Son Satırın Eşiği

Derken, hiç beklenmedik bir anda…

Accelerator kulağına çalınan bir hışırtı ile irkildi. Virüs kodunun üzerine yazıp sistemi düzeltmeye odaklanmışken, gözlerini sesin geldiği yöne çevirdi. Sürücü koltuğunun kapısına sıkışıp bayılmış olması gereken Ao Amai, sürünerek yanına kadar sokulmuştu.

Bu durum aslında kendi başına hiçbir tehdit oluşturamazdı.

Ancak adamın elinde simsiyah parıldayan bir tabanca vardı.

"İşime... çomak... sokma..."

Amai, kan çanağına dönmüş gözleriyle hırıldadı.

Şimdi geriye yirmi üç bin sekiz yüz doksan bir satır kod kalmıştı. Accelerator elini laptoptan çekemezdi. Paramparça olmuş kod diziliminde yapacağı en ufak bir hata, Last Order’ın beyninin tamamen harabeye dönmesine yol açabilirdi.

Ekranda beliren uyarı mesajlarının sayısı artık tek tek sayılabilse de Accelerator bunun Last Order’ın kritik durumunu temsil ettiğini çok iyi biliyordu. Tek bir uyarı mesajının bile kalmasına göz yumamazdı.