İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Gecenin Yeni Hedefi

—Ha, çenen düşük senin, velet, dedi Tsuchimikado gülerek arkasını dönerken.

Sonra da sanki onları karaoke’ye davet ediyormuşçasına rahat bir tavırla el sallayarak acele etmelerini işaret etti.

—Bizimle gelin. Ve yakında patronlardan intikamımızı alacağız.

Accelerator’ın en büyük prangası, üst düzey yetkililerin uzaktan kontrol etmesini sağlayan elektrottaki emniyet kilidiydi.

Radyo sinyallerinin ulaşmadığı bölgelerde Sisters’ın vekil hesaplamalarını kullanamadığı için, üstlerin kontrollerini basitçe engelleyerek aşamazdı. Bu, aynı zamanda Sisters ile kendi bağlantısını da kesmek anlamına gelirdi.

Göz ucuyla bakıldığında, bu kusursuz bir kontrol aracı gibi görünebilirdi. Ama öte yandan, eğer bu sorunu çözebilirse, patronlarını alt etme fırsatı yakalayabilirlerdi.

Önce planları edinmem gerekecek, diye düşündü.

Kurbağa suratlı doktora bir ziyaret yapıp gerdanlık elektrodunun planlarını alacaktı. Sonra emniyet mekanizmasını tersine mühendislikle çözebilir, hatta zamanı kalırsa belki ikinci bir elektrot bile yaratabilirdi.

Ah, bu eğlenceli.

Genişçe sırıttı.

Uzaktan bakıldığında, gece şehir sokaklarında sohbet ederek yürüyen, yaşıt bir grup çocuk gibi görünebilirlerdi.

Ama Accelerator için içinde yalnızca sıcak bir şeyler kaynıyordu.

——Elektrodu kapatılmadan hemen önce telefonda konuştuğu o “adam”.

Belki de şimdi bir yerlerde koltuğunda rahatça oturuyor ya da tıpkı onlar gibi bu civarda yürüyordu. Telefonda sesini taklit etmek için cihazlar kullanılabildiğinden, adamın cinsiyeti bile şüpheliydi.

Ama o pislik, onu asıl beyni bulmaya yönlendirecekti.

Tüm bu talihsizliğin arkasındaki kişi.

Bir hedef olunca ne kadar da eğlenceli.

O gece hastanede, Last Order’ın vücudunda ayarlamalar yapan kurbağa suratlı doktora acil durum bildirimi geldi. Görünüşe göre o bildik genç adam yine kendini fazla zorlamış ve şimdi buraya getiriliyordu. İlk yardım ekibinin acil durum vakası raporuna kuru bir sırıtmayla yanıtlamıştı, gerçi belki de yapmamalıydı.

Amata Kihara tarafından 30 Eylül’de Last Order’ın başına enjekte edilen virüs tamamen ortadan kaldırılmış, artık geçmişte kalmıştı. Biraz rehabilitasyonla normal hayatına dönebilecekti.

Bir virüs, ha…

Onu alt etmek Aleister’ın planının bir kısmını engellemiş miydi? Muhtemelen hayır. Eğer böyle bir ihtimal olsaydı, Last Order’ı asla bu kadar kolay serbest bırakmazdı. Her zamanki gibi, sanki tüm önemli kısımların üzeri boyanmış, en azından dışarıdan bakıldığında sessiz ve huzurlu bir şekilde halledilmişti.

Ama Last Order’ın eşsiz fiziksel durumunu bir şeyler için kullandığına şüphe yoktu. Bu düşünce çizgisini takip edenler, onun ne yapmaya çalıştığını fark edebilirdi.

Kurbağa suratlı doktor, yatakta yatan kıza baktı.

Vücudu, en azından, yaklaşık on yaşında olduğunu gösteriyordu. O kadar küçüktü ki, sanki ona yanlış boyutta bir yatak vermişler gibi duruyordu.

—Bugünlük bu kadar ayarlama yeter. Başka bir hastaya bakmam gerekiyor. Uslu bir kız ol ve uyu, tamam mı?

Kız, Last Order, hafifçe başını salladı. Ardından, küçük dudaklarını oynatarak konuştu.

—O…

Kurbağa suratlı doktor sessiz kaldı ve dinledi.

—…Nerede o? diye soruyor Misaka diye soruyor Misaka.

Bu, büyük ihtimalle kimsenin cevaplayamayacağı bir soruydu. Kurbağa suratlı doktor elbette söyleyemezdi; ama geçici vasisi Aiho Yomikawa ve klonları yaratan Kikyou Yoshikawa bile Accelerator’ın şimdi nerede olduğunu bilmiyor gibiydi.

Buna rağmen, kurbağa suratlı doktor şöyle dedi: —Yakında dönecek. Çok yakında.

—Tamam… Misaka da onu yakında görmek istiyor, diyor Misaka diyor Misaka, başını sallayarak.

—İyi geceler, dedi doktor, hastane odasından çıkarken.

Uzun, karanlık bir koridorda yürüdü, az önce getirilen Touma Kamijou’ya doğru ilerliyordu.

Bunu yaparken, Last Order’ın sözlerini kalbine kaydetti.

O, hastalarının ihtiyaç duyduğu her şeyi temin eden türden biriydi.