Ebedi Karanlığa Açılan Kapı

Şiddetli bir yağmur kulübeyi dövüyordu.

Kız hikayesini bitirmiş olmasına rağmen, bu uzun gecenin sona ereceğine dair en ufak bir işaret yoktu.

Bir zamanlar sırılsıklam olan üniforması çoktan kurumuştu.

Kızıl askeri üniforma içindeki kız ile gümüş saçlı adam karşı karşıya oturuyordu.

Bir süredir duyulan tek ses, şöminede çıtırdayan odunların sesiydi.

Genç adam acı dolu bir sesle, Ama sana defalarca söylemiştim, dedi. Sana kin beslememen gerektiğini, nefretle öldürmemen gerektiğini tekrar tekrar söylemiştim.

Kızıl askeri üniforma içindeki kız cevap veremedi.

Bunu çok istemiştim. Seninle burada geçirebileceğim günlerin hayalini kurmuştum. Seni sevmiştim.

Seni gerçekten sevmiştim.

Sonsuza dek seninle olmak istemiştim. Her an senin yanında olmayı dilemiştim. Aramızda kan bağı olmasa bile, kendimi hep senin...

...senin baban olarak görmüştüm.

Senden sonsuza dek nefret edeceğim. Seni ne kadar çok sevdiysem, o kadar çok nefret edeceğim. Sonsuzluk boyunca senden iğreneceğim. İçimde asla dolmayacak bir boşluk bırakıp gittiğin için senden nefret ediyorum... Ölümsüz hayatın hüküm sürdüğü bu topraklarda...

Kız, babasının bu sözlerine karşı kendini savunmak için tek bir kelime bile etmedi. Söyleyebileceği hiçbir şey yoktu.

Şimdi gitme vaktim geldi, dedi kız ve ayağa kalktı.

Kulübenin dışında, hiç bitmeyecekmiş gibi duran bir fırtına gazapla esmeye devam ediyordu.

Yine de kızın gitmesi gerekiyordu.

Hiç dinmeyecek o yağmurun altında hırpalanarak, esip gürleyen fırtınanın ortasında, şafak yüzü görmeyecek o karanlıkta durmaksızın yürümeye devam edecekti.

Kulübede kalmasına izin yoktu.

O odunların sıcaklığıyla ısınma hakkı, sadece Tanrı'nın kelamına sırt çevirmeyenlere bahşedilmişti.

Karşılarındaki gümüş bir ejderha olsa bile Tanrı'nın emirlerine karşı gelinemezdi. Kızın Tanrı'dan merhamet dilemeye bile yüzü olamazdı.

Aslında bu buluşmanın kendisi bile Tanrı'nın bir merhametiydi.

Normal şartlarda bu kızın cehennemin dibine gönderilmesi gerekirdi. Bu tepede durabilmesi, kulübeye adım atabilmesi bile normalde imkansız bir şeydi.

Çünkü bu kulübenin üzerinde yükseldiği tepe...

...fani dünyadaki insanların Sonsuzluk Krallığı adını verdiği yerdi.

Kız, şüphesiz Tanrı ona acıdığı için bu kulübeye sığınabilmişti.

Pullarla kaplı olmayan sağ eliyle kapıyı itip açtı. Rüzgar ve yağmur içeri dalarak zemini ıslattı.

Kız dışarıya açılan kapıdan adımını attı.

Ejderha gayriihtiyari sandalyesinden kalktı.

Karanlık gecede birlikte yürüyebilirdik. Ama hayır, yapamam... Keşke buna izin verilseydi...

Ancak kızın peşinden gitmesine izin yoktu.

Cehenneme düşenlerin Sonsuzluk Krallığı'na yükselmeye hakkı olmadığı gibi,

Sonsuzluk Krallığı'nda yaşamasına izin verilenler de cehenneme inemezdi.

Gümüş ejderha, sadece kızın gidişini izlemekle yetindi.

Tekrar söylüyorum. Ben...

Sesi titriyordu.

Senden nefret ediyorum. Bana bunları hissettirdiğin için senden nefret ediyorum. Ne kadar zaman geçerse geçsin, ne kadar söz söylersem söyleyeyim, kalbimde yanan bu nefret alevlerini sana anlatmaya yetmeyecek. Ömrümün sonuna kadar, sonsuzluk boyunca senden nefret etmeye devam edeceğim... Ama yine de...

Sözlerine devam ederken...

Gözünden mücevher gibi bir damla yaş süzüldü.

Teşekkür ederim.

Benim için savaştığın için,

Benim için gazaba geldiğin için,

Benim adıma nefret ettiğin için,

Benim için ortalığı kasıp kavurduğun için,

Benim için...

...içinde bu kadar büyük duygular beslediğin için.

Hıçkırık sesleri duyulabiliyordu.

Askeri üniformalı kız arkasına dönmedi.

Öyle değildi.

Öyleydi ama aslında değildi.

Sadece seni düşündüğüm doğruydu.

Seni seviyorum.

Şimdi bile içimdeki bu his...

Işıl ışıl parıldayan bir mücevher değil.

Seni bir kafese kilitleme, yoluma çıkan herkesi katletme, seni sadece kendime saklayıp kimsenin görmesine izin vermeme, seninle oynama, seni kirletme ve üzerinde tek bir et parçası kalmayana kadar seni yiyip bitirme arzusu uyandıran bir his—

Bencil, kapkara, çirkin bir duygu bu.

Ben bir azize değilim.

Bir an için kız, içindeki bu düşünceleri de itiraf etmeyi düşündü. İşlediği bunca vahşeti anlattıktan sonra, bunu saklamanın bir anlamı yok gibiydi.

Ama yapmadı.

Artık her şey için çok geç olsa da, hiçbir şey geri alınamasa ve hiçbir hatanın üzeri örtülemese de.

Arkasına dönmeden,

asla arkasına bakmadan, sadece şunları söyledi kız.

Sadece bu iki kelimeyle bile, sonu gelmeyen o karanlıkta sonsuza dek yürüyebilirmişim gibi hissediyorum.

Sadece ufacık bir şey yeterliydi.

Adamın zihnindeki anılarında, kıza dair ufacık bir parça bile lekelenmeden temiz kalabilmişse, bu kadarı kafiydi.

Ejderhanın kızı kulübeden çıktı.

Gümüş ejderha onun arkasından hamle yaptı ama şiddetli rüzgar dışarı çıkmasını engelledi.

Kapı büyük bir bam sesiyle kapandı.

Kız gözden kaybolduktan sonra, nihayet şafak söktü.

Güneş, masmavi bir gökyüzünde yükseldi.

Kızın içinde yok olduğu o kasvetli karanlık, kulübeden tamamen silinip gitmişti.