Son İlmek

Yine de elini Last Order'ın üzerinden çekmedi.

Olamazdı, böyle bir şeyin olmasına imkan yoktu.

Geriye sadece 102 satırlık kod kalmıştı. Ekranda tek bir uyarı penceresi duruyordu.

Git...meeeeee!

Ao Amai çığlık atıyor, titreyen elindeki tabancanın namlusu doğrudan Accelerator'a bakıyordu.

Kaçmasının, kurtulmasının yolu yoktu.

Tetiğe gitgide yaklaşan parmağa sadece boş gözlerle baka kalabildi.

Kuru bir patlama sesi.

Ses kulaklarına ulaşamadan, alnının tam ortasına balyozla vurulmuş gibi bir darbe indi. Kafasına aldığı darbenin şiddetiyle bütün vücudu geriye doğru büküldü. Boyun kemiklerinden çatırtıya benzer, tüyler ürpertici bir ses yükseldi. Ayakları darbenin gücüne dayanamayıp yerden kesildi.

Ama elini yine de bırakmadı.

Asla bırakmayacaktı.

Hata. Sıfırdan üç yüz elli yedi bin seksen bire kadar olan kodlar kırıldı. Hatalı kullanım nedeniyle idari komut iptal edildi. Tanımlamalar uyarınca iki bin bir seri numaralı birim yeniden uyandırılıyor.

Hafif, elektronik bir sesle birlikte son uyarı penceresi de yok oldu. Kızın o tanıdık sesini duyar duymaz her şeyi anladı.

Tehlikeli kodun üzerine yazma işlemini tek başına tamamlamıştı.

Vücudundaki bütün güç çekildi. Kurşunun etkisiyle havaya savrulan bedeni, o sıcak kızdan yavaşça, adeta süzülerek uzaklaştı.

Accelerator, boşlukta sürüklenirken elini uzattı.

Ancak parmakları artık ona ulaşamıyordu.

Çok istemişti ama hiçbir arzusu gerçek olmayacaktı.

Can havliyle tutunmaya çalışmıştı ama her şey avuçlarının arasından kayıp gitmişti.

Tanrım, ne kadar da safmışım. Bunca şeyden sonra...

Görüşü hızla bulanıklaştı ve karanlığa gömüldü. Cehennemin dibine yuvarlanır gibi sertçe yere çakıldı. Çamurlaşan bilinci parça parça dökülürken, düşünceleri de hızla karanlığın girdabına kapıldı.

Birini kurtarmanın, bana her şeye yeniden başlama şansı vereceğine gerçekten inanmış mıydım yakında?