Bir Babanın Çaresizliği

Farkında bile olmadan ağlamaya başlamıştım. Küçük bir çocuk gibi hıçkıra hıçkıra, katıla katıla ağlıyordum.

Brunhild ise zaten çoktan ağlamayı kesmişti. Kollarım onun bedenini sararken, o şefkatle sırtımı sıvazlıyordu. Dışarıdan bakan biri hangimizin yetişkin olduğunu asla kestiremezdi.

Sessizce fısıldadı. "Ben senin öz kızın değilim..."

Ama yine de...

...Asla yanından ayrılmayacağım, baba.

"Bu kez lütfen bana yaslan."

Brunhild sırtımı okşamaya devam etti. Tıpkı ağlayan bir çocuğu teselli eder gibi.

Sigebert... Neden...?

Neden böylesine iyi bir kıza karşı bu kadar acımasızsın?

Böylesine dünya güzeli bir kızın varken, neden ona hep bir yabancı gibi, hor görerek davranıyorsun?

Şimdi seni öyle çok kıskanıyorum ki... Senden nefret etmemek için kendimi zor tutuyorum.

Bu kız sadece senin tarafından kabul edilmek için yanıp tutuşuyor... Sırf bu uğurda ölesiye savaştı.

Neden onun miras hakkını onaylamıyorsun?

Neden Balmung'u ona teslim etmiyorsun?

Onun için hiçbir şey yapamıyorum. Zerre kadar işe yaramıyorum.

Ama bu kız benimle kalacağını söylüyor. Ona yaslanabileceğimi, ondan güç alabileceğimi söylüyor.

Benden ne isterse istesin... Bu kıza azıcık da olsa yardım edebilseydim...

Odama dönüp oradaki kasayı hatırladım.

İçinde, Sigebert'in bana emanet ettiği kolye duruyordu.

Ah, tabii ya.

Eğer istersem, bunu ona verebilirdim... Değil mi?

Balmung'u ona teslim edebilirdim.

"Brunhild..."

Boş gözlerle bana baktı.

"Sana vermek istediğim bir şey var."

Bir sonraki sözlerimi duyduğunda yüzü nasıl bir hal alacaktı acaba? Bunu hayal etmek bile içimi umutla doldurmaya yetti.

Bu yaptığım bir hata değildi.

O, Sigurd'dan çok daha yetenekliydi ve rüştünü fazlasıyla ispatlamıştı. Her şey bittiğinde, o ihtiyar Sigebert de gerçeği eninde sonunda görecekti. Balmung'u en başından beri kıza vermesi gerektiğini anlayacaktı.

Balmung'u Brunhild'e vermek kesinlikle bir hata değildi...

"Sachs."

Tam o anda, zihnimin derinliklerinden bir ses yankılandı.

"Sen benim dostum musun?"

Dostumun o son derece mesafeli, sert sorusu zihnime çakılıp kaldı.