Runa ile Nicole Arasında Uzun Bir Telefon Konuşması

“Hey, Nicole, bak ne diyeceğim: Artık bir erkek arkadaşım var!”

“Ne?! Gerçekten mi?! Ne zamandan beri?!”

“Bugün okul çıkışından beri.”

“Ne?! Kim o?! Haruma mı? Kaisei mi?”

“Yok canım! Tahmin bile edemezsin.”

“Olamaz! Cidden, kim o?! Daha önce hiç bahsetmemiştin!”

“Şey, bugün birdenbire bana açıldı. Sınıfımızdan Kashima Ryuto.”

“Ha... Kim o? Sınıfta öyle biri var mıydı?”

“Evet, ben de pek tanımıyordum ama benden hoşlandığını söyledi. Eğlenceli olacağını düşündüm, ben de çıkmaya başladım.”

“Tamam, kimden bahsettiğini gerçekten anlamıyorum! Hangi kulüpte?”

“Bilmiyorum, henüz sormadım. Dersler bitince gayet normal evine gidiyor gibiydi, o yüzden herhalde evine gidenler kulübünden falandır?”

“Hım... Yakışıklı mı?”

“Hmm... Normal biri sanırım? Ama benim için sorun yok.”

“Üzgünüm, kimden bahsettiğin hakkında hiçbir fikrim yok. Peki, yaptınız mı?”

“Henüz değil.”

“Bu sana göre bayağı nadir bir durum. Evde başka biri mi vardı?”

“Yok. Ama bugün yapmak istemediğini söyledi.”

“Gerçekten mi?! Hayır mı dedi?!”

“Hı hı.”

“Bu biraz imkansız değil mi? Bu çocukta ne var böyle?!”

“Bilmiyorum, 'ilişkimizi kıymetlendirmek' istediğini söyledi.”

“Ne? Anlamadım. Sanki hâlâ bakireymişsin gibi değil ki.”

“Değil mi?”

İkisi biraz güldükten sonra, Runa kırmızı tırnaklarına baktı. “Biraz tuhaf biri,” diye mırıldandı. “Bu yüzden de biraz ilginç geliyor, merak ediyorum onu, anladın mı?”