Utanç ve Yıldızlar

İçini çekti. “Eve dönelim mi?”

“…Evet.”

Alisa, hemşirenin uyarısı zihninde dönüp dururken, yorgun görünen partnerinin peşinden girişe doğru ilerledi.

‘Ders dışı aktiviteler’ mi? Masachika… ve ben mi…?

Alisa, istemeden o senaryoyu gözünde canlandırdı; yanakları kızararak dişlerini sıktı.

“Asla!!!”

“Oha?! Ne oldu?”

Masachika sıçrayınca, Alisa da o an ne söylediğini fark etti. Utancından yüzünü çevirip Rusça mırıldandı: “Evet… Evlenene kadar beklemeliyiz… ya da en azından nişanlanana kadar. Sonuçta bebek sahibi olabiliriz… Yani, zaten ben öyle şeyler pek yapmadım ki…”

Alisa, öfke ve utançla yüzü buruşmuş bir halde kendi kendine tartışmaya devam ederken, hemen yanında ise…

Vay canına, ne kadar da parlak bir yıldız! Acaba akşam yıldızı o mu? Çok güzel.

Masachika, arka planda Alisa’nın samimi monoloğu dışında her şeyi düşünmeye çalışarak boşluğa bakıyordu.