Gecenin Getirdiği İtiraf

Bir süre sonra Brunhild, Sachs’ın odasına geldi.

Üzerinde sadece geceliğin üst kısmı vardı, altında pantolon yoktu. Sachs’ın kıyafetleri ona çok büyük geldiğinden, üstündeki parça dökümlü bir elbise gibi durmuş, bembeyaz dizlerini tamamen açıkta bırakmıştı.

“Peki ya pantolon?” diye sordu Sachs.

“Özür dilerim... Benim için hazırlamak zahmetine katlandınız ama şey, çok büyük geldi... Beli çok gevşekti...”

Tabii ya. Bunu fark edememişti. Brunhild’in incecik beliyle kendi yapısı arasındaki fark düşünüldüğünde bu durum pek de şaşırtıcı sayılmazdı.

“Kahretsin... Buradaki kıyafetlerin neredeyse hiçbiri sana uymayacak...”

“Sorun değil. Bakın lütfen.” Brunhild kendi etrafında döndü. Saçlarından süzülen su damlacıkları parıldayarak etrafa saçıldı. Sıradan bir erkek kıyafeti bile onun üzerinde zarif bir elbise haline gelivermişti.

Döndükten sonra hafifçe gülümsedi. Sachs’ın gözüne adeta bir çiçek tanrıçası gibi göründü.

“Gördünüz mü, gayet iyi,” dedi.

“Evet...” Sachs’ın yüzünde kendiliğinden bir tebessüm belirdi.

İlk karşılaştıklarında onun tuhaf bir kız olduğunu düşünmüştü.

Koyu kırmızı gözleriyle kendisini süzüşü insana ürperti veriyordu.

Şimdiyse karşısında böyle ifadeler sergileyebiliyordu.

“Hem sizin kıyafetleriniz çok tanıdık kokuyor. Beni rahatlatıyor.”

“Tanıdık mı?”

“Bana Eden’deki günlerimi hatırlatıyor... Beni büyüten babamın henüz hayatta olduğu zamanları...” Brunhild’in sesi fısıltıya dönüştü.

Acaba bu çocuk beni...

Sachs’ın zihninden bir anlığına bir düşünce geçti ama hemen kafasını sallayarak bu fikri uzaklaştırdı. Bunun kendisi için fazla iyimser bir temenni olduğuna soğuk kanlılıkla karar verdi.

“Süt ısıttım. Belki seni yatıştırır.” Sachs sütü ona doğru kaydırdı. “Eee... Bu saatte ne oldu? Bir şey mi yaşandı?”

Brunhild bardağı iki eliyle kavradı. Tıpkı bir sincabı andırıyordu. Sütten yükselen buhara bakıyor ama bir yudum bile almıyordu. “Yok, bir şey olmadı. Sadece yolum buralara düştü.”

“Durumun öyle olmadığı ortada.” Sachs onun dışarıda, yağmurun altında öylece dikildiğini kendi gözleriyle görmüştü. “Ağlıyordun, değil mi?”

Kızın verecek bir cevabı yoktu.

“Neler olduğunu bana anlatmayacak mısın? Belki bir yardımım dokunur.”

Ancak Brunhild sessizliğini korudu.

Sachs, insanların yüzünü okuma konusundaki yetenek zincirine güvenirdi. Bu, yılların getirdiği tecrübeyle sabit bir beceriydi. Brunhild’in şu anki yüz ifadesi, başkalarına yük olmak istemeyen birinin çaresizliğini taşıyordu.

“Daha önce hastanede konuşmuştuk, hatırlıyor musun?” Sachs, karşısındakini rahatlatmak istercesine yumuşak bir ses tonuyla devam etti. “Bana size güvenebilir miyim diye sormuştun. Ben de elbette demiştimm. Hislerim hala aynı. Bu benim için hiç de yük değil. Bana güvenmeni istiyorum.”

Genç kız sonunda başını kaldırdı. Dudaklarından, “Albayım...” sözcüğü döküldü. “Neden sizinleyken kendimi yeniden bir çocuk gibi hissediyorum?”

“Çünkü zaten henüz bir çocuksun. Hadi ama, sorun nedir? Bana anlatabilirsin.”

Kız hala tereddüt ediyor gibiydi ama sonunda, büyük bir çekingenlikle de olsa konuşmaya başladı. “Çavuş Sigurd’un... ejderha katili olduğunu duydum. Komodor Sigebert’in resmi mirasçı olarak kabul edildiğini...”

Sachs’ın göğsüne bir ağırlık çöktü.

“Sorun değil. Aslında çok doğal. Ne de olsa kıdemli ağabeyim, babamla benden çok daha uzun süredir birlikte yaşıyor. Üstelik... ben bir kadınım,” dedi Brunhild. Gülümsüyordu ama bu gülüş insanın içini parçalayacak kadar hüzünlüydü.

Sachs buna bakmakta zorlanıyordu.

“Ben... aptalın tekiyim, değil mi? Çok safmışım. Bana teğmenlik rütbesi verildiğinde... belki de umutlanmıştım... Eğer çok çalışırsam... belki... ben bile...”

Kız, yüzünü elleriyle kapayarak, zaten bildiğim şeyleri mırıldandı. “Malikanede kalmak canımı yakıyordu... Farkında olmadan... kendimi sizin kapınızın önünde buldum...”

Daha fazla konuşamayacak gibiydi.

Düşüncelerini anlaması için kızın sözlerini tamamlamasına gerek yoktu. “Gerçekten çok çabaladın. Bu ülkedeki herkes bunu biliyor.” Sachs, Brunhild’in yanına gidip elini nazikçe omzuna koydu.

“Albayım... Albayım...”

Kendi acizliğinden tiksiniyordu.

Ona sadece basmakalıp sözlerle teselli verebildiği için kendine kızıyordu.

Daha fazlasını yapamadığı, ona gerçekten yardım edemediği için kendinden nefret ediyordu.

Eğer... eğer elimden gelseydi...

“Keşke...” diye mırıldandı kız. Hıçkırarak ağlar iken kelimeler zorlukla döküldü ağzından. “Keşke... babam siz olsaydınız.”

Sachs artık daha fazla dayanamadı.

Kollarıyla genç kızın omuzlarını sıkıca sardı.