıştı.

Bir de o çoklu ejderha saldırısı altında kuşatılıp bedeninin parçalanışı...

İnsanlar beyaz ejderhaların siyahlardan çok daha güçlü olduğunu anlatıyordu.

Ejderha katilinin tek başına savaşmaya devam ettiğini, ancak sonunda gücünün tükendiğini söylüyorlardı.

O genç kız ne kadar kudretli bir savaşçı olursa olsun, sayıca çok üstün olan düşman karşısında yapabileceği bir şey kalmamıştı.

Anlatılanlara göre, kırılan Falchion havada süzülmüş ve kızın bedeninden göğe bir kan sütunu fışkırmıştı. Genç kız yüzüstü yere yığılırken, beyaz ejderhalardan biri karnını dişleyip etini koparmıştı.

Halkın umudu tam o an sönmüştü. Artık kendi kaderlerinin de mühürlendiğine inanmışlardı.

Fakat tam o sırada ordunun ana kuvvetleri alana doluştu. Nihayet sevk emri çıkmıştı. Gönderilen askerlerin çabası, orada mahsur kalan sivillerin hayatını kurtardı.

Ejderhalar püskürtüldükten sonra geride kirli, eski bir paçavrayı andıran bir karaltı kaldı.

Bu; paramparça olmuş, odaklanamayan gözlerle göğe bakan Brunhild’den başkası değildi.

Sedyeyle taşınırken, kıpkırmızı askeri üniformasının üzerinde çok daha farklı bir tonda kan lekeleri yayıldı.

Daha birkaç dakika öncesine kadar bir efsane gibi hürmet gören kızdan geriye kalan tek şey buydu.

Hâlâ nefes alıyor olsa da kurtarılma ihtimalinin olmadığı gün gibi ortadaydı.

Gazetelerin tamamı ondan bahsediyordu.

Brunhild zaten tanınan biriydi. Genç ve güzel bir subay olması onu başlı başına haber değeri taşıyan biri yapıyordu ancak muhabirlerin onun kahramanlığını ve yaşadığı trajediyi ele alış biçimi, bu ünü bambaşka bir boyuta taşımıştı.

Haberler, gerçekle kurgunun pervasızca birbirine karıştığı bir bulamaçtan ibaretti. Yüzden fazla ejderhanın saldırdığını iddia ediyorlar, Teğmen Brunhild’in kahramanlıklarını ilk Siegfried efsanesiyle yarışacak kadar abartıyorlardı. Eğer yazılanların hepsi doğru olsaydı, Teğmen Brunhild aynı anda en az üç farklı yerde bulunmuş, bir savaş tanrısı gibi kan denizine daldıktan sonra birkaç farklı şekilde onurlu ve görkemli ölümler tatmış olmalıydı.

Bu noktada gerçeğin ne olduğunu kimse bilmiyordu. Zaten kimsenin umurunda da değildi.

Geriye sadece trajik ejderha katili Brunhild efsanesi ve ordunun hantal müdahalesine yönelik sert eleştiriler kalmıştı.