Sıkışmış Hayatlar

İnsanları istifleme tabiri bir durum için kullanılacaksa, o kesinlikle hızlı yemek dükkanının karşı saldırı sırasındaki bu kalabalık olurdu.

İnsan selinin içinde yitip gitmiş bir halde, gözlerini yorgunlukla tavana dikti.

Yaz mevsimiydi, her yer tıklım tıklımdı ve hava inanılmaz sıcaktı. Öğğ, klimalar harıl harıl çalışırken bile neden bu kadar sıcaktı ki?

Sıranın milim kıpırdamadığını görünce başka bir yere gitmeyi düşünmeye başladı. Ancak arkasını döndüğünde karşısında yine aşılmaz bir insan duvarı buldu. Şimdi o kalabalığı yarıp geçmeye çalışsa herkese rahatsızlık verecekti.

Ah, şaka gibi, resmen cehennem burası.

Kendi kendine burukça gülümsediği sırada, giriş kapısının oralardaki kalabalık birden dalgalanmaya başladı. Birisi izdihamı yararak zorla içeri girmeye çalışıyor gibiydi. Boğuk şikayetler ve memnuniyetsiz mırıltılar bir dalga gibi dükkanın içine yayıldı.

Derken, Mikoto'nun önündeki kalabalık iki yana açıldı.

Üzerine doğru sendeleyen kişi, çok yakından tanıdığı biriydi.

"Ha? Hey, ne yaptığını sanıyorsun sen..."

"...ütfen, kaç..." diyerek sözünü kesti çocuk.

Sırılsıklam ter içindeydi ve her nedense sağ kolu beyaz sargı bezleriyle sarılmıştı.

Çocuk, kan çanağına dönmüş gözleriyle adeta yalvarırcasına haykırdı.