Geçmişin Soğuk Gölgesinde Bir Yüzleşme

Parkın dondurucu gece havası Masachika’nın sesiyle titredi.

“Sonunda... Yuki için hiçbir şey yapamadım.”

Onu mutlu etmeyi, özgürlüğüne kavuşturmayı başaramamıştı; her zaman sırtını yaslayabileceği o güvenilir ağabey olamamıştı. Oysa bir zamanlar küçücük ve narin olan kız kardeşi, kendi aciz ve yetersiz ağabeyinin aksine, zamanla devasa bir güç kazanıp serpilmişti.

“Onu terk ettim. Ağabeylik sorumluluğundan arkama bakmadan kaçtım.”

Buna katlanamıyordu. Kız kardeşi öylesine ışıl ışıl, öylesine parlaktı ki gözlerini dikip ona bakamıyordu bile.

“Ama o her şeye rağmen... Zavallı ağabeyine karşı hep nazikti.”

Masachika gözlerini kaçırsa da Yuki her seferinde dosdoğru ona koşardı. O şapşal, meraklı kız kardeş haliyle, Masachika’nın suçluluk duygusunu bir şaka gibi bir kenara itiverirdi.

“Küçük bir hayvan gibi hep üzerime atlardı. Bana olan sevgisini kelimeleriyle, hareketleriyle, sanki ne yapsa yetmeyecekmiş gibi durmadan gösterirdi...”

Dışarıdan bakan biri Yuki’nin Masachika tarafından şımartıldığını düşünebilirdi ama gerçek bundan çok uzaktı.

“Ben... Ben...! Onun bu nezaketini kullandım!”

Aslında tam tersiydi. Bunca zaman asıl şımartılan kişi Yuki değil, Masachika’ydı. Yuki onu kurtarmıştı. Sadece kız kardeşinin isteklerini yerine getirirken suçluluk duygusunu unutabiliyordu. Sadece onun bencilliklerine boyun eğdiğinde, yeniden o muhteşem ve güvenilir ağabeymiş gibi hissedebiliyordu.

Ancak... Ruhunun derinliklerinde o bakışları her zaman hissetmişti. Yolunu kaybetmeden önceki eski hali, yani Suou Masachika, onu onaylamayan bir tavırla izliyordu. Çocukluk halinin o ince sesini zihninde berrak bir şekilde duyabiliyordu: “Kız kardeşinin hayatını mahvettikten sonra nasıl böyle gülümseyebiliyorsun?”

O sesi duymazdan gelip gülümsedi ama kendisinin bu yanından nefret ediyordu.

“Kız kardeşim Yuki’nin özgürlüğünü kendi çıkarlarım için feda ettiğimi fark ettim. Yine de bu gerçekle yüzleşmeyi reddedip, dönüştüğüm o zavallı, bencil ve başarısız herif olarak günlerimi çarçur ettim. İşte ben buyum... Masachika Kuze’nin tüm gerçeği bu.”

Kendine ne kadar mazeret uydurursa uydursun, gerçek değişmiyordu. Kız kardeşinin ona en çok ihtiyaç duyduğu o anda... Yerinden bile kıpırdayamamıştı. Onu herkesten çok sevdiğini söylerdi. Hayatındaki en önemli kişi olduğunu iddia ederdi. Fakat sonunda, gerçekten değer verdiği tek kişi yine kendisi olmuştu. Böylesine boş sözlerle sevgiden ve değer vermekten bahsetmek ne büyük kibirdi.

Anlıyorum... Şimdi her şey yerli yerine oturuyor...

Masachika, Maria’nın duygularına neden karşılık veremediğini aniden kavradı. Mesele özgüven eksikliği, aşkın geçiciliği ya da ailesinin boşanması değildi. Bunların hepsinin sadece birer mazeret olduğunu şimdi anlıyordu. Zaten aralarındaki bağın sarsılmaz olduğunu zaten biliyordu. Başka bir deyişle, asıl sebep tamamen bambaşkaydı...

Ben sadece...

Kendi duygularının gücüne bir türlü inanamamıştı.

Bir kıza ondan hoşlandığını söylemiş, ancak yeniden bir araya geldiklerinde onun ilk aşkı olduğunu tanıyamamıştı. Kız kardeşinin değerli olduğunu söylemiş, ancak bencilliği yüzünden onu kaderine terk etmişti.

Onların sevgisi ve hisleri yanında, kendisininkilerin ne kadar sığ ve kırılgan olduğunu artık fark etmişti. Hayal kırıklığı ve öz nefretle dolan Masachika, sızlayan göğsünde kabaran duyguları bastırmaya çalışarak yüzünü ellerinin arasına gömdü.

“Hiçbir şeyim yok... Gurur duyabileceğim tek bir şeyim bile yok... Ben değersiz bir pisliğin tekiyim...”

Böylesine acınası davrandığı için bile kendinden iğreniyordu. Pişmanlık duymaya çalışmak bile kibirli bir eylem gibi geliyordu. Ne af dileyebileceği ne de teselli bulabileceği bir yer vardı.

“Hata yaptım.”

İçinden, karanlığa bulanmış boğuk bir ses döküldü.

“Her şey koca bir hataydı... En başından beri.”

Kız kardeşini geride bırakıp Suou evinden çıktığı gün, raydan çıktığı andı. Şimdi bile hâlâ o yanlış yolda, hiçbir şeyden habersizce kaybolmuş durumdaydı.

“Masachika Kuze bir hataydı.”