4

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

Incidentally, this Itsuwa girl seemed to have a very peaceful, conscientious personality.

Even when Kamijou bluntly pointed out the situation, she didn’t karate chop him, bite him in the head, or try to burn him to a crisp with a one-billion-volt current, or anything eccentric like that. Her face had reddened as she gave a painful grin, saying something like, “Ah-ah-ha-ha. Well now, this is rather embarrassing. Ah-ha-ha-ha-ha-ha,” crossing her hands over her chest, and trotting away to the bridge with her bag on it and her change of clothes.

Her face was smiling, but her eyes seemed strangely tearful. She seemed like an adult, one with very good sense.

“Hmm…” For some reason, Kamijou was the one feeling super awkward.She could have at least yelled “kyaa” or something, he thought, gazing into the distance.

After about ten minutes, Itsuwa returned wearing completely different clothes. Where on earth had she changed? She was perfectly dry now, but he sniffed faint perfume on her—maybe she was worried about the smell of river water.

“I-I’m sorry I made you wait,” she said. She had a big bag over her shoulder.

Her clothing consisted of a blouse that was light green like ice cream and dark brown pants that went down to her calves. Her blouse looked thin enough to be see-through if one held it up to the sun. Itsuwa didn’t have the buttons done up; instead it was tied in a knot near her navel to hold it closed.

Directly over her naked upper body.

She wasn’t wearing anything underneath, which seemed, strangely enough, to emphasize her cleavage.

Kamijou gave her a blank look. “…Itsuwa?”

“I—I can’t help it! This was supposed to be worn over my tank top to change the impression my clothes gave! Please don’t say anything, please!!”

She was right; it must have been for slipping on, because upon closer inspection, the blouse had no buttons. There was no way to close it except for tying it in the front.

She seemed well aware there was only so far she could go with what she had on hand. She withered under Kamijou’s indefinable gaze.

But originally, Itsuwa had jumped into the river to rescue him. He would just have to back her up for now.

Kamijou set his lacking brain into full motion. “But Kanzaki wears something like that, so isn’t it okay?”

“The priestess doesnotdress this slovenly!!” Her complete denial was also a reaffirmation that her own clothes were so, and her entire face went red.

Still, if she was brazen about it like Kanzaki, she could probably pass as a “girl who probably was out dancing all night long.” But she was being coy about it, huddling up and fidgeting, which made her stand out as unusual.

“Well, I don’t know about Mr. Tsuchimikado, but if you’re here to get the document, too, shall we meet up with him and act in concert?” She must have wanted to get the idea of her wardrobe off the table quickly, because the topic shift had come with some force.

Kamijou, for his part, knew absolutely nothing about French. He had no passport, either, so he had no way of getting back to Japan if he ended up by himself. Itsuwa’s proposition worked all of that out.

“W-well, I’d appreciate it.”

“Then let’s go somewhere we can sit down first,” she suggested. “There’s a lot we have to talk about.”

Kamijou looked down at his own clothes. “I’m soaking wet,” he muttered. “It’d be nice to at least wipe off the mud.”

Itsuwa’s spine straightened. She began to fish through her bag, flustered. “I-if you need it, I—I have a hand towel right here.”

Before she finished talking, a towel slapped over his face.

Kamijou turned back, surprised, to see an older Caucasian man walking a big dog along the dry riverbed as he waved his hand behind him without looking, as if bothered and saying, “I don’t need it back.”

Kamijou took the towel off his head. “…Right. Guess there are nice people out there. Why do French people look so cool when they do simple stuff like that? Huh? Itsuwa, why are you all frozen up?”

“N-nothing, it’s nothing…,” she replied, shoulders drooping.

He tilted his head in confusion as he continued wiping up the dirt on his face and clothes with the towel. “Which reminds me. There’s demonstrations and riots happening here, too, aren’t there? Do people get inspected? I don’t have a passport or anything.”

“There have been several inspections but only of possessions. I don’t think they were serious enough to ask people to show passports. And I can trick the searches by using sorcery,” she added, then muttered quietly, “A bigger towel. That was a good idea. B-but no, hand towels are good, too…,” as she readjusted her bag’s shoulder strap.

Avignon.

A city in the south of France. The original, ancient town, four miles across, sat at the heart of the modern city, surrounded by ramparts. Many a building was crammed into the limited space there. During its golden age, it must have had a big effect on European culture as a whole. Perhaps that was why it was France’s number one tourist location to this day.

“…Hmm. Anyway, you said you were investigating the Document of Constantine in Avignon. I get that, Itsuwa, but…”

After receiving that explanation, Kamijou and Itsuwa passed through an arched castle gate installed in a giant stone wall, then entered the ancient boundaries of Avignon.

When they came out into what looked like a public plaza, they saw something like an open café. Its signboard sat beside the road, with French words (or what Kamijou had to assume were French words) next to the English on it. It didn’t feel as much meant for tourists as just made in consideration of people there for the first time.

Itsuwa led Kamijou out of the public square and onto a smaller road.Maybe she’s got a hole-in-the-wall place, he thought. “I thought we were going somewhere to sit down for now.”

“Y-yes.”

“So why are we going to a Melty Coffee? I mean, it’s a foreign business to begin with, so it’s not weird it’s in France, but I thought it was entirely a Japanese chain. Isn’t there, like…you know, a famous hidden place some old couple started up as a hobby or something?”

“W-well, there are some places like that, I suppose…,” said Itsuwa apologetically. “Um, those places mostly have only locals going there…If Japanese people from abroad like us went in, we’d really stand out. I figured, well, a chain restaurant like this where lots of Japanese tourists visited would be better…”

“Mm,” grunted Kamijou. He was about to yield to her opinion but suddenly thought of something. “…Wait, Itsuwa. If we’re worried about appearances, I’m pretty dirty right now.”

Kamijou had gotten a towel at the dry riverbed earlier, but that alone couldn’t get all the dirt off. His clothes were a lot drier, but he couldn’t do anything about the mud stains.

“If I go in like this, we might not just stand out; they might chase us away, right…?”

“No, that’s all right,” replied Itsuwa in a natural tone.“Right now, that’s all right.”

He understood what she meant as soon as they entered the store.

Its interior furnishings were exactly the same as the ones in Japan. The entire wall facing the road was a glass pane, with seats for one and longer tables lined up in rows. In the middle of the room there were four-person booths, with the ordering counter in the back. Kamijou couldn’t read French, but given the omnipresent placards with no-smoking symbols on them, these were the no-smoking seats. But if there was one difference, it would be the patrons. Since this was France, of course, he didn’t see any Japanese people.

Nobody had been around where he’d landed in his parachute, but the café was fairly crowded. Perhaps it was simply that while people were afraid of the protests and riots, they couldn’t stay cooped up at home and still live their lives. The point was that the flow of people was extremely focused, since they were only going to places they absolutely had to.

And there was one other thing.

Most of the guests had mussed hair and dirty clothes, mud on them, and arms and legs wrapped in bandages. Everyone from the burly adults to the small children had at least a bruise on their face, with uninjured people being more unusual.

“Protests and riots, huh…?” muttered Kamijou to himself.

For the time being, though Academy City and the Roman Orthodox Church were displaying completely antagonistic viewpoints, it hadn’t escalated into full-blown military action. Still, these changes were steadily starting to eat away at the world.

Unpleasant changes—changes nobody wanted.

“We have to do something soon,” said Itsuwa softly.

“…Yeah. Hence the strategy meeting.” Kamijou kept his answer short as well.

This wasn’t the time to be relaxing and eating, but Itsuwa pointed out that if they sat around without ordering anything, they’d stand out. Well, Kamijou found it uncomfortable indeed to make small talk under the glare of the employees, so they went up to the counter for now.

The lady behind the register was, of course, French.

Okay, thought Kamijou. “I-Itsuwa, since we’re in France, do I have to speak French?”

“What?”

“Like, should I be expecting some plot twist where even though she’s French, she can speak English?”

“Um, I think English should work in most places in the EU. Japan is surrounded by water, but here their sense of national borders is weak. See, look—that man over there is German, and the one across from him looks Italian. The chain restaurant service business needs employees to talk to a lot of different people, so I don’t think French is the only thing that will work here.”

“O-oh!!” said Kamijou, getting energetic all at once.

The time had come to show them the fruits of using his “Easy English Training” cell phone learning application. In truth, he was stuck on practice level four in the app, but no point worrying about that. He marched right up to the counter, and before the cashier could ask what he would like, he said, “Coffee and sandwich please!!” in English.

İngilizce kelimeleri Japonca aksanıyla yuvarlayarak telaffuz etmişti ama tezgahtaki kadın ne demek istediğini anlayarak başını salladı.

A-Anlamıştı!

Buna bu kadar sevinmek, kendi pratik İngilizce seviyesinin ne kadar acınası olduğunu yüzüne vurmuş gibi hissettirdi. Derken kadın yabancı bir dilde, muhtemelen yedi euro tuttuğunu belirten bir şeyler söyledi.

Kamijou bir an ne yapacağını şaşırdı.

Yanında yenle ödeme yapamazdı.

"Ş-Şimdi ne yapacağız?!"

Kamijou’nun yüzü yıldırım çarpmış gibi kararırken hemen yanından uzanan Itsuwa, elindeki birkaç kağıt euroyu kadına uzattı. Kamijou parayı sonra ödeyeceğini mırıldanırken bir yandan da içinden bir euronun kaç yen ettiğini hesaplamaya çalışıyordu.

Itsuwa, tezgahtaki kadına dönüp gayet akıcı bir Japonca ile konuştu: "Şey, ben bir espresso, Berkshire domuz etli sandviç, bir de şu sağlıklı sebze çubuklarından alabilir miyim lütfen?"

Fransız kasiyer kadın yine onaylarcasına başını salladı.

Kamijou kendini tutamayarak bağırdı: "Ne? Japonca mı?! Japonca konuşabiliyor muyduk yani?!"

Kasiyere daha dikkatli baktığında, üniformasının omuz kısmına iğnelenmiş, yan yana dizili küçük ülke bayrağı rozetlerini fark etti. Muhtemelen bu bayraklar, müşterilere o dillerde hizmet verilebileceğini gösteriyordu.

Durum böyle olunca, Kamijou’nun o meşhur İngilizce yeteneği iyice şaibeli bir hal aldı. Kadın muhtemelen onun Japon aksanlı İngilizcesini hemen çözmüş ve siparişi ona göre girmişti.

Bütün hevesi kaçan genç, tepsisini alıp oturacak bir masa bulmak için ilerledi. Birkaç an sonra Itsuwa da yanına geldi. Elindeki tepsiyi masaya bıraktıktan sonra çantasını omzundan indirip ayaklarının dibine koydu.

İşte tam o sırada çantadan ağır, metalik bir çınlama sesi yükseldi.

Kamijou hafif bir merakla o tarafa baktı.

Bunu gören Itsuwa nedense aniden kızardı ve ellerini panikle havada salladı. "L-Lütfen kusura bakmayın, önemli bir şey değil!"

"Ama o ses..."

Kamijou sözünü bitiremeden, Itsuwa dudaklarını neredeyse hiç kıpırdatmadan fısıldadı: "(...Bir silah.)"

"Ha?"

"(...Kabzası beş parçaya ayrılıyor. Kullanacağım zaman hepsini birleştirip mızrak haline getiriyorum. Ek yerleri yüzünden dayanıklılığı düşüyor farkındayım ama başka türlü yanımda taşımam imkansız...)"

Kız böyle söyleyince Kamijou, Itsuwa’nın Chioggia’da da devasa bir mızrak kullandığını hatırlar gibi oldu.

"Her neyse, şey... Tsuchimikado ile iletişim kurabildiniz mi?"

"Hayır." Kamijou telefonunu cebinden çıkardı. "...Düşerken birbirimizi kaybettiğimizden beri ses seda yok. Hat düşmüyor bir türlü. Benim telefonum çalıştığına göre, o ya cihazını kapattı ya da baz istasyonunun çekmediği bir yerde... Gerçi başına ne gelirse gelsin, o bir yolunu bulup hayatta kalır."

Numarayı bir kez daha tuşladı ama arama bile yapmadı; muhtemelen ikisinden biri kapsama alanı dışındaydı. Nehire düşmemize rağmen telefonun hala çalışıyor olması mucize. Amma sağlam çıktı, diye düşünerek cihazı cebine geri koydu.

Şimdilik sandvicini yiyip bir durum değerlendirmesi yapmaya karar verdi. Ancak o sırada tepside hiç peçete olmadığını fark etti. "Hadi ama, şimdi ne yapacağım? Yemeden önce ellerimi silmek istiyordum."

Nedense bu şikayet üzerine Itsuwa’nın gözleri parıldadı. "E-E-Eğer isterseniz bende..." Yanakları kızararak ayaklarının dibindeki çantayı karıştırmaya yeltendi ancak tam o sırada Fransız bir garson kadın yanlarından hızla geçti. Ağzının içinden Fransızca olduğunu tahmin ettikleri, soğuk bir "pardon" kelimesi döküldü ve oldukça kaba bir tavırla masaya birkaç peçete fırlattı.

Masadan mendil çıkarmaya çalışan Itsuwa, elindeki havluyla kalakaldı. Yüzünde derin bir hayal kırıklığı vardı.

Kamijou nihayet eline geçen peçetelerle ellerini kurularken asıl konuya girdi. "Bu arada, az önce Avignon’u araştırdığından bahsediyordun... Bir saniye, ne oldu Itsuwa?"

"Y-Yok... Bir şey yok...," dedi genç kız, yaz sıcağında pencere kenarında susuz bırakılmış bir saksı çiçeği gibi boynunu bükerek.

Kamijou boğazını temizleyip konuya döndü: "Avignon hakkında bazı şeyler araştırıyordun, değil mi? Neden Vatikan değil de Fransa? Şüpheli bir şey mi buldun?"

"E-Evet," diyerek başını salladı Itsuwa. "Aslında biraz daha bilgi topladıktan sonra Fransa’daki diğer Amakusa üyeleriyle iletişime geçmeyi düşünüyordum."

"Yani tahminimiz doğru çıktı," dedi Kamijou.

Itsuwa bunu inkar etmedi. "Papalık Sarayı denen binayı biliyor musunuz?"

"?"

"Burası, Avignon’daki en büyük Roma Ortodoks yapısıdır. Aslında, Avignon şehrinin bu binanın etrafında genişleyerek kurulduğunu söylemek daha doğru olur."

"Papalık Sarayı demek...?" diye mırıldandı Kamijou. Papalık olduğuna göre, işin içinde papa mı vardı? "İyi de, papa için yapılacak bir sarayın Vatikan’da olması gerekmez miydi? Akıllarına gelen en gösterişli ismi koymuşlar gibi sanki."

"Şey, aslında durum biraz farklı," diye başladı Itsuwa, kelimeleri seçmekte zorlanır gibi bir hali vardı. "Avignon şehrinin geçmişi biraz karmaşık."

"Nasıl bir geçmiş?"

"On ikinci yüzyılın sonlarında, Roma Ortodoks papası ile Fransa kralı arasında büyük bir anlaşmazlık çıktı. Bu güç savaşını en sonunda Fransa kazandı. Dönemin Fransa kralı, papaya kendi isteklerini kabul ettirme hakkı kazandı... Bu isteklerden biri de papanın Vatikan’daki merkezini bırakıp Fransa’ya gelmesiydi.

Tarihte buna Avignon Papalığı deniyor," diye ekledi. "Bir diğer adı da Babil Sürgünü."

"Merkez derken, Vatikan’ı mı kastediyorsun?"

"H-Hayır. O dönemki adı sanırım Kilise Devleti ya da Papalık Devletleri idi."

Itsuwa’nın anlattığına göre Fransa, Roma Papalığı’nı kendi kontrolü altında tutarak Roma Ortodoks Kilisesi’nin sunduğu ayrıcalıklardan ve nüfuzdan kendi çıkarları için faydalanmak istemişti.

"Ve onları alıkoymak için bu Avignon şehrini seçtiler. Onları hapsettikleri bu devasa saraya da Papalık Sarayı adı verildi."

"Hapis hayatı demek?"

"Birkaç Roma papası, bu sürgün hayatında tam altmış sekiz yıl boyunca burada tutuldu. Elbette bu süre zarfında papa olarak görevlerini yerine getirmeye devam etmek zorundaydılar." Itsuwa elindeki sebze çubuğundan bir ısırık aldı. "Ancak bir papa olarak, kendi merkezleri olan Papalık Devletleri dışında yapamayacakları bazı şeyler vardı. Yeni kardinal atamak ya da ekümenik konsilleri toplamak gibi hayati meseleler... Merkezdeki binaların konumu, oradaki yapılar ve içindeki tüm Kutsal Emanetler... Aynı koşulları burada, Avignon’da baştan yaratmaları imkansızdı.

Bu, sıfırdan yepyeni bir Vatikan inşa etmekle eşdeğer olurdu," dedi. "Bu yüzden Kilise bir hileye başvurdu."

"Nasıl bir hile?"

"Avignon’da aynı tesisleri kuramayacakları için, orası ile Avignon arasında büyüsel hatlar çektiler. Böylece merkezdeki tüm mekanizmaları buradan, uzaktan kontrol etmeyi başardılar."

"...Bir nevi ana bilgisayara uzaktan erişim sağlamak gibi."

"Sürgün dönemi bitip papa merkezine geri döndüğünde bu hatların kesildiği söylense de... Bölgedeki büyü akımlarını incelediğimizde, o belgeyi Avignon’da kullanabilecekleri tek yerin bu saray olduğunu görüyoruz. Belki de mevcut Kilise yönetimi, bu hatları bir noktada gizlice yeniden aktif hale getirdi."

"Hmm..." Kamijou onaylarcasına başını salladı. Durumu kafasında tarttıktan sonra sordu: "Peki, sarayın içine sızıp bir araştırma yaptın mı?"

"H-Hayır," diyerek ürkekçe başını iki yana salladı Itsuwa. "Sadece dışarıdan bilgi topluyordum... Aslında planım, yeterli istihbaratı sağladıktan sonra vekil papayla iletişime geçmek ve buraya büyük bir güç yığıp hep birlikte içeri girmekti."

Söylediğine göre vekil papa Saiji Tatemiya, Amakusa bünyesinde nesiller boyu aktarılan özel bir Kutsal Emanet’e sahipti. Yine de, işin içine tüm dünyayı sarsan o meşhur belge girince, Itsuwa tek başına hareket etmenin çok tehlikeli olacağına karar vermişti.

"Eğer Tsuchimikado da buraya ulaşmaya çalışıyorsa, elinde Avignon’un şüpheli olduğuna dair başka bir bilgi kaynağı var demektir. Bu da tahmin ettiğin gibi, Roma Ortodoks Kilisesi’nin o belgeyi Papalık Sarayı’nda kullandığı ihtimalini neredeyse kesinleştiriyor.

Ama...," diye ekledi Kamijou, "o belge zaten en başından beri Kilise’ye ait değil miydi?"

"E-Evet."

"O zaman neden Vatikan’da kullanmıyorlar? Kendi kalelerinden dışarı çıkarmaları için mantıklı bir sebep göremiyorum. Avignon sadece Vatikan’daki sistemleri uzaktan kontrol etmeye yarıyor, burada yapabilecekleri ekstra bir büyü yok ki."

"Bu konuda birkaç teorim var ama..." Itsuwa bir an düşündükten sonra yavaşça devam etti. "Acaba belgeyi kullanmak için gereken onay süreci çok mu uzun sürüyor? Kilisenin en tepesindeki yüz kırk bir kardinalin tamamının rızasını almak gerekiyor. Papanın Vatikan’da büyük bir otoritesi olabilir ama yine de tek başına buyruk hareket edemez. Geçmişte bu belgeyi kafalarına göre kullanamamalarının sebebi de bu olmalı."

Itsuwa, Roma Ortodoks Kilisesi’nin kendi üst kademelerinde bile amansız bir taht kavgası olduğunu, belgenin bu iç çekişmelerde kullanılmaması için böyle bir kural konduğunu açıkladı.

"Ancak elimizdeki bilgilere göre, sistemi Avignon üzerinden uzaktan kontrol etmek olağan dışı bir durum ve kardinallerin onayını gerektirmiyor. Tabii Vatikan dışından bunu aktif hale getirmek anında olmuyor; Avignon’da ciddi bir ön hazırlık yapmaları gerek. Açık konuşmak gerekirse, eğer şimdi harekete geçersek, sistemi çalıştırmalarını engelleyebilir ve dünyadaki bu kaosu durdurabiliriz."

"Ama her halükarda, Papalık Sarayı’na girmeden bir şey yapamayız..."

"Amakusa’nın harekete geçmesi için gereken bilgilere neredeyse ulaştım. Birkaç gün içinde saraya sızma operasyonuna başlayabileceğimizi düşünüyorum."

Bilim ve büyünün karşı karşıya geldiği bu savaşta, Itsuwa ve arkadaşları Roma Ortodoks Kilisesi’ni durdurmak için canlarını ortaya koyacaktı.

İngiliz Kilisesi, büyü tarafının kontrolünün tamamen Roma’nın eline geçmesinden hoşnut değildi elbette. Yine de onlara açıkça cephe alıp diplomatik bir kriz yaratmak istemiyorlardı. Itsuwa konuşurken hep Amakusa ismini kullanmış, İngiliz Püriten Kilisesi’nin adını ağzına bile almamıştı. Bu da demek oluyordu ki, İngilizler kendi şemsiyeleri altındaki Amakusa’yı maşa olarak kullanıp belgeyi sabote etmeye çalışıyordu. Operasyon başarısız olursa, Amakusa’nın kendi kafasına göre hareket ettiğini söyleyip işin içinden sıyrılacaklardı.

"..."

Kamijou zaten Tsuchimikado’dan ayrı düşmüştü. Tek başına o tekinsiz saraya dalıp ortalığı karıştırmaktansa, Itsuwa ile omuz omuza verip Amakusa’nın planına yardım etmek çok daha mantıklı ve güvenli görünüyordu.

Kamijou için en kestirme yol, Itsuwa’nın bilgi toplamasına yardım etmek ve Amakusa’nın içeri sızmasını kolaylaştırmaktı. "Itsuwa, benim yapabileceğim bir şey var mı?"

"Efendim?"

Saraya birkaç gün içinde sızacağını söylemiştin ama ne kadar erken davranırsak o kadar iyi, değil mi?

Ş-şey, evet, diye kekeledi genç kız, kafasındaki kafa karışıklığına rağmen cevap vermeye çalışarak. Eğer istersen...

Fakat sözünün gerisini getiremedi.

Çünkü boğuk bir gürültüyle birlikte...

...yola bakan pencere ansızın tuzla buz oldu.

Bu fırlatılan bir taş değildi. Bir sopa ya da metal boru da değildi.

Ellerdi.

Düzinelerce, belki de yüzlerce insan eli cama bastırmış ve oluşan basınç yüzünden cam içeriye doğru patlamıştı. Dükkanın içinden birkaç çığlık yükseldi ama bu sesler bile içeriye sel gibi akan insan selinin uğultusunda kaybolup gitti. Bir zombi filmindeki dehşet sahnesinden farksızdı.

Ortada apaçık anormal bir durum vardı ama Kamijou sebebini hemen anladı.

Ayaklanma mı çıktı?!

B-bu taraftan!!

Itsuwa bir eliyle ayaklarının dibindeki eşyalarını kapıp diğer eliyle Kamijou’nun kolunu kavradı ve hemen koşmaya başladı. Ön kapı yerine doğrudan acil durum çıkışına yöneldiler. Bu sırada yüzlerce kişiden oluşan bir güruh dükkana dalarak içeriyi bir anda tıklım tıklım dolu bir metro vagonuna çevirdi.

Fransızlar!

Akademi Şehri’nden mi gelmişler?!

Öldürün onları. Tereddüt etmeyin. Onlar düşman!!

Kamijou tek bir kelime bile Fransızca bilmiyordu ama seslerindeki öfke ve nefret kulaklarında ürkütücü bir netlikle çınladı.

Arpasına döndü. Çığlıklar birbirine karışıyordu. İçeride kadınlar ve çocuklar da vardı. Fakat onların yardımına koşamadan Itsuwa acil durum kapısını çekip kapattı.

Itsuwa!!

Hareket etme şekillerine bakılırsa kimse ölmeyecektir. Çok kalabalıklar. İzdiham yüzünden kendi hareket alanlarını kısıtlıyorlar. Domino taşları gibi birbirlerinin üzerine devrilmedikleri sürece kimse ciddi şekilde yaralanmaz.

Mesele bu değil!! En azından o çocuklar...

Sadece bu kadar mı?! diye bağırarak sözünü kesti Itsuwa. ...Eğer sadece buysa, şu an dünyanın her yerinde yaşanıyor. Hem o insan dalgasının içine geri dönseydik ne yapabilirdik ki? Buraya kadar bu felaketi kökünden kazımak için geldik, değil mi...?

...Kahretsin.

Eğer Kilise’nin kullandığı o belgeye bir çare bulabilirsek, her şey yatışacak. Bu ayaklanmanın ortasında kalırsak kıpırdayamayız. O zaman da ortalığı yatıştıracak kimse kalmaz.

...Kahretsin, kahretsin!! diye tükürürcesine mırıldandı genç çocuk, dişlerini sıkarak. Roma Ortodoks Kilisesi canının istediği gibi ayaklanma çıkarıyor, Akademi Şehri de kendi çıkarı için buna göz yumuyordu. Olan ise sadece arada kalan masumlara oluyordu. Bunu nasıl görmezden gelebilirdi? Buna hemen şimdi son verecekti. Bu aptalca saçmalığı olabildiğince çabuk bitireceğine yemin etti.

Kamijou ve Itsuwa, iki yanlarında devasa binaların yükseldiği arka sokaklardan birine daldılar. Arkalarında bir yerlerde iri yarı bir adam kükredi. Cam kırılma sesleri kulaklarına kadar ulaştı. Peki o acı ağlama sesi kime aitti? Hatta havayı sarsan bir patlama sesi bile duyuldu; birisi benzini ateşe vermiş olmalıydı.

Tüm bunların amacını çözemiyordu.

Avignon’daki bir Japon şirket zincirinin mi peşindeydiler? Yoksa içinde çok sayıda Japon turist barındıran bir otele mi saldırmak istiyorlardı? Durum ne olursa olsun, asıl amaçlarını çoktan unutmuşlardı ve şimdi sokaklar sadece etrafı yakıp yıkmak isteyen insanlarla dolup taşmıştı.

Itsuwa, daha ne kadar koşacağız?

Şimdilik sadece yakalanmayacağımız bir yere...

Genç kızın sözleri aniden kesildi.

Dar sokağın diğer ucunda beliren yeni bir kalabalığı görmüştü.

...Zamanlama da bu kadar mükemmel olur..., diye düşündü Kamijou, omuzları hafifçe sarsılırken. Hey Itsuwa, bir süredir buraları inceliyorsun, değil mi? Daha önce hiç böyle bir ayaklanmanın ortasında kaldın mı?

Ne? H-hayır. Amakusa çevreye uyum sağlama konusunda uzmandır. Normalde bir ayaklanmanın ne zaman çıkacağını önceden sezer ve bölgeyi çoktan terk etmiş oluruz...

...Tahmin etmiştim. Bu durum Kamijou’ya can sıkıcı bir gerçeği fısıldadı. Zamanlamaları fazla iyi.

Ne demek istiyorsun...?

Eğer o belgeyi kullanan düşmanın bizim gibi Avignon’da saklandığını varsayarsak, paraşütle süzüldüğümü görmüş olabilirler. Net olarak göremeseler bile, Akademi Şehri yapımı süpersonik bir yolcu uçağının hız kestiğini ve havadan bir şey bıraktığını tespit etmiş olmalılardır. Eğer beni gözlüyorlarsa, bu tür bir tepki vermeleri çok doğal.

Bekle, yani...

Bu ayaklanmalar... Bizim önümüzü kesmek için! diye bağırdı Kamijou, tam o esnada yolu kapatan kalabalık onlara doğru harekete geçerken.

Papalık Sarayı’nın da bulunduğu eski Avignon şehri küçüktü ve tarihi surlarla çevriliydi. Zaten kısıtlı olan bu alana sürekli binalar dikilmişti; yollar o kadar dardı ki bisikletler bile geçmekte zorlanıyordu. Buna bir de üzerlerine çöken on metreden yüksek binalar eklenince, şehir insanda tuhaf bir sıkışmışlık hissi uyandırıyordu.

Dar yolları, insan güruhları tarafından birkaç noktadan birden kapatılmıştı.

Ayaklanmaya katılanlar adeta kendilerine zarar verircesine kör bir nefretle hareket ediyordu.

Kamijou bir an düşündü ve kararını verdi. Eğer önlerindeki bu insan seline karşı koyup yollarını açmazlarsa, Papalık Sarayı’na asla ulaşamazlardı. Ne olursa olsun, oraya gitmedikleri sürece bu sorun çözülmeyecekti. Zaman geçtikçe daha fazla insan zarar görecekti.

Gidelim, Itsuwa.

Ne...?

Tsuchimikado’nun aramasını bekleyecek vaktimiz yok gibi görünüyor. Amakusa da hemen burada olamaz, değil mi? Kalabalığı yarıp saraya doğru ilerlemeliyiz. Düşman varlığımızdan haberdar olduğuna göre, onlar da yakında burada olmayabilir.

Ve...

En kötü ihtimalle, Vatikan’a dönerlerse belgeyi hâlâ kullanabilirler. Benim gibi bir acemi bile o şeyin ana üslerine dönmesi halinde işlerin çok daha sarpa saracağını bilir. O şeyi hemen burada, şimdi yok etmeliyiz!!

Itsuwa bir an tereddüt etse de sonunda başını sallayarak onu onayladı.

Fransa’nın dört bir yanına dağılmış Amakusa üyelerini toplamakla vakit kaybedemeyeceklerine karar vermiş olmalıydı.

Bu sırada, dar sokağın diğer ucundan yüzlerce isyancı üzerlerine doğru yaklaşmaktaydı.

Balık istifi gibi dizilmişlerdi; etten kemikten aşılmaz bir duvar oluşturuyorlardı.