Urahara Dükkânı'nın İçinde

“Keşke bir ipucumuz olsaydı…”

Hisagi, Tessai, Hiyori ve diğerleri yer üstüne dönmüş, önceki kavganın ardından Aura ile Yukio’nun nereye gittiğine dair bir ipucu arıyorlardı. Gökyüzünde hâlâ ince, sınır gibi bir tabaka vardı ve Ruh Cemiyeti ile bağlantıları kesikti. Orada bir ipucu olup olmadığını düşünürken Hisagi tuhaf bir şey fark etti.

Bu ne zamandan beri buradaydı? Dükkânın tezgâhının üzerinde, tuhaf bir reishi yayan küçük bir küre duruyordu. Üzerinde Urahara’nın yüzünün çizimi ve adının ilk harfi vardı. Hisagi onu eline aldığı an, ruhsal baskısına tepki vermiş gibi, küre zıpladı ve dükkânın zeminine kırmızı bir sıvı sıçrattı. Boya damladı, kendi kendine kıvrıla kıvrıla bir cümle oluşturdu.

“Oha… Bu da ne böyle?!”

“Bayan Aura’nın inananlarını arayın. Muhtemelen bir ‘sütun’ları olacaktır.”

“Bu Bay Urahara’dan bir mesaj mı?!”

Muhtemelen önceki kavga sırasında, Hisagi’ye Gentei Kaijo’yu vermeden hemen önce hazırladığı bir şeydi.

“‘Sütun’ da neyin nesi? Hedefleriyle bir ilgisi mi var?”

Eğer öyleyse, bu kadar kısa bir sürede Urahara, kaçırılma ihtimalini bile mi düşünmüştü? Hisagi, Urahara’nın gerçekten de Ruh Cemiyeti’nin en dikkat çekici insanı olması gerektiğini düşünürken, Hiyori kanlı cümleyi görünce dehşetle çığlık attı. “İğrenç! Bu da neyin nesi böyle?! Sanki bir cinayet kurbanı kendi kanıyla yazmış gibi!”

Hiyori bunu bağırdıktan sonra, ek bir kanlı cümle daha belirdi.

“Not: Bunu görüp de ‘cinayet kurbanının kanıyla yazılmış bir korku filmi klişesi’ sananlara: Hiç espri anlayışınız yok. Hem de hiç.”

“Kapa çeneni!”

Hiyori, kanlı cümlenin üzerine Gatling silahı hızıyla defalarca bastı ve dükkânın zemininde çatlaklar oluşturdu.

Bu durum, geçmişte Ichigo Kurosaki’nin tepkisine şaşırtıcı derecede benzese de, Hiyori’nin bunu bilmesine imkan yoktu.

“Ne yapacağız Shino?! Ben de öyle düşündüm, demek benim de espri anlayışım yok.”

“Bunu konuşmanın bir anlamı yok.”

Ryunosuke ile Shino kenarda konuşurken, Hisagi ise Urahara’ya olan güveninin şiddetle dalgalanmasıyla şaşkına dönmüştü.

“Sizce de o not tuhaf bir şekilde uzun değil miydi?”

Hisagi’ye bakarak Tessai garip bir şekilde başını salladı.

“Özür dilerim. Son cümle küreye en başından yüklenmişti…”

---