Dost Sözü

İlk karşılaştıklarında sergilediği kabalık yüzünden özür dilemek istediğini söylemişti.

Sachs tereddüt etti.

Kız, ilk tanıştıklarında da tam olarak bu soruyu sormuş, üstüne bir de Sigebert’i öldüreceğini açıkça belirtmişti. O zamanlar yerini ona söylemesi olamazdı bile.

Ama şimdi... işler değişmiş olabilirdi. Son bir ayda epey yumuşamıştı. Özür dilemek istediğini söylerken de yalan söylüyor gibi bir hâli yoktu.

Yine de...

“Kendimi bildim bileli avaredir o. Nereye gittiğini bana da söylemez zaten.” Sachs durumu hafif bir kahkahayla geçiştirdi.

Kıza inanmadığından değildi elbette.

Mesele, dostuna verilmiş bir sözünün olmasıydı. Ne olursa olsun, hangi şart altında kalırsa kalsın arkadaşının nerede olduğunu Brunhild’e asla çıtlatmaması sıkı sıkıya tembihlenmişti.

Onun sahip olduğu tek dost benim... Ona ihanet edersem dünyası başına yıkılır.

Brunhild artık uslu, iyi huylu bir kıza dönüşmüş olsa bile verdiği sözü çiğneyemezdi.

“Anlıyorum.”

Brunhild yüzüne tatlı, zarif bir tebessüm yerleştirdi.

“Yine de sizinle iletişime geçerse bana haber verirseniz çok mutlu olurum.”

Brunhild saygıyla eğildi.

“Olur, mutlaka haber verir,” diyen Sachs, ardından malikâneden ayrıldı.