deki Tehlike

Çünkü...

O kalabalığın tam ortasında, yüzünde son derece sert bir ifadeyle duran Kuroko Shirai’yi görmüştü.

“Gyaaaaaaaaaaaaaaahhh!!” Uiharu’nun omuzları irkilerek sarsıldı.

Kollarına aniden dolan sıra dışı güç yüzünden kemandan kulak tırmalayıcı, gıcırtılı bir ses yükseldi.

Shirai ise gözlerini dikmiş, cemaatin tam ortasında duran iş arkadaşına doğru tüm zihinsel enerjisiyle öfke saçıyordu.

“...Ah, şimdi anlaşıldı. Eşyaları taşımama yardım etmek için can atmasında bir iş olduğunu biliyordum zaten, demek mevzu buymuş. Meğer başka bir amacı varmış. Asla boş bulunmaya gelmiyor, yoksa işte böyle şeyler oluyor. Üstelik ben bile onun bana böyle tatlı, sıcacık gözlerle bakmasını sağlayamamışken... Abla...!”

Yüzündeki ifadeye bakılırsa, her an yerdeki bir televizyon kablosuna takılıp kapaklanacak gibiydi.

Kazari Uiharu’yu soğuk bir ter basmıştı ama Mikoto Misaka, her zamanki gibi durumun farkında bile değildi.

“Bir sorun mu var?”

“H-hayır, kesinlikle hiçbir şey yok!!”

“Sana şüpheli şüpheli bakan biri mi var yoksa?”

“Öyle söylememelisiniz!!”

Uiharu, gözleri neredeyse gözyaşları ile dolmuş halde konuştu fakat Mikoto, tüm bu süre boyunca Shirai’nin orada olduğunu aklının ucundan bile geçirmedi.