Sahada Meydan Okuma

Kamijou elindeki topu hafifçe sıktı. "O top... Az önce düştü mü?"

"Evet, düştü ya! İzlemiyor muydun? Tam vurucunun önüne geldiğinde nasıl aşağı süzüldüğünü görmedin mi?"

"Ha? Bana gayet normal fırlatmışsın gibi geldi."

"K-Kamijou! Vurucunun durması gereken yerde değildin, o yüzden anlayamazsın! Eğer elinde bir sopa olsaydı, çatallı topumun ne kadar keskin olduğunu iliklerine kadar hissederdin!"

"Vay canına. Madem öyle diyorsun, Fukiyose..." Kamijou dişlerini göstererek güldü ve her ihtimale karşı yanında getirdiği faraş takımlarının arasından yaklaşık elli santim boyunda, plastik saplı küçük bir süpürgeyi çekip çıkardı. "Bu söylediklerin kulağıma bir meydan okuma gibi geldi."

Süpürgenin sapını hayali bir beyzbol sopasıymış gibi kavradı, vuruş zamanlamasını ölçmek için bileklerini hafifçe çevirerek ellerini alıştırdı.

Fukiyose ise Kamijou’nun geri fırlattığı topu havada yakaladı ve yüzünde korkusuz bir ifadeyle genişçe sırıttı. "Demek Büyük Lig Fukiyose’nin atışını karşılamaya niyetlisin, ha? Bir maymuna göre oldukça komiksin."

"Bu topu sahanın dışına dikeceğim."

"Sana gerçek bir çatallı topun nasıl düştüğünü ve yenilginin o acı tadını bizzat tattıracağım!"

"O topu parkın dışına göndereceğiiiiiiiiiiiim!"

Beyzbol topu havada süzüldü.

Rüzgarın yarılan sesi yankılandı.

Eğer topun gerçekten düşüp düşmeyeceğini bekleyip görseydi, vuruş yapmak için çok geç kalmış olacaktı.

Fukiyose’nin asıl niyetini ve yetenek düzeyini tam olarak kestiremese de, bu meydan okumayı cevapsız bırakamazdı.

Tüm vücudunu bir güç ve gerginlik dalgası sardı.

Zamanlamayı ayarladı, ciğerlerindeki havayı hafifçe boşalttı, ayaklarını yere sağlamca bastı. Kollarının ivmesiyle kalçasını döndürdü ve iki eliyle kavradığı süpürgeyi var gücüyle savurdu...

Ve...