Anlamayanların Yükü

“Evet, biliyorum. Küçük kız kardeşim… Kaniha bu yüzden tutuklandı.”

Amari’nin bahsettiği o genç Seksen Altı dinleme kızı olmalıydı.

“Bence en iyisi de bu oldu. Kaniha da benim gibi Myora ailesine evlatlık verilmişti ama o bizden farklıydı… Cumhuriyet’in de onlara yardım ettiğini biliyordum.”

“…Sizden farklı mı?” Yuuto, şüphelerine rağmen dikkatle karşılık verdi.

“Bunun size zahmet olacağının farkındayım,” diyerek sözünü kesti Citri.

Mor gözleri, etek kumaşını sıkan ellerine kilitlenmişti; bilerek ona bakmamaya çalışıyordu.

“Ama zamanımız yok – askere yazıldınız, eminim biliyorsunuzdur. Lütfen bana söyleyin.”

Yuuto, bir an sessizlik içinde düşündü. Citri dinlenmiyor olsa bile, Taarruz Paketi hakkında ona bilgi sızdıramazdı. Bir Federasyon askeri olarak, bildiği pek çok şey gizli kabul ediliyordu.

Ancak… kullandığı kelimeler – farklı, biz.

“Ne sorduğunuza bağlı.”

Eğer o – eğer onlar dinlenenlerden farklıysa, Federasyon ordusunun bilmediği bir şeyse, bunu ona söyletmesi gerekiyordu. Ve bunu yapmak için önce onun isteğine uymalıydı.

“Teşekkür ederim… Şey,” dedi Citri, rahatlamış ama aynı zamanda feci şekilde köşeye sıkışmış görünen bir ifadeyle.

Zamanımız yok. Gözleri, sözlerini doğrular gibiydi.

“Şey…”

***

Shiden, muhtemelen Yarbay Mialona tarafından gönderilen, nükleer enerjiyi açıklayan bir çizgi film aldı. Hemen kışlanın ortak odasında oynattı. Diğer meraklı İşlemciler etrafına toplandı. Filmi izlemek isteyen neredeyse bir tabur insan olduğundan, filmi birkaç farklı grup için birkaç kez oynattılar.

Çizgi film iyi yapılmıştı ve Seksen Altılar gibi okula gitmeyen çocuklar için bile anlaşılır olması amaçlanmıştı. Bilmek istedikleri temel bilgilerin çoğunu anlamalarına yardımcı oldu. Ancak…

“Üzgünüm Yüzbaşım, ama o filmi izlemek beni daha da kafamı karıştırdı.”

Rito, tuzlu et ve turşularla dolu lezzetli domates çorbası tepsisiyle masaya yaklaşırken söyledi bunu. Uzun yemekhane masasında Mızrakbaşı filosu ve Frederica oturuyordu; o gün öğle yemeği için onlara Marcel de katılmıştı.

Çatalı ağzından çeken Marcel, “Eğer çizgi filmde anlatılmadıysa, ben de bilmiyorum,” dedi. “Ben de özel subay akademisindenim ama dürüst olmak gerekirse, ben de şimdi ancak çözebiliyorum gibi hissediyorum. Sen daha fazlasını biliyor musun, Nouzen?”

“Soruna bağlı… Daha derinlemesine bir şey için muhtemelen Yarbay Mialona’ya gitmelisin.”

“Oh, öyle bir şey kastetmiyorum. Çizgi filmin açıkladığı şeyi sormuyorum,” dedi Rito, yüzünde çelişkili bir ifadeyle. “Derslere katılıyoruz ama çalışmalarımızda pek de ileri sayılmayız, değil mi? Yine de, nükleer silahların o kadar kolay yapılamayacağını ben bile anlayabiliyorum.”

“…Evet.”

“Peki neden Hail Mary Alayı da bunu bilmiyor? Ve Yarbay Mialona daha önce bir tane patlattıklarını ve işe yaramadığını söylemişti, değil mi? O zaman neden yanlış yaptıklarını anlayıp teslim olmadılar?”

Rito haklıydı. Shin, Raiden, Kurena, Anju, Claude ve Tohru birbirlerine baktılar.

“Haklısın, nükleer silahların nasıl yapıldığını araştırmamaları tuhaf,” dedi Claude. “Sanki hiç yapmadığın bir yemeği tarifine bakmadan pişirmeye çalışır mıydın?”

“Claude,” dedi Tohru. “Resmen benden tam da bunu yaptığını ve işe yarayacağını sanıp her şeyi berbat ettiğini hatırlatmamı istiyorsun.”

“Kapa çeneni.”

“Belki de sadece bir tarifleri yoktu…? Ama Yarbay Mialona’ya sorabilirlerdi…”

“Neden teslim olmadıklarına gelince, firar ciddi bir suçtur, bu yüzden barışçıl bir şekilde teslim olsalar bile en ağır cezayı alabilirlerdi,” diye açıkladı Shin.

“Bu doğru olabilir, Shin, ama başlamadan önce nükleer silahın nasıl yapılacağını araştırmaları için daha da büyük bir neden değil miydi bu?” diye işaret etti Anju. “Yani, başarısız olsalar, bunun için kesinlikle ölüm cezasına çarptırılırlardı.”

Şaşkın çocuk askerler, bir cevap bulamadan düşünceli bir sessizlik içine daldılar.

…Seksen Altılar bazen istemeden de olsa acımasız olabiliyordu.

Zashya, alayının geri kalanıyla onlardan biraz uzakta bir masada yemek yiyen Zashya, acı acı gülümsedi. Seksen Altıların anlamaması doğaldı, zira kralları gerçek bir hükümdar vasfına sahip, doğuştan bir liderdi. Kimse onu takip etmese bile kendi başına yaşayacak ve kral olarak işlev görecek güce ve kararlılığa sahip bir adamdı.

Ve o yalnız kral, koyunların zayıf yürekli zayıflığını anlamıyordu. Koyunların ona itaat etmesine ihtiyacı yoktu ve bu nedenle, onların nasıl düşündüğünü anlamasına veya bu anlayış eksikliğinin acımasızlığını fark etmesine asla gerek kalmamıştı.

Büyük bir valinin mirasçısı ve prensesi bile normalde onun gibi biriyle görüşemezdi.

Yarbay Mialona ve erkek kardeşi Tuğgeneral Mialona, Roa Gracia Birleşik Krallığı'nın beşinci prensi Viktor Idinarohk'u bir akşam yemeği toplantısına davet etme fırsatını kaçırmadılar; prens de katılmaktan onur duyacağını belirtti.

Onlara hizmet eden memurlar, gergin bir şekilde tökezlemeden duvara geri dönmeyi başardıklarında, Tuğgeneral Mialona söze girdi.

“Topraklarımın serfleri bana utanç getirdi.”

Prens Viktor zarifçe gülümsedi. Hâlâ otokratik bir monarşiyi sürdüren Birleşik Krallık'ın kraliyet ailesinin bir üyesi olarak, hükümdarlarını devrimde tahttan indiren İmparatorluk vatandaşlarına soğuk bir bakış dikti.

“Gerçekten de. Halk bu özgürlüğü arzuladı, yine de… Sanırım bu, kendilerinin bile idrak edemeyecek kadar bilgisiz oldukları bir şeyi arzulamanın sonucudur.”

Özgürlük ve eşitlik. Kulağa hoş gelen kelimeler – ve hayal edilemez bir ağırlık. Devrim istemeselerdi, atalarının yaptığı gibi beylerinin ve valilerinin ellerine bırakabilecekleri sorumluluklar.

“Evet, oldukça utanç verici… Ancak.” Tuğgeneral Mialona başını salladı ve devam etti.

Koyunlara hükmetme, onlara emir verme ve takip edilme karşılığında. Halkının bilgisini ve seçme özgürlüğünü alma karşılığında, o, bir hükümdar olarak, onlar için tüm seçimleri yapması için ihtiyaç duyacağı her şeyi öğrenmek zorundaydı.

Koyunlar için, öğrenme ve seçim yapma yükünü üstlenen hükümdarları, aynı zamanda koruyucularıydı. Sadece takip etmeleri gereken, baskı veya eğitimin zorlu çalışması olmadan onlara basit bir hayat vaat eden biri.

Tuğgeneral Mialona, İmparatorluk'un eski hükümdarlarından birinin soyundan gelerek, hâlâ koyunların tembel barış ve huzur arzusundan faydalanan Birleşik Krallık'ın tek boynuzlu at hanedanının bir üyesine konuştu.

“İnanıyorum ki, o bilgisiz koyunlara anlamadıkları ve dolayısıyla taşımaya hazır olmadıkları bir yükü zorla yükleyenler, tüm bunlarda az da olsa bir suçluluk payı taşıyorlar.”

***

Bir an düşündükten sonra Marcel konuştu:

“Ah… Aslında, sanırım bu konuda bir şeyler biliyorum.”

Gözlerini çorba tabağına indirdi ve yarı düşünceli bir şekilde konuştu.

“Düşünmek zorunda olmamak kolaydır. Yaptıklarını sorgulamak bir derttir. Tek yapman gerekenin emirlere uymak olduğunu düşünmek çok daha kolaydır ve bir şey olursa, ne yaptığını sorgulamak zorunda kalmazsın. Sadece emirlere uydun, bu yüzden tüm suçu başkasına atabilirsin…”

Aslında, sana emredilmeyen şeylerin bile suçunu başkasına atabilirdin, diye düşündü Marcel acı acı.

Başkalarını koruyamamanın yükünü taşımayı reddeden insanlar. Başlarına gelen absürtlüklerle başa çıkamayan insanlar.

…Tıpkı benim gibi. Bir zamanlar o yükü taşıyamamıştım ve bir daha öyle olmak istemiyorum. Umduğum kişi oldum mu acaba? Ona sebepsiz yere fırlattığım nefreti kabul etti ve buna rağmen hayatta kaldı, sadece onu rahatsız etmediğini söylemek için. Onun gibi olamasam bile, en azından kendi acısını ve korkularını taşıyabilecek biri olmak istedim.

“Peki… nasıl desem…?”

Shin, Marcel’in sözlerindeki pişmanlığı hissederek hiçbir şey söylemedi. Marcel şimdi Shin’in de kendi payına düşen pişmanlıkları ve şüpheleri, zayıflık ve hata anları olduğunu biliyordu, bu yüzden artık o kadar perişan hissetmiyordu. Shin onları sadece gizli tutuyor ve içine atıyordu. Asla göstermedi, asla acı çektiğini söylemedi veya yardım istemedi. Marcel bunu şimdi biliyordu.

Bir an bunu düşündükten sonra Rito başını salladı.

“Hmm, yani Hail Mary Alayı da mı öyle diyorsun? Komutanları – Teğmen Rohi miydi? Onu körü körüne takip ediyorlar ve hiç kendi başlarına düşünmüyorlar mı? Ve bu yüzden mi okumuyorlar, hatalarından ders çıkarmıyorlar, hatta yanlış bir şey yaptıklarını bile anlamıyorlar. Hepsi öyle mi diyorsun?”

“Muhtemelen,” dedi Marcel. “Gerçi bu durumda, Teğmen Rohi’nin komutanları olmasına rağmen neden düşünmediğini veya hatalarından ders çıkarmadığını merak etmem gerekiyor.”

Frederica kaşlarını çattı ve hoşnutsuz bir şekilde homurdandı.

“Belki de – o Noele Rohi denen kız da düşünmeyen veya öğrenmeyen türden biridir.”

“Ha?”

“Ne?”

“Tek sonuç bu. Hatalarıyla yüzleşmiyor ve kritik bilgi eksikliğinin bile farkında değil. Kendini bir hükümdar gibi yönetiyor ama bir hükümdar olarak hizmet etme niteliklerinden yoksun. Böyle niteliklerin var olduğunu bile fark etmiyor.”

Öğrenmedi, düşünmedi. Sadece bir hükümdar gibi emirler verdi, oysa bir liderin sorumluluklarını yerine getirecek ne mizaca ne de kararlılığa sahipti.

“Oh! Şimdi hatırladım, Prenses!”

Hail Mary Alayı, o zamana kadar iki yüzün altına düşmüştü, tam kadrolu bir piyade bölüğü için bile yeterli değildi. Bu nedenle, nöbet görevi dışındaki tüm meseleleri – yemek ve brifingler dahil – aynı odada yürütüyorlardı.

Köyün toplantı salonunu kışla olarak kullanıyorlardı. Noele şimdi oradaydı, plastik bir kaşıkla bir porsiyon çorba içerken bir nebze zarafetini korumaya çalışıyordu ki Otto aniden ayağa kalkıp ona doğru yürüdü.

“Prenses, şimdi hatırladım! Ben küçükken büyükannem bana kendi büyükannesinin anlattığı bir şeyi söylemişti! Bebek bir leviathan Rogenia Nehri'nden yukarı yüzdüğünde, ebeveyni peşinden gitmek için denizi terk eder!”

Noele, bebek leviathanlarla ilgili bu alakasız hikaye karşısında şaşkın otururken, Ninha Lekaf bir serfin şövalyenin yemeğini bölmesine kaşlarını çattı. Otto ise bunu fark edemeyecek kadar heyecanlıydı.

“Yani sadece bebeği bulmalıyız!” diye devam etti. “Eğer bunu yaparsak, iyiliğimize karşılık verir ve bize tekrar yardım eder!”

“Hmm…”

Bu muhtemelen Otto'nun bir açıklama girişimiydi ama zaten ne düşündüğünü bildiği için, Noele'nin onu hemen anlaması için çok fazla kelimeyi atlamıştı. Demek leviathan bebeğini arıyordu ve onlar da ona, daha doğrusu bebeğine yardım etmeliydi. Yardımlarına karşılık olarak, ebeveyn leviathan da onlara yardım edecekti. Başka bir deyişle…

Noele zihninde her şeyi bir araya getirmeyi başarmıştı ki Otto sabırsızca öne eğildi.

“Yani demek istediğim, eğer bebeği bulursak, leviathan Lejyon'u bizim için yok edecek!”

“Ha?”

Noele bu mantık sıçramasına şaşırmıştı ama çevredeki serfler hepsi birden heyecanlandı.

“Helal olsun sana, Otto!”

“Bunu hatırlaman ne iyi oldu!”

“E-he-he! İtiraf etmeliyim ki hafızam oldukça iyidir.”

“O zaman sadece bebek leviathanı bulmamız gerekiyor! Prenses! Hemen şimdi onu aramaya gidelim!”

“Adamımız biraz az ama… eğer nehirden yukarı yüzüyorsa, suda demektir, değil mi? Eğer ayrılırsak, hiç vakit kaybetmeden buluruz!”

“Ş-şey? Ama, ıh…” Serfler yaklaştıkça, Noele kaçamak bir şekilde sesi kısıldı.

Eğer bebek leviathan suda veya su yakınındaysa, denize dökülen Hiyano Nehri'ni ve Hiyano'ya dökülen Kadunan taşkın kanalını ve yeni Tataswa taşkın kanalını aramaları gerekecekti. Alanı bunlarla daraltsalar bile, Lejyon tarafından ele geçirilmiş bölge dahil, iki taşkın kanalı tek başına kuzeyden güneye altmış kilometre uzanıyordu. Ve Hiyano Nehri'nin tüm nehir havzası düşman hatlarının gerisindeydi.

Orayı nasıl arayacaklardı ki?

Ama bu coşkuyu başlatan o olmadığı için, onu nasıl susturacağını bilemiyordu. Ve insanları heyecan ve umutla doluydu; bunu kırmak istemiyordu. Bunca yolu onu takip ettikten sonra onlara bunun mümkün olmadığını söylerse, ondan soğuyacaklardı. Bu onu korkutuyordu ve ağzını açıp tek kelime edemedi.

Etrafına bakındığında, Kiahi ve diğerlerinden biraz uzakta Mele'yi fark etti. Mele ona gülümsedi.

“…Endişelenme, Prenses. Seninle olduğumuz sürece iyi olacağımızı biliyorum,” dedi.

Tek bir cümle ona cesaret verdi. Mele ve serfler hepsi ona güveniyordu. Onlara liderlik eden soylu bir kadın olarak, kendi insanlarına nasıl inanmazdı ki?

Noele kararlılıkla ayağa kalktı. Yüzü güven ve inançla doluydu, göğsünü kabarttı.

“Evet, elbette! Aramaya başlayalım. Bu kez, kuzey cephesini kurtaracağız!”

“Evet, kuzey cephesini kurtaralım! Hepimiz, birlikte!”

“Lejyon'u ve önümüze çıkan tüm Federasyon askerlerini yakıp kül edeceğiz! Dostlarımızın intikamını alacağız!”

Sevgili prenseslerinin beyanatıyla toplantı salonu heyecanlı bir şenlikle doldu. Bebek leviathanı zaten bulmuş gibi kutladılar ve yeni erzak ve alkol şişeleri açtılar.

“Evet. Leviathan bizim tarafımızda yer aldı çünkü biz haklıyız. Federasyon ordusu ilahi bir ceza aldı. Onlar yanlış yoldaydı, bu yüzden onları yok etmeliyiz!”

“Ve baştan beri yanlış yolda olmalarına rağmen, bizimle dalga geçtiler. Onlardan intikam almalıyız! Gürültücü çavuşlar, kibirli tabur komutanı ve işe yaramaz soylular, hepsi ölmeli!”

“Evet!”

Otto ve Rilé büyük laflar etmeye başladığında, Kiahi neşeyle başını salladı. Dürüst olmak gerekirse, iyi hissettiriyordu. Lejyon'u yenmenin bir yolunu bulmuşlardı ve kendilerine pislik gibi davranan Federasyon ordusuna hak ettiklerini vereceklerdi. Haksız yere yetersiz görülüp hor görülen onlar, nihayet hak ettikleri yere ulaşacaklardı – kahramanlar olacaklardı.

“Hayır, sadece bundan fazlası olacağız,” dedi Kiahi. “Eğer bu iyi giderse, belki sadece Federasyon'u değil, tüm kıtayı kurtarabiliriz! Ne de olsa, Tanrı bizimle.”

Eğer bunu başarabilirsek, ben…

“Biz seçilmiş kişileriz. Ulusal kahramanlarız. Kurtarıcılarız!”

Mele'nin ve Otto'nun gözleri şaşkınlıkla açıldı, sanki söylediklerini tam olarak idrak etmeleri bir an sürdü.

“Kurtarıcılar… Biz mi…?”

“İnanılmaz…”

Gerçeği idrak ettikçe, heyecan ve sevinçle dolup taştılar. İkisinin kehribar ve kestane rengi gözleri daha da büyüdü.

“Vay canına! Kurtarıcılar olacağız! Vay canına!”

“Heykellerimizi dikecekler! Hakkımızda filmler çekecekler!”

“Evet. Başkan ve hatta Roa Gracia kralı bile bize teşekkür edecekler.”

Şükran gözyaşlarıyla önlerinde diz çökeceklerdi. Tüm insanlık minnetle ayaklarına kapanacaktı. Bu hayal Kiahi'yi elindeki içkiden çok daha fazla sarhoş etti.

“Ama emin misiniz? Leviathanlar hakkında pek bir şey bilmiyorum… Hepsi biraz korkutucu.”

Yono, yemek salonunun köşesine sinmişti, arkadaşlarının coşkusundan korkmuştu.

“Yani, nükleer silahlar hakkında da pek bir şey bilmiyorum ve onlar gerçekten tehlikeliydi. Bu yüzden leviathanlardan da korkuyorum…”

Grubun korkak küçük kız kardeşi her zamanki gibi sinmişti. Ama Mele'ye, eğlencelerini bozuyormuş gibi geldi. Milha da aynı şekilde hissetti ve rahatsızlığını gizlemeye bile çalışmadan konuştu.

“Ne yani, Yono, bizi durdurmak mı istiyorsun?”

Yono anında irkildi ve olabildiğince küçüldü. Milha açıkça küçümseyerek ona baktı.

“Bizi kurtardı, bu yüzden onu rahatsız edebiliriz bence. Yoksa, önümüze geçmek mi istiyorsun? Bize ihanet edip o Vánagandrlar gibi cezalandırılacak mısın?”

“Hayır!” dedi Yono, gözleri fal taşı gibi açıldı. “Ben hain değilim…! Federasyon yanlış yolda ve işler böyle devam edemez. Ben de öyle düşünüyorum. Bu yüzden sizi durdurmayacağım. Kimseye ihanet etmeyeceğim!”

“Hmm…” Milha ona alaycı bir şekilde baktı ama siniri yatışmış gibiydi.

Yono başını sallayıp örgülerinin ileri geri savrulmasına neden olduktan sonra, Milha ona zorbalık yapmayı bıraktı.

Mele ise bu sırada Yono'nun sözleri sayesinde bir şeyi fark etti.

…Doğru. Demek mesele buydu.

“…Hayır. Yono haklı.”

Yono ve Milha şaşkınlıkla Mele'ye döndüler.

“Neden bahsediyorsun, Mele?”

“Anlamadığımız şeyler bizi korkutur… Federasyon'un başlangıcından beri böyle şeylerle karşılaşıyoruz. İşlerin neden böyle gittiğini anlayamıyorduk, ya da bize söylenenlerin neden söylendiğini.”

Anlamadıkları o kadar çok şey vardı ki. Kasabalarını bu kadar mutlu eden nükleer gücün tehlikesi. Kasabalarının yoksulluğa sürüklenmesi. Birdenbire ortaya çıkan Lejyon. Dersler, ders kitapları. Özgürlük, haklar. Hepsi korkunçtu.

“Bilmemek korkutucudur ve korkutucu şeyler hatalardır. Son on yıldır, Federasyon hatalar yapıyordu. Yono ve biz, hepimiz bunu on yıl önce fark etmiştik… Hayır, ondan bile önce.”

Başka kimse fark etmemişti, on yıl önce de şimdi de muhtemelen fark etmiyorlardı. Sadece onların grubu fark edecek kadar bilgeydi.

“Siz ikiniz, ben ve diğer herkes, hep haklıydık. Bu yüzden—”

Yono'nun yüzünde bir gülümseme belirdi. Milha gururla başını salladı. Ve karşılık olarak başını salladıktan sonra, Mele kararlılıkla söyledi:

“Bu yüzden her şey yoluna girecek. Biliyorum.”

“Bu tamamen anlamsız…”

Noele gibi, Ninha da Shemno eyaletinin bölgesel şövalyesiydi. Subay akademisinde onunla aynı dönemdeydi ve aynı şekilde “bir yıl atlayarak” mezun olmak zorunda kalmıştı. Noele, saflığıyla, ordunun, belirlenen eğitim süresine ihtiyaç duymayacak kadar “yetenekli” oldukları için erken mezun oldukları bahanesine inanmıştı.

Toplantı salonundan ayrıldıktan sonra, iki kadın subay, komuta merkezi olarak belirledikleri harap tek odalı eve gittiler ve içeride karşılıklı oturdular. İkisinin de Cairn'in çikolata rengi saçları ve gözleri vardı ama saç dokuları ve tarzları farklıydı. Noele'nin saçları ince, yumuşak ve iki atkuyruğu şeklinde bağlanmıştı, Ninha'nın düz, sert saçları ise yandan bağlıydı.

“Bebek leviathanı nasıl bulacağız?” diye başladı Ninha. “Burada başlangıçta bir bebek leviathan var mı ki? Eğer bulursak onu nasıl koruyacağız? Ve leviathan gerçekten tekrar bizim tarafımızda yer alacak mı? Lejyon'la savaşmasını nasıl söyleyeceğiz? Bu soruların tek birine bile yanıt veremiyorum ve spekülasyonlara dayanarak hareket edemem.”

“Evet, ama…” diye mırıldandı Noele.

O sorunları o da düşünmüştü ve doğrudan kendisine işaret edildiğinde, ancak kısık bir sesle yanıt verebildi:

“…nükleer silah işe yaramadı, bu yüzden… yerine geçecek bir şeye ihtiyacımız var.”

“Nükleer silah dediğin gibi patlamadığı anda geri dönmeliydik. Yine, leviathanın onun yerini doldurup dolduramayacağını bilmiyoruz…”

Sessizlik

“Nereden bakarsan bak, bu anlamsız. İşe yaramayacak.”

Ninha… haklı olabilir, ama… eğer hepsinin boşuna olduğunu kabul edersek, eğer vazgeçersek…

“Serfler valilerinin uğruna oradalar, bu yüzden firar ve ihanet suçlarının sorumluluğunu üstlensinler – kim olursa olsun fark etmez. Her şeyi serflerden birinin üzerine atabiliriz ve katılmaya zorlandığımızı söyleyebiliriz. Eğer bunu yaparsak, hala geri dönebiliriz.”

Firar ve ihanet planlama suçları – bunlar Noele'nin suçlarıydı. Onları kendi insanlarından birine yüklemek…

“Bunu yapamayız!” diye çıkıştı Noele, ona hiddetle.

[AI ERROR / SAFETY BLOCK - RAW ENGLISH RETAINED]

Using their own serfs as a scapegoat? Unthinkable. And if she gave up now, none of them would be saved. If she gave up, everyone else would die. So she couldn’t surrender. If there was any hope of turning this around, no matter how small and distant it might be, they had to reach out and grasp it. Because so long as they didn’t give up, they had a chance to reach that hope.

“If the leviathan can defeat the Legion, if the leviathan can keep us all safe, then we can’t give up. I… I’m going to save everyone.”

Ninha could only heave a soft sigh.

Shin woke up with a start to find himself in his dark room in the barracks. Momentarily struggling to understand the situation, Shin turned on his narrow bed… He couldn’t remember when he came back to his room.

“Was I asleep?”

It was a forced state of sleep, induced to ease the strain of his Esper ability. He took off the wrinkled blanket and held a hand to his groggy head. He had cases where he was overcome by intense drowsiness and slept for half a day, but this was the first time he woke up without any memory of becoming tired or getting in bed.

He’d gotten used to the wailings of the Legion, even that of the Sheepdogs, but being this close to the battlefield did increase the strain. What’s more, their home base, Rüstkammer, went from being far from the battlefield to just a few dozen kilometers away from the fighting. He thought he’d gotten enough rest, but apparently, he hadn’t fully recovered.

His roommate Raiden’s bed was currently unoccupied, so apparently, it wasn’t bedtime. There was a light meal and a bottle of water sitting on the room’s desk along with a note. The handwriting was Raiden’s. Apparently, he’d taken over Shin’s duties for the day. After skimming through the note, Shin opened the bottle and took a sip of water.

As he did, he focused his consciousness on the Legion’s voices, mostly out of habit. His mind was trained for combat, a trait fostered in the Eighty-Sixth Sector and on the Federacy’s battlegrounds, and it spurred him to prioritize confirming the enemy’s movements.

That was when he noticed something.

“…Mm.”

On the other side of the familiar wailing and howling of theclockwork ghosts…he could just barely make out an unfamiliar, feeble cry in the distance. A moaning…

A pitiful whimpering. It sounded like the singing of the sovereign of seas, which he had heard once before.

“Oh, Captain. Feeling better now?”

After checking the time and seeing it was still too soon for dinner, Shin had gratefully eaten the light meal left in his room, changed into his uniform, and gone outside, where he ran into Grethe.

“Yes. I’m sorry.”

“It’s no problem. If you start feeling unwell, don’t hesitate to report it. As brigade commander, my job is to ensure my subordinates aren’t under unnecessary strain. You haven’t been able to keep up with your training to control your ability, right?”

With the tides of the war swinging against the Federacy, Joschka was stationed in the western front headquarters, and Shin’s other relatives from the Maika clan were busy at their own stations. They no longer had time to spare for Shin.

Grethe cracked a mischievous smile.

“We still have a few spare Cicadas. Maybe they can reduce the strain. Why don’t we ask the prince about it?”

“No way. I refuse.”

“I’m joking. Besides, he already said it probably won’t help with your powers.”

“—To begin with, the biggest obstacle is how you’re going to get Nouzen to put the Cicada on.”

Through the noble sacrifice of the United Kingdom’s fifth prince, of course, Grethe thought.

“But the strain Nouzen is feeling isn’t his ability in and of itself, but the fact that he’s constantly exposed to the Legion’s voices. If you have abroken radio you can’t switch off and it keeps transmitting at high volume, augmenting its reception isn’t going to fix the problem.”

“…That’s what he said, anyway.”

“You actually asked him about it…?!” Shin moaned, shuddering at the mental image.

It was times like this when Grethe’s poker face was truly terrifying.

Shin changed the subject before she could tell him anything else he’d be better off not knowing. He was going to report this to her anyway, so it didn’t count as running away. Probably.

“More importantly…I can hear something. I think it’s the leviathan. The youngling. As far as I can tell, it’s closer than we think.”

Of all places, it was in the Strike Package’s operation area in the Kadunan floodway. The youngling had swum up the Hiyano River, the source of the Kadunan and new Tataswa floodways. Apparently, it had wound up in the Kadunan floodway after leaving the Hiyano.

“Captain… Your ability is evolving in strange ways,” she said, dubious. “First, you can hear the Legion’s voices, and now you can hear leviathans?”

“I’m not sure if it’s evolving… The leviathans are probably just the same as the Legion.”

An army of ghosts, forsaken by something that no longer existed. Though, as the leviathans were even stranger than the Legion, Shin was unable to understand them, and had no way of knowing what exactly they’d been forsaken by.

“Well, anyway… I’m sure I don’t have to tell you this, but if you see the leviathan, don’t try to attack it. And don’t even think of trying to recover it. Ideally, avoid involving it in combat altogether. That said…”

Shin glanced at Grethe.

“That said…?” he repeated.

“…someone from the Hail Mary Regiment finally surrendered. The situation is shifting.”

“I’m Second Lieutenant Ninha Lekaf, vice commander of the Hail Mary Regiment—I’m sure even small fries like you have at least read the memos.”

Despite being a traitor, the female officer who surrendered herself acted quite inappropriately, holding her nose high in pride. The soldiers on patrol were a little daunted by her behavior. She had the arrogance of the ruling class and felt no reservations about calling other peoplesmall friesto their faces.

“Lead me to your commander. I will supply you information about the Hail Mary Regiment. In exchange, I have a condition.”

“Lady Ninha ran away?”

“…Yes.” Noele hung her head, her face as dark as the night sky outside the broken window.

Mele couldn’t believe it. Lady Ninha was Princess Noele’s classmate from the officer academy and had even called her a best friend. But more than anything, how could someone betray the princess?

“Her gun, uniform, and all her things are gone, and none of her subordinates know where she is. I don’t know either, of course. So…as much as it pains me to say it, I have to assume she fled.”

Noele bit her dry, chapped lips. After two weeks of living on the run, her hair, skin, and nails were unkempt. Seeing this pained Mele.

“Of course, Ninha knows about this place. If she is taken captive and tortured, it’s only a matter of time before she divulges our position… We have to move before they come for us.”

Her chocolate-colored eyes, with their unique smoky appearance, clouded over in sorrowful resolve.

“We must use—no,savethe leviathan. If we find the youngling, the leviathan should come to us. And since it chose us… Yes, this must be a trial. If we find the youngling, the leviathan will surely help us. And the second northern front will be saved… Mele.”

As she told him of her delusional prediction, too unrealistic to even be called wishful thinking, Noele leaned forward. This was deeply dishonest of her, considering the lives of two hundred of her subordinates rested on her shoulders.

But Noele had no recourse but to believe. And even now, Mele wasn’t going to question her.

“Mele, I place you in command of the scout unit. I want you to be the one to find the youngling.”

Mele’s eyes widened in disbelief. “Me?”

After all, he was nothing but the child of a serf family. A rank-and-file soldier. He couldn’t possibly do something as difficult as tackling the leviathan’s trial.

“Sir Rex or Lady Chilm— No, even Kiahi or Rilé…”

“Rex and Chilm aren’t coming back. Kiahi has his hands full transporting the nuclear weapon. My main unit will stand out, and we’re slow… You’re the only one who can do this. You’re the only one I can count on.”

As she said this, Noele’s gaze fixed onto him. It was like she was clinging to him for help. She seemed lost, her chocolate-colored eyes on the verge of tears. Even Mele, for all his misgivings, had to steel himself. Yes. It was a serf’s job to obey the princess’s words. And he’d sworn to do just that.

“Of course, Princess Noele.”

He would finally fulfill the vow he’d made when he was little—that someday, he would fight alongside his princess.

“I will find it for you… I will be of use to you, Princess.”

Ninha told them of the Hail Mary Regiment’s hiding place, how many “nuclear weapons” they had left, how many people they were working with, as well as their current actions. After the dirty bombs’ failure, they gave up on using them and instead decided to have the Fisara destroy the Legion.

From the information Ninha provided, the renegade unit’s movementsseemed so haphazard that the second northern front’s generals were baffled beyond all belief. The renegades’ use of dirty bombs and the Fisara were all within the scope of the generals’ predictions, and yet…

“We’ve gathered supporting evidence to back up her information. Let’s move out.”

As the commander issued this order, the generals all nodded. Most of them were Cairns native to this land, and their smoky eyes glinted.

“With this, we should be able to suppress those fools and retrieve the nuclear fuel. Give the Strike Package the order. We will move forward with the second northern front’s original mission of restoring the defensive river by destroying the dams.”

Suddenly, the second northern front’s chief of staff spoke up, as if she’d just remembered something.

“What about the condition Ninha Lekaf mentioned?”

She asked this as a question, but she already knew the answer. The commander replied curtly and without much thought.

[AI ERROR / SAFETY BLOCK - RAW ENGLISH RETAINED]

“Oh… Let her have it. We can afford to grant her that much.”

It was early morning when Lieutenant Colonel Mialona started the briefing.

“—The Lady Bluebird Regiment will begin the operation to suppress the remnants of the Hail Mary Regiment.”

The regiment members looking up at her didn’t so much as stir—proof of their experience and level of organization. Projected at the corner of the holo-screen was the unit’s emblem, a ladybug with a blue carapace.

They lost one company in the encounter with the Fisara, but seasoned soldiers like them weren’t going to be rattled by an aquatic lizard that had wandered into a battlefield where it didn’t belong, even if itwasa dragon sovereign. And they certainly weren’t going to let a bunch of stupid bumpkin roosters and hens who put their homeland and comrades in danger scare them, either.

“Our operation will take place in the contested area, the Sneenikeit region located on the eastern shore of the new Tataswa floodway. The Hail Mary survivors are currently hiding in the ruins of the village there. The enemy has just short of two hundred surviving infantrymen. As before, we will suppress them using only armored units. The accompanying armored infantry are to form a perimeter and close off the area.”

Their dependable allies, the armored infantrymen, couldn’t join them on this operation. The nuclear fuel the Hail Mary Regiment stole had dangerously irradiated the area. They couldn’t risk detonating it.

Lieutenant Colonel Mialona continued, the emblem of a lovely ladybird behind her. She told them of the ultramarine-blue jewel brought in ancient times from across the sea. Its beauty and rarity led to the color’s use in images of the holy mother and heaven itself. It was the unblemished, awe-inspiring pure blue of a bird soaring through the sky.

It was the blue of the flame House Mialona used to light up the dark northern winters. The azure flame of nuclear fire that had been disgraced and now threatened to burn and pollute their homeland. If its dignity was tarnished, she needed to restore its honor with her own two hands.

“As such, the engineers and Strike Package will simultaneously launch the operation to seize the Kadunan floodway. You are all to keep up with them and not allow those fools to get in our guests’ way. Keep the combat area locked up like a cage.”

“The 1st, 2nd, and 3rd Armored Divisions’ operation area is a sixty-kilometer range along the Shihano mountains and the Kadunan floodway, starting in the contested area and moving into the Legion territories. We are to eliminate all hostiles within the area until the engineers escorting us are done detonating and dismantling all the dams.”

Shin turned to face the others in the briefing room. The map of the combat area projected on the holo-screen highlighted the twenty-two dams of the Kadunan floodway. By destroying the dams, they would turn the Womisam basin into a wetland trap and restore the Roginialine’s river, which would impede the Legion’s invasion. This was the Strike Package’s current mission.

“In addition to the combat engineers, each armored division will be escorted by three armored infantry regiments and three recon battalions made up of the Fleet Countries’ volunteer troops. In addition, it is estimated that there are two leviathans swimming in the Kadunan floodway at present. A youngling of unidentified breed and a Fisara. If either of them is discovered, you are to observe only and abstain from making any kind of contact with it. Do not fire at it, aim at it, or do anything that might be considered an offensive action. I believe fighting in their general area won’t be a problem, but…”

Shin trailed off and grimaced. Battles were always a foggy affair. No army, no matter how well trained, could fully remove all uncertainty. He’d checked with Ishmael before the briefing about what actions might provoke a counterattack from the leviathans, but the man had only grimaced, just as Shin was doing now, and said:

“‘They’re wild animals. We can never know how one might react. So if at all possible, avoid approaching them altogether.’”

“We will be embarking on a sweep-up operation for the renegade unit while the Strike Package’s main force deploys for the dam-destruction operation. To serve as a decoy for both of these, the 4th Armored Division and all Alkonost units are to strike at the Legion territories.”

While Shin and the first three armored divisions deployed to destroy the dams, Suiu’s 4th Armored Division was given a different task. They would be placed under Vika’s command for the duration of this operation. To be more exact, the 4th Armored Division and the United Kingdom military dispatch battalion were temporarily joined to form a strike force, with Vika as its supreme authority.

The operation map displayed on the screen showed neither the Shihano mountains to the western edge of the front nor the current defensive position along the Roginia line, to the south. Instead, it showed the river region running west to east in the north of the Womisam basin.

“The operation area will be the old defensive line, the southern bank of the Hiyano River. While splitting up our forces is ill-advised, there are times one must rely on schemes to get by.”

During the advance operation, the second northern front’s main force would keep the Legion on the front lines in check and offer covering fire for the advance unit, as it had in past operations. Ishmael and the Fleet Countries’ Free Corps were also given orders. They would join the Strike Package on the dam-destruction operation as a recon unit. In a deeply forested area, where visibility was limited, they would serve as the advance force’s eyes.

Since they would move ahead of the rest of the force and be the first to make contact with the enemy, the mortality rate for this role was exceedingly high, and yet it was a task that required skilled troops.

“Thiswasthe promise we made to convince the Federacy to shelter our entire nation… But they sure don’t think twice about using us. Guess they’re not too different from the Empire that way.”

Ishmael spat these words as he walked through the empty halls of the barracks, the last to leave the briefing room. The barracks consisted of old, prefabricated buildings, but were not markedly worse than those given to the Federacy soldiers. The food and equipment were likewise of similar quality.

But when it came to the Fleet Countries’ treatment at times like these, the former Imperial generals’ coldhearted, cold-blooded attitude was clear. They took advantage of their weakened position—having lost their country, and with nowhere else to turn—and treated their lives as the cheapest currency.

The second wave of Fleet Countries soldiers currently in training might be different, but the volunteers fighting right now were simple infantrymen. The month since they’d arrived was not sufficient to complete the training for armored exoskeletons, so if they were going to join the Federacy on the merit of their ready firepower, they would have no choice but to risk life and limb. On top of all that, being sent out as a recon unit meant their casualty rate would be even higher.

“—Shit.”

The corridor was empty. He didn’t have to worry about his subordinates overhearing. So he let his anger get the better of him, spat out curses, and slammed his fist against the thin, battered prefab wall.

“Whoa!”

The thud of his punch, which felt weak and silly in the face of his anger, was silenced by a small screech. Ishmael turned around in a hurry.

“S-sorry, little lady! Did I startle you?”

Standing there with her already large eyes open even wider was the Strike Package’s Mascot. Frederica was her name. Despite her small size, she had a great deal of resolve. He’d seen it when she participated on the operation aboard the supercarrier.

She shook her head and approached him with brisk steps. Her clear, crimson eyes peered at him carefully.

“…Are you all right?”

Her gaze, full of wisdom beyond her years, showed surprising concern for his fist. Ishmael faced her with a guilty smile.

“Aye, I’m fine… Sorry for showing you something that pitiful.”

A grown adult, failing to restrain himself and becoming emotional.

“You are not pitiful at all. You are a capable commander, a captain, and an older brother respected by all.”

“…Thank you.”

Her words were frank and without any pretense, which made Ishmael feel all the more pathetic. He didn’t consider himself the kind of man who deserved such praise. Especially not from someone with such a frank, direct gaze. The words he’d tried to bottle up slipped out.

“Since I already made a disgrace of myself, would you mind if I complained a bit, little lady?”

“Not at all.”

“It’s tough, having to live with the shame. I wanted to save them, if I could… But I couldn’t, and I wish someone would punish me for it.”

They’d scuttled the Stella Maris. And when they evacuated, they had to abandon the model of the leviathan skeleton with it. Now, Ishmaelwas the only one left to pass down word of the glorious exploits of the Open Sea fleet.

He was the captain of the supercarrier and the next commander of the fleet, meaning that for the crew and their families, he was the next chief of the Open Sea clans. A political candidate, graced with combat experience and the finest education the fleet and the clans could provide. This made him valuable personnel for the Federacy, since he could lead the Fleet Countries’ refugees and organize the volunteer soldiers. The Federacy army returned the right and responsibility to command the volunteer soldiers to him, while Ishmael was allowed to voice his opinion and negotiate their orders.

He couldn’t afford to die—he had to make sure that the memory of the Open Sea fleet was passed down and that his comrades weren’t forced to accept unreasonable orders.

[AI ERROR / SAFETY BLOCK - RAW ENGLISH RETAINED]

No matter who in the clans died, which of his subordinates perished, how many of his comrades might fall, he alone had to go on, carrying the shame of survival—to keep living, bearing that sin.

Frederica shook her head in denial. For some reason, she pursed her pale, pink lips tightly.

“You are not pathetic… That is also a legitimate way to fight.”

“…Tohru.”

Claude turned around, his moon-colored eyes contorting bitterly. He was in the hangar of the 1st Armored Division’s 1st Battalion in the division base. Claude’s Bandersnatch stood beside Tohru’s Jabberwock as the noise of the units launching in order filled the space.

“Sorry you have to keep worrying about me all the time.”

It’d been two months since the second large-scale offensive, and a month since the fall of the Republic. After thinking about it for a moment, Tohru shook his head.

“Hmm. Well, don’t let it bother you. I know your brother was the only thing on your mind.”

The brother he hadn’t recognized—whom he’d thought he’d left to die. As a result, he’d had to shoulder pain he was better off not carrying withregard to the fall of the Republic. Indeed, the timing his brother chose to reveal his survival couldn’t have been worse. It was only natural that Claude would lose his temper. With that thought in mind, Tohru laughed.

---