Zihnimde amansızca uğuldayan o ateşin neden tam da bu sözlerle dindiğini, durulduğunu bilmiyorum.
İtiraf ediyorum.
Brunhild'e her baktığımda, henüz doğmamış kendi kızımı görüyordum. Onu dünyalar kadar seviyordum. Onun uğruna yapamayacağım hiçbir şey yoktu.
Fakat bundan da öte...
Nuh deyip peygamber demeyen o kadim dostuma ihanet edemezdim. İçimdeki asıl his buydu.
Brunhild'de kendi kızımı görmekte özgürdüm elbette.
Kısık bir sesle, "Üzgünüm," diye mırıldandım.
Ama ne yaparsam yapayım, Brunhild benim kızım değildi nihayetinde.
"Az önce söylediklerimi unutmanı istiyorum."
Neden böyle olmuştu?
O an... Sadece bir anlığına her şey birbirine karışmıştı.
Bölüm Tartışması
0 yorumHenüz yorum yok. İlk tartışmayı sen başlat.