Hayallerle Örülü Bir Gerçeklik

Space Brothers isimli mangada şöyle bir bölüm vardır: Kahramanımız, etrafındaki astronotlarla uzayın derinliklerine dair o son derece teknik ve çetrefilli konuları tartışabildiğini fark edince hayretler içinde kalır. Oysa çocukken ne zaman uzaydan bahsetmeye kalksa, arkadaş çevresinden tek bir kişi bile onunla ilgilenmemiştir. Ne zaman yazar dostlarımla bir araya gelip romanlar, manga, anime, oyunlar ya da diğer eğlence türleri üzerine sohbete dalsam, ben de o karakterin hissettiği o müthiş heyecanı iliklerimde hissediyorum.

Karakterlerin iç dünyasını deşmek, yazarın o eser aracılığıyla aslında ne anlatmak istediğini kurcalamak, şu veya bu sahnedeki o cılız mırıltıların veya feryatların peşine düşmek... Ya da bir karakterin altyapısının ne kadar muazzam olduğunu, bir rahip bir şeyi kutsamalı mı yoksa sadece dua mı etmeli diye kafa patlatmak. Terim olarak orijinal konsept mi demeli yoksa orijinal hikaye mi? Kaka mı demeli yoksa bok mu? Hatta bazen işi iyice ileri götürüp, “Bu hikayeyi başlatan romanda ‘cıbıl cıbıl donlar’ tabirini kullansam çok mu saçma olur? Sence Itsuki’nin kelime dağarcığına uyar mı?” diye sormak. Çıplak fotoğrafların mı yoksa giyinik olanların mı daha seksi olduğunu tartışmaktan, “Bak, taze bitti, şöyle bir hizmetçi karakteri uydurdum” ya da “Peki ya ben, bir kahraman olarak başka bir dünyaya çağrılsaydım?” diye hayallere dalmaktan bahsetmiyorum bile.

Koca koca kadınlar ve adamlar bir araya gelip işte böyle saçma sapan şeyler üzerine kafa yoruyoruz. Kimse çıkıp da, “Alt tarafı bir light novel bu,” ya da “Neticede bir manga, kurmaca şeyler için neden bu kadar celalleniyorsun?” demiyor. Hatta tartışmalar bazen öyle bir kızışıyor ki iş yumruk yumruğa kavgaya kadar varıyor; şu an klavyenin başında bu satırları yazarken bile eklemlerimdeki kan lekelerini görebiliyorum. Çıplağın her zaman kazandığını, bir kadının en doğal halinin en çekici hali olduğu gerçeğini neden anlamıyorlar ki?

İnsanın çok sevdiği bir şeyi işi haline getirmemesi gerektiği, aksi takdirde ondan keyif alma yeteneğini kaybedeceği söylenir. Bu bana mantıklı geliyor. Bu iş hiç kolay değil; her anı eğlence ve kahkahadan ibaret de değil. Hele bir yazarın, o neşeli komedi romanını yazarken kan kustuğunu öğrendiğinizde, o eserin tadını çıkarmak bazen imkansızlaşıyor. Ancak bu işi mesleğiniz yapmak size yepyeni pencereler açıyor; aynı zorlukları göğüsleyen dostlarla bu dertleri paylaşmak dünyanın en keyifli şeyi. İster roman olsun ister uzay, gerçekten sevdiğiniz bir şeye rastlamak ve o alanda çalışabilmek, beraberinde bazı kötü yanlar getirse de bence sonunda insanı mutluluğa ulaştırıyor. Kendi gerçekliğimde onca mücadeleyle boğuşurken bu dünyada henüz pes etmemiş olmamın tek sebebi light novel tutkum değil. Büyük ölçüde, bu dünya sayesinde tanıdığım ve başka hiçbir yerde rastlayamayacağım o eşsiz insanlar.

Kurmaca dünyalar için heyecanlanan o tuhaf ama bir o kadar büyüleyici insanlarla vakit geçirmek; onların içindeki cesareti, adaleti, aşkı, şehveti, dostluğu, düşleri, umutları ve nezaketi bizzat solumak benim için eşsiz bir saadet. İşte bu yüzden tüm bu kurgulara ciddiyetle yaklaşmaya devam etmek istiyorum. On binlerce kelimeye yayılan, son derece kişisel ve bir o kadar absürt bir aşk mektubu olan Bir Kız Kardeş İşte Bütün İhtiyacın bu şekilde ortaya çıktı. Elbette bu bir kurgu; gerçek bir kişi ya da kurumla hiçbir ilgisi yok ama hissettiklerim açısından bakıldığında, gerçeğin ta kendisi. Eğer bu hikayeden biraz olsun keyif alabildiyseniz, benden mutlusu yok.

Son olarak; illüstratörüm Kantoku’ya, editörüm Iwaasa’ya, bu kitabın mutfağında emeği geçen herkese, yorumlarıyla destek olanlara ve her şeyden önemlisi, bu kitaba ve yazdığım diğer eserlere ilgi gösteren okurlara gönülden teşekkür ederim. Ayrıca beraber oyun oynadığım, kadeh kaldırdığım ve çalıştığım herkese... Başka bir yerde söylesem çok utanırdım ama hayatıma dahil olduğunuz için teşekkürler. Macera devam etsin.

A-Ş-K-L-A!

Yomi Hirasaka, Gümüş Saçlı Çıplak Lolita Yazarı